After college coffee

Een paar jaar geleden, hartje Londen, hadden Laudine en ik 5 dagen lang een ritueel. Na ons verschrikkelijke ontbijt - de stank kwam je op de trap al tegemoet als je onderweg was naar de ontbijtzaal van ons hotel - gingen we voor een goedmakertje naar de overkant van de straat: Starbucks.
De deur ging rinkelend open en opeens was je de Londense chaos vergeten: heerlijke fauteuils met daarin mensen met laptops op schoot en naast hen op tafel een dampende kop koffie. De rust en creativiteit straalde je tegemoet.

Vorig jaar mocht ik weer even genieten van de Starbucks, op het Ramblas in Barcelona. Mijn laatste muntgeld ingeleverd, om vervolgens met een Frappucino in mijn hand verder te rennen over het Ramblas.

En nu zit er gewoon een Starbucks op Utrecht CS. Gisteren vonden mijn vriendinnen het dringend tijd dat ik daar eens heenging, want ik was er nog steeds niet geweest. Na een college was het dan zover, ik ging eindelijk weer naar Starbucks!

Ik verwachte een thuiskomgevoel, koffieheerlijkheid, sfeer. Ik verwachte een rustpunt midden op Utrecht CS. Ik verwachte creativiteit. Spirit. Helaas, dat alles ontbrak. Er staat dan misschien buiten op de gevel heel groot Starbucks, maar voor mij is het geen Starbucks.

Het tegenovergestelde van mijn Londen-ervaring vond plaats: zodra ik de Starbucks binnenstapte bevond ik me in de chaos, drukte en vervloog me elk spoor van creativiteit. Ik wilde weer naar buiten, de stationshal in. Helemaal geen gezellige fauteuils, een simpelweg spuuglelijk interieur!

Eenmaal buiten, met de Starbucks geminimaliseerd tot kartonnen bekers in onze handen, was het weer gezellig met z'n vieren. We hebben een heerlijke after college coffee gehad. Maar de volgende keer gaan we toch gewoon weer naar Mockamore.

Italia, ti amo

Op Zaterdag 1 Augustus stapten Arthur en ik in de City Night Line. Onze reis naar Italië was begonnen! De komende drie weken zouden we geen voet meer op Nederlandse bodem zetten, alleen maar Italiaans om ons heen horen en samen in een tentje slapen.

De City Night Line bracht ons tot Milano Centrale, waar we zondagochtend het eerste Italiaans te horen kregen. Maar dat was nog niet onze plaats van bestemming. Een uur later stapten we alweer in de trein, op weg naar Aosta. Daar zouden we van het treinstation opgehaald worden door Arthur's familie. Onze 'heenreis' heeft in totaal (inclusief een uur wachten op Chivasso) 17 uur geduurd, dus eenmaal daar konden we niet wachten om in het zwembad te springen, wat te drinken en vooral: andere kleren aan te doen!

Aosta
Voordat we op vakantie gingen hadden Arthur en ik al een belangrijke investering moeten doen, bergschoenen! Peter en Monique (Arthur's vader en stiefmoeder) wilden namelijk ook gaan bergwandelen in de buurt van Aosta.

Aosta ligt vlakbij de Gran Paradiso, en het eerste plan was een huttentocht te doen om de Gran paradiso heen (8 dagen!). Maar na informeren - nog in Nederland - bleek die tocht te lastig voor beginners zoals ik en kinderen (Lisa en Frank), dus ging er een dikke streep door het plan.

De berghutten waren echter niet helemaal van het programma geschrapt: we hebben een tocht van 2 dagen gemaakt, één nacht slapen in een berghut, vanuit Valnontey naar Eau Rousse (over Col du Loson) Gelopen langs afgronden, gedronken uit bergwatervallen, steenbokken gezien en geslapen in een berghut. Ik mag nu wel zeggen dat ik een échte bergtocht gemaakt heb dus! En het smaakt naar meer. Ik heb niet zo'n behoefte aan lángere tochten - toen we eenmaal aankwamen in Eau Rousse was ik dood en doodmoe en had ik zeer veel behoefte aan vlak land zonder lastige paden - maar het was zeker niet de laatste keer dat ik in de bergen gespot ben. Dat uitzicht, fantastisch! De bergen, als herinnering aan hoe klein en nietig we eigenlijk zijn. Wauw, om stil van te worden.

Maar Aosta was niet het enige van Italië waar we geweest zijn... Na ongeveer 10 dagen - ook nog een paar met Arthur's oom en tante - gingen we verkassen. Dat betekende een hele operatie: Peter, Monique, Frank en Lisa in een voller dan vol gepropte auto en Arthur&ik weer met de trein. De trein naar Brescia, want onze volgende stop was: lago d'Iseo!

Iseo
Na het geklim en geklauter was het tijd voor uitrusten, het was tijd voor zwemmen. Tijd voor een Italiaans meer. En omdat Peter en Monique nog nooit bij het Iseo meer waren geweest, besloten we daarheen te gaan.

