Laatste keer last.fm

Aan al het goede komt het eind. Voor alle gratis diensten moet een keer betaald worden. Voor niets gaat de zon op en regent het. En daar houdt het dan ook mee op.

Afgelopen week kondigde Last.fm aan hun diensten niet langer gratis aan te bieden aan mensen die niet in de VS, Groot-Brittanië of Duitsland wonen. En dat betekent dus voor mij, mijn vader, mijn zus, mijn broer en nog véél meer gebruikers: einde oefening! Ja, of betalen natuurlijk. Maar als studentje ga ik niet mijn geld steken in een handig muziektooltje. Kom nou. Wel jammer, want aan studentenkorting doen ze ook niet. Voor een paar cent had ik het nog wel willen hebben natuurlijk.

Er is nog een soort middenweg: zorgen dat je een Engels, Duits of Amerikaans IP-adres hebt. Want aan je IP-adres zien zij uit welk land je komt. Hoe kom je aan een ander IP-adres? De meest eenvoudige manier is met een zogenaamde proxyserver. Een goed, gratis voorbeeld is Ultrasurf, een tooltje waarmee Chinezen wel het net op kunnen omdat het lijkt alsof ze Amerikanen zijn.

Het is dus nog niet helemaal einde oefening, maar de duimschroeven worden weer iets verder aangedraaid en het gratis gebruiken iets lastiger gemaakt. Je kunt het ze ook niet echt kwalijk nemen, zij moeten ook hun brood verdienen.

We zitten wel weer net verkeerd, hadden we 100 kilometer verder naar het oosten gezeten of aan de andere kant van het kanaal hadden we niet op zoek hoeven gaan naar een Engelse, Duitse of Amerikaanse proxy.

Leven: een ontdekkingsreis

Kennismaken met Voltrack

Vurnica is nu een week bij ons en we kennen elkaar nu wel een beetje. Het is een schat van een paard. Kinderlijk. Alles is nog nieuw voor haar. Alles. Elke dag is een ontdekkingsreis.

Op ontdekking in het bos

Gisteren ging er weer een nieuwe wereld voor haar open. Ze ging voor het eerst naar het achterbos. Eerst haar maar even aan de hand meegenomen, zodat ze een beetje een idee kreeg van waar ze nou eigenlijk was. En daarna mocht ze vrij met Voltrack spelen. Volgens mij heeft ze een ontzettend leuke, avontuurlijke middag gehad.

Papa en Vurnica

Toen ze vorige week bij ons aankwam was ze nog behoorlijk schuw. Haar te pakken krijgen was wel even een uitdaging. Maar inmiddels komt ze al naar je toelopen in de wei om lekker gekroeld te worden.

Erg leuk om te zien hoe snel zo'n driejarige leert. Nog even en ze is het braafste paard van stal!

HelloGoodbye

Nala

Vlak na de Kerst kwam Nalatonna, Nala. Ongeveer een jaartje jonger dan Voltrack en, zoals de meeste fokmerries, een onbeschreven blad. Onbeleerd en had niet veel van de wereld gezien. Gedurende de eerste paar maanden van dit jaar werd ze langzaam vrienden met Voltrack.

Maar, zoals wij wel wisten en zijzelf niet, ze zou ook weer terug naar huis moeten. Nala is namelijk een guste(*1) fokmerrie, dit jaar gaan ze weer proberen haar drachtig te krijgen. We hebben plezier gehad van Nala, het is werkelijk een ontzettend lief paard.

Aan al het goede komt een eind, dus ook aan de tijd dat Nala bij ons was. Gisteren vertrokken papa en ik met haar in de trailer naar de Kossack Stud om haar weer in te leveren. En om een driejarige, drachtige merrie weer mee te nemen.

