Arrivederci II

Het blijkt uiterst correct dat ik mijn vorige blog over het koffiezetapparaat eindigde met 'Arrivederci'. Want, inmiddels staat er weer een Quickmill bij ons op het aanrecht. Weliswaar niet dezelfde - deze komt van kantoor - maar toch is het weer een Quickmill.

Onze nieuwe vriend, de vriend die zo veelbelovend minder onderhoud zou behoeven en koffie zou maken die lekkerder zou zijn... heeft het na slechts vijf dagen te hebben geprutteld begeven! Zoals hij normaal hip zou moeten opwarmen gebeurde niet meer: de temperatuur bleef bij 20 graden steken. Geen vriendelijk geluidje als je op de grote, blauw verlichte koffiekop mocht drukken om je glaasje te vullen met espresso. Geen gepruttel en geen heerlijke geur in de keuken. Nee, hij is alweer toe aan onderhoud.

Op Bevrijdingsdag werden wij bevrijd van onze zieke vriend: een koerier kwam hem ophalen om hem een lift naar de Coffee Connection te geven waar ze hem zouden genezen. In zijn eigen doos - want ja, die hadden we natuurlijk nog - vertrok hij weer uit ons huis. De Quickmill bleef eenzaam op het aanrecht achter om mijn vader te voorzien van Italiaanse perfectie.

Afgelopen vrijdag werd onze rode vriend weer bezorgd, genezen zo werd gezegd. 's Avonds zette mijn vader hem weer aan en zuchtte opgelucht toen het vriendelijke geluidje dat aangaf dat er koffie gezet kon worden zijn oren bereikte. Gelukkig, hij deed het weer.

De euforie heeft echter zéér kort geduurd: één kopje koffie en één nacht welgeteld. Zaterdagochtend zette mijn vader hem weer aan en wachtte tot de 'koffieknop' weer blauw zou worden... Geen van dit alles gebeurde, mijn vader werd weer in de steek gelaten door zijn nieuwe vriend. Ja, hij is dus alweer ter ziele.

Ik begin me af te vragen onze hippe vriend het echt af kan met minder onderhoud dan een Quickmill...

Arrivederci

Onze nieuwe vriend
(geen mooie foto van een rode te vinden...)

Ruim tien jaar vertoefde hij hier op het aanrecht. Zwart met chroom. Precies vierkant. Een waterreservoir aan de achterkant.

En altijd dat vertrouwde geluid bij het vullen van een kopje. Eerst redelijk hard, terwijl de druk werd opgevoerd. Daarna druppelde de koffie, vervuld met smaak, het apparaat uit een klein kopje in.

Nog altijd werkte hij prima, maar toch was het tijd voor een nieuwe. Een nieuw systeem. Capsules, dat is het nu. De koffie is lekkerder en de machine behoeft minder onderhoud. Sinds vanochtend zijn we weer helemaal hip. Onze vertrouwde Quickmill werd een beetje uit elkaar gehaald, in een doos gestopt die eerst de pads bevatte en met liefde naar de auto gedragen. De hele reis pruttelde hij niet en druppelde er geen koffie uit het apparaat.

Bij Espressissimo zetten we hem, met doos en al, op de toonbank. Hij verdween naar achteren, om gereviseerd te worden en een nieuw leven tegemoet te gaan. Bij een andere koffiegenieter, die binnenkort de winkel in zal lopen en zal vragen of men niet toevallig een tweedehands Quickmill voor hem heeft. Onze Quickmill zal weer naar voren gehaald worden, opgepoetst en wel, en zal in een andere doos de deur verlaten. Op weg naar het huis van zijn nieuwe vriend.

Wij namen afscheid van een goede vriend en verlieten de winkel met zijn jonge broertje. Rood met chroom. Hippe knopjes. En glazen in plaats van kopjes.

Arrivederci amico

La Terrasse

Un après-midi là, dans la rue du jourdain,
on peut dire qu'on était bien,
assis à la terrasse du café d'en face
on voyait notre appartement.

Je ne sais plus si nous nous étions tus
ou si nous parlions tout bas là au café d'en bas,
mais je revois très bien la table et tes mains,
le thé, le café et le sucre à côté.