Na even zoeken de ideale plek gevonden: onze tenten stonden letterlijk áán het Iseo meer. Zo 'áán het meer' dat er 's ochtends - als het best wel waaide - sporadisch spetters op onze tent kwamen. Dat was dus wel even wennen. Na een - redelijk primitieve - camping in de bergen met voornamelijk Italianen, belandde we op een Nederlandse camping aan de rand van het Iseo meer met een overvloed aan Nederlanders.

Iseo, een dorpje met heerlijke ijscoupes, mooie straten en uitzicht over het meer. Het meer waar we een paar dagen later met een gehuurde motorboot op zijn gegaan, met een band erachter. Met volle vaart over de golven stuiteren met zo'n band, om uiteindelijk eraf te vliegen en met een plons in het water te belanden. Volgende dag: spierpijn van het vasthouden - en van de slappe lach.

Venetië
Ook op onze tweede camping hebben we niet stilgezeten. Met Venetië 'om de hoek' hadden we een buitenkansje die we moeilijk konden laten gaan: met z'n vieren achterin de auto gepropt reden we er op een ochtend heen. Om het grootste museum ter wereld te zien: een hele stad, honderden jaren oud. Zinkend en wel. Gondels, bruggen, ijsjes, tassenhandelaren, steegjes, een eindeloze stroom toeristen en om elke hoek weer een kerk.


In slechts een paar uur raceten we erdoorheen, flitsen achterlatend in mijn geheugen. Beelden van prachtige gebouwen, aanzichten, doorkijkjes... En tot slot een prachtige zonsondergang.

I'll be back!

Uiteindelijk - na drie weken de Italiaanse droom te hebben geleefd - was het weer tijd om op de trein te stappen en terug te keren naar huis. Na uren te hebben moeten wachten met z'n tweeën op Milano Centrale kregen we nog één cadeautje in onze schoot geworpen: onze slaapstoelen waren slaapbedden geworden! Ik heb de terugweg in één ruk door geslapen en we waren zo terug in Nederland. Het platteland. Nederlands. Opeens was alles weer gewoon.

Ik heb het drie weken ongelooflijk heerlijk gehad. Die drie weken hoorde ik echt bij mijn schoonfamilie, ik voelde me thuis.

Italia, ti amo.

Foto's: zie hier.

Juni, Juli, Augustus

Nog even en ik woon op kamers! Nu ik terug ben uit Kroatië komt het opeens nog veel dichter bij. Officieel is de kamer per 1 augustus mine, maar omdat degene voor mij al eerder eruit is gegaan kan ik er al in. Vandaag is de dag dat ik begonnen ben het echt mijn kamer te maken. Hoe? Nou, door het een nieuw kleurtje te geven...

Samen met vrienden heb ik alle vier de muren vandaag een metamorfose laten ondergaan. Van spierwit naar lichtgeel, een heel verschil. De kamer is nu lekker zonnig, licht en vrolijk. Helemaal mijn ding.

Ik heb nu niet de zomer in m'n bol, maar de zomer op de muur! De kleur heette namelijk Juni!
In Juli schilderden we dus de kamer voor Augustus met Juni!

Nieuwe thuishaven

Na vorig jaar de Spaanse Costa te hebben ontdekt, zijn we dit jaar per bus naar de Adriatische zee getrokken... Kroatië here we come!

Na 22 uur bussen was het dan zover, ons thuis voor de komende 8 dagen was bereikt: Rovinj! We hebben weer een heerlijke week gehad, vol met leuke dingen... Hartenjagen, cocktails drinken, op het strand liggen, van de betonblokken afspringen, dobberen in de zee, uiteten, door de haven wandelen, op de markt afdingen, watermeloen eten, Who's the man tot 4:45 spelen, naar Medulin, boeken lezen, ijsjes eten, op ons balkon zitten, mooie zonsondergangen, Weerwolven, lachen, Kroatisch proberen te ontcijferen en nog zoveel meer.

Ik heb een heerlijke week gehad waarin ik ben uitgerust en toch ontzettend veel heb gedaan. We hebben elkaar weer beter leren kennen en we hebben er weer een thuishaven bij!

Volgend jaar weer?

Kaart met highlights
De vele, vele foto's geordend in een album.

Een muzikale avond

- Een van de nummers die door de studenten samen werd opgevoerd -

Iets wat ze op de universiteit niet meer doen, maar gelukkig op het conservatorium wel: een propedeuse uitreiking! En op het conservatorium maken ze er dan ook meteen een echt feestje van.

Gisteravond was het - onder andere - de propedeuse uitreiking van Kenza, dus zaten wij - de meisjes - met z'n allen in de zaal en hebben we vol enthousiasme geklapt en gejuicht na elk nummer. Het was namelijk niet gewoon een uitreiking, maar meteen een optreden. Er werden stukken uitgevoerd die door de 4e jaars Schoolmuziekstudenten in elkaar waren gezet en werden uitgevoerd door alle Schoolmuziekstudenten samen. Stuk voor stuk leken ze te genieten van hun tijd daar op het podium, van elk muziekstuk, van elke noot. Vol enthousiasme werd er gespeeld, gedirigeerd en geklapt. Iedereen was enthousiast.