Ons nieuwe gezelschapspaard heet Vurnica - daar hebben we helaas nog geen mooie bijnaam voor verzonnen - en kent nog helemaal niets. Zelfs haar vangen is een hele kunst. Voor ons dus de leuke uitdaging om haar wat bij te brengen, om haar te laten wennen aan de mens. Voltrack en zij lijken wel al aardig overweg te kunnen met elkaar. Ze beschouwt hem als haar grote broer lijkt wel, ze doet hem vaak na.

Ik hoop dat het Nala goed gaat en dat er volgend jaar een mooi veulen aan haar zijde zal pronken. En anders is ze hier altijd weer welkom. Ze is het ideale gezelschapspaard voor Voltrack. Even oud, even actief en even speels. Ja, die twee vermaakten elkaar wel.

Een nieuw paard, een andere leeftijd en een nieuw avontuur!

- Foto komt nog -
*1 = niet drachtig. Afgelopen jaar is het niet gelukt om haar drachtig te krijgen.

Zeven

Afgelopen woensdag kwam ze dan eindelijk terug. Na twee keer haar vliegtuig niet gehaald te hebben, nog twee dagen te hebben vertoefd in Miami, na vier maanden Costa Rica. Woensdagmiddag stonden we met de thuisblijvers gespannen op haar te wachten bij Arrival 2 op Schiphol. En toen, toen kwam ze eindelijk door die deuren.

Daar was Mari weer! Ongelooflijk bruin, een hoed op haar hoofd en - hoe voorspelbaar - op slippers.

Nu zijn we weer met z'n zevenen. Mari was de eerste die weer thuiskwam. En wat was dat heerlijk. Om haar weer in onze armen te sluiten, om op Schiphol te zijn om iemand op te halen in plaats van gespannen te vechten tegen de tranen. Ja, ze is er weer. Een hele ervaring rijker, een beetje veranderd, maar toch nog altijd onze lieve Mari.

Fien, Maite en Judith zijn nog bezig met de wereld ontdekken, maar ook hun terugkomst komt alweer een beetje meer in zicht. 11 Mei staan we weer op Schiphol, dan om Maite in te zwaaien.

Broem Broem, toet toet!

Op 20 november stapte ik voor het eerst achter het stuur. Natuurlijk kon ik er nog helemaal niets van en had ik géén idee hoe ik die auto onder controle moest krijgen. De afgelopen drie maanden heb ik vele uren achter het stuur gezeten met Musa naast me en langzaam begon het resultaat zichtbaar te worden. Een maand geleden haalde ik mijn theorie na een weekend met mijn neus in de boeken te hebben gezeten. Er stond niets meer in de weg voor mijn praktijkexamen, dus kon die gepland worden!

Gisteren kroop ik met wat meer spanning dan normaal achter het stuur, het was tijd om te laten zien wat ik kon! Ook al was het weer niet iets om over naar huis te schrijven, door mijn zijruiten kon ik niet goed kijken en aan mijn buitenspiegels had ik ook vrij weinig, moest het gewoon gebeuren! Na eerst nog even een halfuurtje gewoon rond te hebben gereden, gingen we richting het CBR. Daar aangekomen gingen we naar tafeltje 13, waar tot onze verbazing geen examinator op ons zat te wachten... Musa ging het meteen uitzoeken en al snel bleek dat ik met de directeur van het CBR mocht gaan rondrijden, die wat later was doordat hij in de file stond. Oh oh, de directeur, dacht ik zenuwachtig. Maar Musa stelde me gerust dat het een hele aardige man was.

Nou, dat was ook zo. Hij stelde me gerust en keek door mijn zenuwachtigheid heen. In ruim een halfuur tijd liet hij me bijna alles wel doen: straatje keren, parkeren, rotondes, woonwijken, snelweg...
Terug bij het CBR had ik het niet meer, was ik geslaagd of niet? Ik had geen idee. Want hoewel het best aardig ging en ik geen grove fouten had gemaakt, was ik wel ongelooflijk zenuwachtig geweest en had niet altijd even perfect gereden...