Puis d'un coup c'est parti, tout s'est effondré,
on n'a pas bien compris, tout a
continué, tandis qu'entre nous s'en allait l'équilibre,
plus jamais tranquilles, nous tombions du fil.

Cet après-midi là, dans la rue du jourdain,
en fait tout n'allait pas si bien,
assis à la terrasse du café d'en face
on voyait notre appartement,
si triste finalement avec nous dedans.

- Yann Tiersen

Waarom op mijn blog? Gewoon omdat ik het een mooi liedje vind. Omdat het mij doet denken aan de zomer. Waarom? Geen idee, ik weet niet eens precies wat de tekst betekent. Gewoon omdat ik het mooi vind.

Schrijven zonder plagiaat te plegen...

Zo, the pressure is on.

Vanaf volgende week heb ik nóg een werkgroep, dus dat betekent: meer werk! Het is een extra werkgroep van MDE (Multidisciplinaire Economie), omdat ik daarvoor over een paar weken een paper moet schrijven. In deze extra werkgroep focussen we hierop, we gaan onze writingskills oefenen. En voor volgende week betekent dat dat we allemaal een essay van 600 woorden moeten schrijven over milieuwetgeving vs. economische groei.

En bij het schrijven van een essay komt meteen weer een leuke uitdaging de hoek om, zorgen dat je geen plagiaat pleegt! Afgelopen dinsdag kregen we er alles over de horen in een hoorcollege. Het kwam er uiteindelijk op neer dat je het echt niet moet doen, dat het een doodzonde is. Maar wow, hoe je die bronvermelding moet doen! Best ingewikkeld allemaal.

Nog altijd vind ik schrijven leuk hoor, maar ik denk toch dat ik het voornamelijk ga houden bij de teksten die ik schrijf voor mijn plezier. Ik zie maar even af van publicatie in een wetenschappelijk tijdschrift...

Woorden, zinnen, boeken.

Zelf schrijven vind ik heerlijk. Ik vind het ook heerlijk om andermans schrijfresultaten te lezen. Ik ben een echte boekenfanaat en nu het vakantie is komt dat weer helemaal tot uiting. Van de week heb ik mijn boekenplank opnieuw geordend, op alfabet van de auteurs. Eerst stond het een beetje soort bij soort. Het was heerlijk om al die boeken er even uit te halen en te bekijken, al die boeken met een ander verhaal. Hardback, paperback, oud en nieuw... Ooit las ik ergens een prachtig citaat, de naam van de geciteerde man is mij helaas alweer ontglipt, 'Aan een boekenplank kun je het karakter van de eigenaar ontlezen'.

De boeken op mijn boekenplank die mij het meest 'dierbaar' zijn:

1. Isabell Allende - Zorro
Een dik boek, hardcover. Aan de binnenkant van de kaft een mooie kaart van de reizen van Diego de la Vega, Zorro. En het verhaal, prachtig! Echt een spannend, meeslepend levensverhaal. Over Zorro was al zoveel geschreven en verteld, toch krijgt Isabell Allende het voor elkaar om een geweldig, adembenemend verhaal te schrijven. Ik weet zeker dat ik het nog een keer ga lezen en dan net zo erin op zal gaan als de eerste keer.

2. Astrid Lindgren - Michiel van de Hazelhoeve
Een kinderboek ja. Een geweldig kinderboek. Ik ben opgegroeid met dit boek. Avonden lang las mijn moeder me voor uit dit boek, sommige verhalen heeft ze misschien wel vijf keer voorgelezen. En 's ochtends las ik zelf ook nog even erin. Het verrijkte mijn fantasie en opende mijn ogen voor avontuur. Een boek dat ik nooit weg zal doen.

3. Elizabeth Gilbert - Eten Bidden Beminnen
Ik ben pas op 1/3 van het boek en vind het nu al helemaal geweldig. Ik had het te leen van een vriendin, maar heb vanochtend ook maar een eigen exemplaar gekocht. Ik vind sommige stukken, sommige woordkeuzes, perfect. Ik vind het ongelooflijk knap hoe Gilbert haar lezer enorm dichtbij haarzelf heeft laten komen. Het getuigt van lef, van zelfkennis en van geweldige schrijfkunst.