En aan het einde van de avond verliet iedereen met een goed humeur de zaal, waarvan twaalf ook nog eens met hun propedeuse zwart op wit.

Cricket in the park

Wat doe je als je véél eerder dan gepland klaar bent met je laatste tentamen en dus plotseling tijd hebt om... gewoon lekker te doen waar je zin in hebt?

Dan ga je - ook al is het warm - gezellig parkcricket spelen!

Samen met Arthur en Lucas heb ik vanmiddag het plantsoen voor Lucas' huis onveilig gemaakt, met behulp van een bal en een cricketbat.
De regels van het parkcricket zijn natuurlijk wel anders dan dat ze normaal zijn bij cricket. Vooral omdat je maar met z'n drieën bent. Zo is de heg achter de wicket de wicketkeeper en is er maar één batsman (dus ren je maar in je eentje als je een run probeert te maken). Maar dat drukt de pret natuurlijk helemaal niet, vooral niet voor een amateur zoals ik!

Uiteindelijk heb ik me geweldig vermaakt en al mijn 'doelen' bereikt: 3 wickets gehaald terwijl ik bowlde (2x vangbal, 1x gooide ik de stumps om!) en heb ik toen ik aan het batten was één keer een bal voor 4 geslagen (tegen het hekje van het plantsoen).

Het was werkelijk heerlijk om dit te doen na al mijn tentamens, even lekker bewegen, lachen en buiten zijn. Ik denk dat ik wel vaker mee wil doen met parkcricket!

Vervroegd vakantie

Afgelopen weekend had ik al mijn energie en tijd gestoken in het tentamen van maandag: macro-economie. Mezelf opgesloten en geoefend, gestampt en nog eens geoefend.

Maar rechten, daar had ik nog niet echt voor geleerd... Daar begon ik dus in feite dinsdag pas mee. Nog maar twee dagen om voor het allerlaatste tentamen van mijn eerste jaar te leren. Dat moest makkelijk kunnen dacht ik, want kom, rechten moest prima te doen zijn.
Ik had me alleen een klein beetje vergist in de hoeveelheid, dus had ik woensdagmiddag wel door het geen geweldige voorbereiding te noemen was. Van herhaling was totaal geen sprake en van een volledige samenvatting ook niet. Maar ja, het moest maar. Ik had per slot van rekening maar een 4,7 nodig om het vak te halen en dat, dát moest me toch in ieder geval wel lukken besloot ik.

Vanochtend verscheen ik dus een beetje zenuwachtig bij het tentamen, er totaal van overtuigd dat ik er vrij weinig van zou begrijpen. Dat ik me met het merendeel van mijn antwoorden op glad ijs zou begeven en dat ik bij een deel van de vragen zelfs géén idee zou hebben. Eenmaal eenzaam achter mijn tafeltje, met mijn twee wetbundels, zuchtte ik nog één keer. Het moest maar.

En toen sloeg ik mijn tentamen open.

Opluchting. De eerste vraag, die snapte ik wel! En de volgende vraag? Oók al een eitje! En de volgende? Ja! En de volgende? YEAH! En de volgende? ...
Tot ik na vraag 7 de bladzijde omsloeg en dat al de laatste vraag bleek te zijn. Ik kon op dat moment wel een gat in de lucht springen, dit tentamen was geen probleem!

Nog geen uur later stonden op mijn antwoordblad ook al antwoorden op zeven vragen en kon ik alweer te zaal verlaten terwijl ik verwacht had daar de volle drie uur te zitten zweten. Mijn zomervakantie was vervroegd: om 10 uur vanochtend stapte ik de zon weer in met een ontspannen glimlach. Zomervakantie, here I come!

In een andere wereld

Ik was vergeten hoe heerlijk het was. Hoe bevrijdend. Hoe het was om helemaal op te gaan in een boek, in een andere wereld, en pas weer terug te keren naar de werkelijkheid nadat je de laatste bladzijde achter je had gelaten.

Woensdag was ik er al in begonnen, maar was ik nog lang niet opgegaan in het verhaal. Gisterochtend vertrokken mijn ouders richting de Veluwe en had ik de rest van de dag het huis voor mij alleen. En nog bijna 300 bladzijdes vol met het leven van Mariam en Laila.

Tegen het eind van de avond las ik - met tranen in mijn ogen - de laatste zinnen en sloeg ik het boek met een intens voldaan gevoel dicht. Even had ik de wereld door de ogen van een ander gezien, even had ik mezelf in een andere wereld gewaand. Even was daar het ultieme genot van het lezen.

De wijsheid, de perfectie van de zinnen... Wat een meesterwerk.

Ja, eindelijk heb ik Duizend Schitterende Zonnen gelezen en weet ik het: het was nog mooier dan ik had verwacht.