Maar al snel kwam daar het verlossende woord, ik was geslaagd! De directeur van het CBR had genoeg vertrouwen erin om me los te laten in het verkeer. Na 3 maanden, 39 lessen en 1 examen mag ik dan dat roze kaartje gaan aanvragen!

Viva la vida

Having fun every day.




My way of living life.

Sneeuwpret

Sneeuw, waar dan? Zul je wel denken. Het was ook geen sneeuwpret in echte sneeuw... Maar wel in Nederland. Weet je het al? Nee zeker...

Ik ben donderdag wezen skiën in Snowworld! Samen met Arthur's familie gingen we rond de lunch weg uit Utrecht, met z'n zessen in een auto gepropt. Een uurtje later konden we achter elkaar aan de piste af stuiven, zigzaggend om de mede sneeuwgenieters heen.

Het was alweer bijna een jaar geleden sinds ik op ski's had gestaan, dus het was wel weer even wennen. Maar na een paar keer de piste afgegaan te zijn had ik 't weer aardig onder de knie. Vervolgens heb ik de hele middag plezier gehad met Arthur en zijn familie, terwijl we elkaar inhaalden of er weer iemand viel.

Na vier uur skiën voelde ik mijn spieren wel, maar dat gaf helemaal niet. Ik heb er ongelooflijk van genoten en zou vandaag wel weer willen!

Meeting the mentor

Studiepunt Economie, Janskerkhof - Rienk Mebius

Ook op de universiteit staat er nog altijd een mentor voor je klaar. Een docent die wat meer met jouw situatie betrokken is, waar je terecht kan met vragen en problemen. Een docent die jouw persoonlijke ontwikkeling volgt en je daarin begeleidt.

De mijne had ik tot vanmiddag nog helemaal niet gezien. Wel had ik hem al meerdere reflectieopdrachten en dergelijke gemaild, maar we hadden er nog niet over gesproken. Om vier uur liet ik mijzelf binnen op Janskerkhof 12 en schudde ik even later mijn mentor de hand.
Een halfuur later kenden we elkaar een stukje beter en hadden we een interessant gesprek achter de rug. We hebben het over van alles gehad, hoe het me nu bevalt, wat ik van de vakken vind, welke richting ik ongeveer op wil en vooral... over de mogelijkheden qua uitwisseling.

Ik zou heel graag een semester in het buitenland studeren, in Zuid Afrika. Voor het gesprek had ik al gekeken wat de Universiteit Utrecht voor partner universiteiten(*1) heeft en had ik mijn oog laten vallen op de Nelson Mandela Metropolitan University. Een universiteit in Port Elizabeth, Zuid Afrika. Volgens mijn mentor is dat inderdaad een heel leuke universiteit en maak ik ook kans om daar toegelaten te worden, dus nu is mijn buitenlanddroom weer een stapje dichterbij! Veel moet ervoor geregeld worden, maar dan krijg ik daar wel een onvergetelijke ervaring voor terug!

De mentor is meer dan alleen een gezicht geworden en volgens mij is hij nu al blij met mij (en ik met hem). Let's keep it that way!

Een boek vol leven

Een antiek dagboek

Deze blog noem ik soms liefkozend mijn dagboek-blog. Maar, naast deze blog over mijn leven houd ik ook nog een écht dagboek bij. Je weet wel, zo een met handgeschreven berichtjes erin, zo een met zinnetjes erin als Ik heb vandaag... En zo een met onder elk verslag van een dag weer mijn handtekening. Gewoon, een echt dagboek. Een dagboek waarin ik kan opzoeken wanneer ik naar de film ben geweest. Een dagboek waarin ik kan teruglezen hoe ik me voelde toen we Patent kregen. Een dagboek met de kleine, onbenullige dingen van mijn leven erin, maar ook met mijn ware gevoel, met belangrijke gebeurtenissen... Mijn dagboek vormt een gigantische, gedetailleerde vastlegging van mijn leven.