4. Arthur Japin - Een schitterend Gebrek
Een prachtig verhaal vond ik het. Een sprookje voor volwassenen. Je merkt dat Japin elk woord zorgvuldig heeft gekozen, gewogen op een gouden schaaltje. Niet dat ik altijd zulke 'precieze' boeken wil lezen hoor, maar in dit boek is het perfect. Trouwens, 'De Zwarte met het Witte Hart' - ook van zijn hand - vind ik mogelijk nog een beter, mooier boek. Maar die mag ik hier niet noemen want die staat (nog) niet op mijn eigen boekenplank.
5. Louis Couperus - De Stille Kracht
Dit boek heeft voor mij bijzondere waarde omdat het mijn ogen heeft geopend voor een aantal dingen. Allereerst heeft het verhaal mijn ogen geopend voor het leven ten tijde van het Kolonialisme. Maar ten tweede heeft dit boek 'de volwassenwording' van mijn literaire smaak in gang gezet. Toen ik het las zei ik tegen iedereen die het horen wilde dat het 'een verschrikking van een boek' was. Een maand later besefte ik me dat het toch een knap staaltje schrijfkunst was...

Verder zijn er nog een paar boeken die mij ook zeer waardevol lijken, maar ik nog niet gelezen heb. Zo staat 'Duizend Schitterende Zonnen' van Khaled Hosseini nog te wachten tot ik het lees en heb ik vandaag uit de boekenkast van Jongerius 'Alle namen' van José Saramago meegenomen terwijl ik terugdacht aan het prachtige 'Stad der Blinden' van hem.

Zoals je al hoort, ik wordt enthousiast van boeken en kan niet ophouden erover te praten. Vandaag liep ik nadat ik mijn trotse aankoop had gedaan ook niet meteen Jongerius uit, maar bleef ik nog even praten met de verkoopster... Over al die o zo heerlijke boeken.

Internet aan de keukentafel

Het leek me ontzettend relaxt, overal kunnen schrijven. En wel meteen op een computer, dus niet op wegvliegende blaadjes waar heel veel op gekrast moet worden.

En nu kan ik dat eindelijk!

Ik heb vanochtend met mijn vader een laptop uitgezocht bij de mediamarkt. Het is wel even gek hoor, aan de keukentafel zitten en gewoon internet hebben. Zónder snoertjes. Oh en als je toch niet lekker zit? Gewoon optillen en op de bank gaan zitten, het internet is er nog steeds!

Voor de meeste Nederlanders vast niets nieuws, maar ik vind het een geweldige - net ontdekte - vrijheid. Ik zie het al helemaal voor me, mijn laptop mag me straks ook vergezellen naar college enzo.

Ik ben helemaal in mijn nopjes! Dat wordt lekker schrijven en bloggen, everywhere!

Out of the country

Een halfjaar geleden ongeveer besloten we - ik en mijn vriendinnetjes - dat we na onze examens met z'n tienen ergens heen wilden. Nadat we in kaart hadden gebracht wanneer íedereen kon (er was precies één week dat het mogelijk was!) hebben we gekeken wáár we dan heengingen. En uiteindelijk kwamen we uit bij Calella.

Morgen om half 12 vertrekken we met een bus van Gogo richting de zon, om tien dagen lang met z'n tienen heel veel te beleven en heel veel plezier te hebben.

Na de vakantie zal ik natuurlijk laten weten hoe 't was en zal er ook geen gebrek aan foto's zijn denk ik. Maar de komende tien dagen zal er niets worden gepost op mijn blog.

Adíos lectores!

TIEN - Wie een nerd is is gezien!

Ik heb nog nooit per minuut zoveel punten gescoord. Tien minuten praten, per minuut één punt! Ja, je leest het goed. Voor mijn engelse mondeling heb ik een tien! Mijn eerste tien voor een tentamen, en dan ook meteen een tentamen dat voor 1/3 van mijn schoolexamencijfer telt. Dat cijfer is nu best mooi geworden voor engels: een 8.3!

Vanochtend kwam ik net op tijd aan. Ik had hard gefietst, was zenuwachtig en trilde een beetje. Maar zodra ik begon met mijn fragment voorlezen aan mijn docent, was alle spanning weg. Het stuk dat ik al zó vaak geoefend had kwam er perfect, met op de juiste plaatsen een pauze, uit. En zelfs zó goed dat het leek alsof mijn docent licht ontroerd was na die paar minuten voorlezen. "What a beautiful fragment! It almost makes you cry." Zei hij.

En daarna gingen we nog een paar minuten converseren, over China. En ook dát ging lekker. Zo nu en dan bedacht ik in mijn hoofd een Nederlands woord maar kon ik de Engelse variant even niet vinden, dus verbouwde ik snel mijn zin. Maar verder kon ik heerlijk met hem babbelen.
Na een paar minuten was het alweer voorbij! Mijn mondeling zat erop!

Mijn docent dacht even na en zei toen 'Tja... Een 9 vind ik te laag... Je hebt een heerlijke manier van spreken om naar te luisteren... Het was uitmuntend, en uitmuntend is een tien. Dus je krijgt van mij een tien!' Mijn mond viel open en eerst geloofde ik het gewoon niet, 'Eééécht?!' Hij moest lachen. 'Nou, dankjewel voor mijn éérste tien voor een schoolexamen dan!' zei ik breedlachend, waarna ik de kamer verliet en de volgende succes wenste.

EEN TIEN! Ik word er nog steeds hyperactief van!

Utrecht

Oude Gracht

"Utrecht (in plaatselijk dialect: Utreg of Utereg) is de hoofdstad van provincie Utrecht.

De stad huisvest de grootste universiteit van Nederland en het hoofdkantoor van de Nederlandse Spoorwegen. Ook is de Jaarbeurs Utrecht hier gevestigd.

Vanwege de Domtoren, beeldmerk van de stad en met 112,32 meter de hoogste kerktoren van Nederland, wordt de stad ook wel de Domstad genoemd.

..." - Wikipedia.nl

Een stad om van te houden! Wie langzaam met de trein Utrecht komt binnenrollen ziet er nog niet meteen veel van. Maar zodra men de stationshal betreedt van het Centraal Station komt de gezelligheid op je af. Langzaam wordt men de stad ingelokt.
Hoog Catherijne biedt een voorproefje van de shopkern van Utrecht. De mooie binnenstad vormt de climax van de eeuwenoude Domstad.
Kronkelend stroomt de Gracht door Utrecht, met aan zijn beide oevers vele gezellige winkels en uitgaansgelegenheden. De kleine straatjes tussen de Gracht en Utrecht CS vormen een soort klein, knus winkeldorpje. Mooie oude huisjes en dan als slagroom op de taart de Oude Gracht. Het Venetië van Nederland.

Je hebt weinig keus, van Utrecht zul je houden. Van het mooie Wilhelminapark tot Tivoli. Van de moderne, ietwat winderige Uithof tot de eeuwenoude Domtoren. Van Mockamore tot bioscoop Rembrandt. De kronkelende Oude Gracht en mooie buurten zoals Wittevrouwen.

Utrecht is een stad om trots op te zijn!

De tweede kans - Sarafina Suransky

In de vakantie was ik er al in begonnen, nu heb ik het uit! Samen met mijn lieve vriendinnetje Sarafina - Fien - deel ik de passie voor het schrijven. Fien schrijft echte boeken, ik houdt het bij betogen, blogposts en brieven.

Het boek dat Fien geschreven heeft heet 'De Tweede Kans'. Ze is ermee begonnen toen ze 14 jaar oud was en heeft het afgelopen zomer voltooid. Het historische boek gaat over Jutte, een meisje die de vrijheid opzoekt. Haar leven is al helemaal uitgestippeld en binnen een paar weken zal zij uitgehuwelijkt worden als twee rovers haar dorp doortrekken. Jutte loopt weg van huis en vraagt de rovers of ze met ze mee mag.
De rovers stemmen in en Juttes leven komt in een stroomversnelling terecht. Het is een boek over de transformatie van meisje naar ware vrouw.

Een spannend, mooi verhaal dat ontzettend leuk is om te lezen! (En nu moet je niet denken dat ik dat zeg omdat het geschreven is door Fien, het is werkelijk zo!)
Helaas heeft Fien nog geen uitgever gevonden, dus is het boek nog niet te koop in de boekwinkel. Er zijn slechts twee manuscripten! Een heel bijzonder boek dus =D

Romantiek & War Poetry

A widow bird sate mourning for her Love
Upon a wintry bough;
The frozen wind crept on above,
The freezing stream below.