Zoals je nu waarschijnlijk al geconcludeerd hebt heb ik niet echt moeite om het bij te houden. Ik ben niet gestopt na één keer schrijven. Ik was denk ik tien toen ik begon met het bijhouden van een dagboek. In het begin schreef ik totaal niet regelmatig. Zo nu en dan noteerde ik er een zinnetje in. (Laudine is stom, iets wat ik toen de ruzie overgewaaid was nog heb doorgekrast.) Langzaamaan werd het allemaal een stuk regelmatiger en nu schrijf ik ongeveer elke dag. Zo nu en dan neem ik mijn dagboek zelfs mee als ik bij Arthur ga slapen, om ook daar het bij te houden.

En toch wil ik het boek Wreck this Journal van Kerri Smith hebben. Dit boek is eigenlijk voor mensen wie het niet lukt om nauwgezet hun dagboek bijhouden, maar het is zo briljant dat ik het ook wil. Het maakt van je dagboek iets bijzonders: zo krijg je bijvoorbeeld het advies om het van een hoog gebouw te gooien!

Het bijhouden van een dagboek is geweldig en als je het nog niet doet, ga je het waarschijnlijk na het lezen van Wreck this Journal wel doen!

Een halfjaar

Ik studeer alweer een halfjaar Economie. De eerste twee periodes zitten erop. Vier vakken zijn binnen!

Afgelopen week heb ik de cijfers teruggekregen voor Bedrijfseconomie en Micro economie en... Ik heb ze allebei gehaald! Dus: halverwege april weer een weekje vrij en 30 ECTS zijn al binnen!

Mijn cijfers so far:
Wiskunde - 6,5
Multidisciplinaire economie: 8,5
Bedrijfseconomie - 6,5
Micro economie - 8,0

En nu maar mijn uiterste best doen om ook Statistiek en Inleiding in het recht in één keer te halen!

De slagroom der fruiten

Op mijn verjaardag heb ik twee boeken met smoothie recepten gekregen. Nu maakte ik al regelmatig smoothies met onze blender, vaak met het ontbijt een banaan, sinaasappel, appel combinatie en in de zomer verdween er ook rood fruit in de blender. Maar nu, nu zal de frequentie en variatie van de smoothies alleen maar toenemen!

Vorige week heb ik meteen met Laudine een recept uitgeprobeerd... en het smaakte werkelijk hemels. Gisteravond hebben we het maar meteen nog een keer gemaakt.

Een aanrader voor al mijn bloglezers:

Bananenkokos shake
(hoeveelheid voor twee glazen)
- Twee bananen
- Pakje kokosmelk van AH (*1)

Samen in de blender mixen tot een soort room. Glazen vullen en vervolgens naar eigen keuze Cacao of Kaneel erover heen strooien.

*1: precieze hoeveelheid kokosmelk weet ik niet meer. Het gaat er vooral om dat je even proeft hoe sterk de kokosmelk is die je gebruikt. Van sterke kokosmelk niet teveel doen, die van de AH was helemaal niet sterk dus hebben we het hele pakje er doorheen gedaan.

Bereid je maar voor op een glas vol hemelsheid, een glas vol fruitslagroom!

In theorie...

In theorie kan ik autorijden. Ik heb vandaag mijn theorie examen gehaald!

Na een weekend lang blokken, ervoor had ik geen tijd door tentamens, is het in één keer gelukt! Daar zitten en dan de antwoord in 't eggie intoetsen is toch wel spannend, opeens wil je het wel echt heel graag halen.

Vooral het wachten op de uitslag vond ik zenuwslopend. Je gaat weer aan alles twijfelen en beeld je in hoe het is als ze even later tegen je zeggen dat je het niet gehaald hebt.

Maar, toen ze werkelijk langskwamen en de mensen die het niet gehaald hadden hun paspoort/id teruggaven, liepen ze mij voorbij. Mijn hart zat in mijn keel en ik ging er al volledig vanuit dat ze me mijn spullen terug zou geven. Ik dacht zelfs dat ze haar hand al uitstak naar mij, maar dat was naar de volgende! Opeens was ze voorbij... en had ik het gehaald!

Met vijf fout zit de theorie er nu op, op naar het praktijkexamen!

Who's the man? My beloved ones are

Ik verwachtte dat ik dit jaar mijn verjaardag een beetje over zou slaan. Jarig zijn in een tentamenweek heeft dat meestal tot gevolg. Zeker als je vrijdagmiddag van 2 tot 5 tentamen hebt.

Toch wilde ik het vrijdagavond vieren, zo snel mogelijk. Lekker gezellig eten en dan spelletjes spelen. Nou, het was een succes! Na het eten hebben we Who's the man gespeeld, wat tot enorm veel lachen leidde. Aan Pictionary zijn we niet meer toegekomen, Who's the man was zó leuk dat we dat de hele avond gedaan hebben.

Mijn vriendinnetjes, mijn ouders en Arthur hebben me ook nog eens verwend met de meest geweldige cadeautjes, dus over een 'oversla-verjaardag' valt niet meer te spreken. Het was een heerlijke verjaardag!
Het meest bijzondere was nog een brief, die toevallig precies op mijn verjaardag aankwam. Uit Amerika. Van Maite. Oh, wat was ik blij toen ik die brief in de brievenbus vond, terwijl 't schemerde en hoog in de bomen boven me stormde. Om me heen was het guur en koud weer, maar ik was dolgelukkig.

Dankbaarheid

Het is al ruim drie maanden geleden. Drie maanden waarin van alles is gebeurd. In zijn stal staat nu een ontzettend lieve merrie. Samen met haar maakt Voltrack nu dagelijks hun weide onveilig.

Zijn hoofdstel hangt nog in de zadelkamer. Nog steeds valt zijn naam elke dag wel een keer in een gesprek. Nog altijd is het niet helemaal te bevatten dat hij er niet meer is. Het is niet te bevatten dat er zoveel nooit meer is. Dat er nooit meer Bats&Bol is.

Hoewel zijn stal niet leeg is, hoewel Voltrack niet alleen is... We moeten het nu zonder hem doen. Herinneringen en foto's, dat is wat er achtergebleven is. En de vraag waarom hij.

Ook is er nog altijd dankbaarheid. Dankbaarheid voor die prachtige zes jaar. Dankbaarheid voor al die levenslessen. Dankbaarheid voor al het plezier. Dankbaarheid voor het feit dat hij er was, bij ons.

Boven nul

En weg is de kou! Na een paar weken te hebben overleefd met temperaturen ver onder nul, is het nu weer allemaal aan het dooien.

Tijd om de balans op te maken. Want, vond ik het nou leuk, al die kou? Ik kan niet schaatsen, dus meer dan een beetje glijden op de vijver heb ik niet gedaan. Paardrijden kan al ruim een maand niet en op de fiets vroren mijn tenen eraf.

Maar toch moet ik bekennen, vond ik het best wel leuk. 's Ochtends waren de bomen mooi wit, de lucht was lekker fris en de zonsopkomsten en ondergangen waren ook prachtig.
Nu is de bak van ijsplaat omgetoverd tot gigantische modderpoel en kan ik, ook al vriest het niet meer, nog steeds niet rijden...

Doe mij toch maar de kou, in plaats van dit druilerige weertje...

Ondernemingsplan: Bloedrood

Voor een van de vakken die ik momenteel volg, Inleiding Bedrijfseconomie, moesten we in een groepje een ondernemingsplan schrijven. En het thema van dit jaar was, wat onverwacht, recessionproof. Ons idee moest dus ook nog grote kans hebben een recessie te overleven.

Eind November begonnen we met brainstormen. Een online grafkistenverkoper? Een incassobureau? Of iets in de gezondheidszorg? Dat laatste is het geworden. We hebben een ondernemingsplan geschreven voor een bloedonderzoekslaboratorium, met de toepasselijke naam Bloedrood.

Afgelopen week hebben Arthur en ik het hele financiële deel van het plan in elkaar gezet. En dat betekende eindeloos veel cijfertjes, frustratie en uren werk. Cash flow statements, resultatenrekeningen, balansen, kostenoverzichten... En uiteindelijk had dat allemaal zo'n 9 pagina's vol met de financiële onderbouwing van ons ondernemingsplan als resultaat. Gistermiddag stapten we om een uur of 2 weer de bus in op Janskerkhof, met een opgelucht gevoel en lege handen, nadat we ons ondernemingsplan hadden ingeleverd op het studiepunt. Eindelijk weer tijd om even lekker door de stad te lopen samen en op te warmen bij Mockamore!

Hèhè. Wat een werk. Nu maar hopen dat het beloond wordt met een mooi cijfer.

Een nieuw jaar, een nieuw begin.

De twee weken vakantie zijn voorbij. Geen kerstkransjes meer, geen vuurwerk, niet meer aftellen. Het is 2009 en ik moet weer aan het werk. Geen tijd meer voor geklets, niet meer uitslapen. Gewoon weer huiswerk maken en colleges volgen.

Vanochtend om 11 uur had ik mijn eerste college weer, Micro-economie. Ik heb niet het hele college mijn aandacht erbij kunnen houden, maar op zich was het wel weer interessant. Jammer dat nu ook weer de stroom huiswerk op gang begint te komen, ik was net gewend aan mijn heerlijke relaxte vakantie-bestaan.

Een nieuw jaar, een nieuw begin!

Jaaroverzicht 2008

De tijd lijkt wel te vliegen. Het is alweer bijna 2009! Tijd voor een terugblik op 2008.

Het jaar begon meteen goed: op 2 januari ik sloopte mijn SIM-kaart waardoor ik het tien dagen zonder mijn mobiel moest doen.
De dagen voor mijn verjaardag was ik ontzettend zenuwachtig: ik was één schoen kwijt... Hoe het kon snapte ik niet, maar hij was echt nergens meer. Wat bleek? Arthur had hem voor mijn vriendinnen stiekem meegenomen, omdat ze me een paar schoenen voor mijn verjaardag wilden geven!


Voor het eerst in mijn leven had ik een Valentijnsdag mét een vriendje. Samen met Arthur en mijn ouders ben ik heerlijk uiteten geweest in een restaurant vol met balonnen.
We waren nog maar krap twee maanden samen toen ik al een week met zijn familie in Drenthe zat. Ik ging kijken bij zijn voetbal- en tenniswedstrijden, we logeerden een weekendje bij zijn opa en oma. We fietsten door de Soesterse modder met gehuurde mountainbikes en waaiden twee weken lang uit in Renesse. We gingen samen naar een echte première en... We doen nu dezelfde studie!

Op school werd het hard werken. Het laatste jaar, Centraal Schriftelijk en het profielwerkstuk. Ook het leukste jaar. We gingen met zijn allen skiën in Saalbach, hadden een geweldige stunt, een prachtig gala en uiteindelijk kreeg ik voor mijn harde werken ook nog een zeer goede beloning: dat ene papiertje.

En vanaf 1 September is het Jordan vervangen door de Universiteit Utrecht. De eerste vijftien studiepunten zijn al binnen.

"Don't walk in front of me, I may not follow.
Don't walk behind me, I may not lead.
Walk beside me and be my friend."
- Albert Camus


Met mijn vriendinnen had ik naast school ook nog veel plezier. Dit jaar werd het niet maastricht, maar vertrokken we na de examens naar Calella! De Nederlandse wateren werden ook niet ontweken, die gingen we met kano's te lijf. En zelfs nu we allemaal onze eigen weg gaan, zien we elkaar nog bij gezelligheden zoals etentjes.

“Dream as if you'll live forever, live as if you'll die today.” - James Dean

Een paar weken geleden hielpen we met zijn allen Laudine met verhuizen naar Casa Confetti, waar ze nu elke dag haar uitzicht fotografeert.


"Hij zag de zon nog opkomen, maar kon niet meer meegenieten van de mooie dag die daarop volgde"
Het jaar bracht ons ook zeer plotseling verdriet. Op 11 oktober overleed Patent in zijn stal 's ochtends om een uur of 9. Na zoveel met hem te hebben meegemaakt en overwonnen, was daar plotseling het einde.

2008 was een bijzonder jaar voor mij. Er kwam veel nieuws op mijn pad en helaas moest ik ook afscheid nemen. Toch, ook het afscheid nemen was mooi. En vooral heel bijzonder.

Voltrack's gezelschap

Toen Patent plotseling overleed op 11 Oktober, besloten wij dezelfde middag nog een oude merrie op te halen. Zo was Voltrack niet meer alleen.
Verba was de oude dame die Voltrack gezelschap kwam houden. Negentien veulens op de wereld gezet en nu met haar pensioen. Eén dik achterbeen, waardoor ze wat moeilijk liep, en een heleboel grijze haren.

Drie maanden heeft Verba Voltrack gezelschap gehouden. Dinsdagochtend troffen mijn ouders haar liggend in de stal aan, ze wilde het liefst niet meer opstaan. Een paar uur later is ze ingeslapen op de kliniek in Utrecht. Haar buik bleek vol met gezwellen te zitten, waardoor ze de laatste tijd waarschijnlijk best veel pijn gehad moet hebben. Iets wat wij eigenlijk niet aan haar gemerkt hebben, pas de laatste dagen. Ze was een einzelganger, maar wel een opgewekte einzelganger. Dinsdag was ze op, Dinsdag was het voor Verba tijd om te gaan.

Dat gaf ons weer een probleem: Voltrack stond er weer alleen voor! Gelukkig was Voltrack's fokker zo vriendelijk om ons weer een merrie te geven die bij ons kon logeren. Na een paar wat eenzamere kerstdagen voor Voltrack, die hij toch zeer opgewekt is doorgekomen, konden we vandaag Nalatonna ophalen.

Nala, vanmiddag in de bak

Nalatonna is net zo oud als Voltrack en moet volgend voorjaar weer terug naar de Beemster. Om weer drachtig te worden. Tot die tijd zal ze hier gezellig met Voltrack spelen in de wei. Vandaag hebben ze apart buiten gestaan, morgen laten we ze samen in de bak. Ik ben benieuwd of ze het goed kunnen vinden!

Ze heet dus, hartstikke chique, Nalatonna. Maar wij noemen haar Nala! (En Voltrack wordt dus Simba)

13, een nieuwe betekenis

Casa Confetti

Eindelijk was het dan zover, Laudine kreeg maandag de sleutel van haar nieuwe thuis. Op de 13e verdieping van Casa Confetti, op de Uithof.

Dat het op de 13e verdieping was kon Laudine niet zoveel schelen, sterker nog: hoe hoger hoe beter! Ze vond het dus maar prachtig.
Op maandagochtend werd echter meteen duidelijk dat het niet altijd zo handig is... De lift deed het niet. Dus kon de vloer met de trap naar boven gedragen worden...

Tegen de tijd dat ik kwam helpen deed de lift het gelukkig weer. Dus konden haar bed, haar kast, schoenen, verhuisdozen, koelkast en nog een heleboel meer gewoon met de lift naar boven gebracht worden.

In één dag kon het niet allemaal geregeld worden, dus heeft mijn moeder ook dinsdag en woensdag Laudine nog met het een en ander geholpen. En gisteravond heeft ze voor het eerst in haar nieuwe huis geslapen. Een huis met 100 mb/s internetverbinding, enorm uitzicht en Café Gutenberg aan de andere kant van de straat, niet verkeerd toch?