There was no leaf upon the forest bare,
No flower upon the ground,
And little motion in the air
Except the mill-wheel's sound.

- Percy Bysshe Shelley

Na deze week een overvloed aan engelse gedichten uit de Romantiek (Coleridge, Keats, Shelley, Wordsworth...) en van de War Poets (oa. Sassoon & Owen) gelezen te hebben, had ik vandaag er tentamen over. In het kort: wat een ongelooflijk váág tentamen!

Het tentamen was in feite puur gebaseerd op interpretatie, als je je eigen mening maar kon onderbouwen of zoiets. Ik hoop maar dat mijn mening de goede mening was.
We kregen twee gedichten (het gedichtje hierboven en het gedichtje onderaan) en over allebei een paar vragen. Waar het watermolen rad uit de laatste regel symbool voor staat, wat voor sfeer er heerst in het gedicht, et cetera.

Uiteindelijk maakt het eigenlijk ook níet uit wat je voor dit tentamen haalt, deze telt voor 25% van je eindcijfer en het tentamen Nederlands letterkunde eind maart telt voor de overige 75%. Dat betekent dat als je hier een 1 haalt, je voor de andere even een 7 moet halen om het weer recht te trekken...

You love us when we're heroes, home on leave,
Or wounded in a mentionable place.
You worship decorations; you believe
That chivalry redeems the war's disgrace.
You make us shells. You listen with delight,
By tales of dirt and danger fondly thrilled.
You crown our distant ardours while we fight,
And mourn our laurelled memories when we're killed.
You can't believe that British troops 'retire'
When hell's last horror breaks them, and they run,
Trampling the terrible corpses - blind with blood.
O German mother dreaming by the fire,
While you are knitting socks to send your son
His face is trodden deeper in the mud.

- Siegfried Sassoon

Prachtcijfers!

Ik mag wel zeggen dat ik de afgelopen tentamenweek werkelijk perfect gemaakt heb. Ik ben er ontzettend blij mee, en heb naar mijn kunnen gepresteerd.

Eerst even een rijtje cijfers:

Wiskunde - 6,1 - (30% van het schoolexamencijfer)
Scheikunde - 7,0 - (20% van het schoolexamencijfer)
Biologie - 8,0 - (30% van het schoolexamencijfer)
Nederlands - 8,2 - (60% van het schoolexamencijfer)

en, last but not least... Gisteren kreeg ik economie terug en dat was toch wel de slagroom op de taart! Voor mijn essay over de overname van ABN AMRO, 'Dé Bank, Dé Overname', heb ik een ongelofelijke, schandalig hoge, bizarre, dikke, vette ... 9,6!

Nee, ik maak geen grapje. Ik heb niet voor niets wéken de kranten doorgespit, sites doorgelezen, mijn economieboek erop nageslagen, gegoogled, een presentatie gehouden, gebeld met de AFM... Kortom: ervoor gezorgd dat ik het naadje van de kous wist.

Die 9,6 mag er wezen! Helaas telt ie voor maar 20% van mijn schoolexamencijfer van economie... Maar toch, een geweldige finale, ik ben er zoo blij mee!

Gemiddeld: 7,8

Jaaroverzicht 2007

Aan het eind van het jaar moeten we altijd even terugkijken, ik ook. Even kijken wat dit jaar, wat 2007 zo speciaal maakt.

Een woeste, recordbrekende storm slechts enkele dagen voor mijn verjaardag zorgde ervoor dat 2007 meteen afstak van 2006. Amsterdam CS afgesloten, bomen omgewaaid en ga zo nog maar even door. Maar toch ook heerlijk de wind in je haren voelen als je wind mee hebt op de fiets.

Ook ben ik twee van mijn verstandskiezen verloren, ik heb nog niet gemerkt of ik er ook minder verstandig van ben geworden gelukkig.

Ik ben maar liefst twee keer naar Maastricht geweest met mijn vriendinnen, in Maart en in Oktober. Wat een heerlijke weekenden waren dat!

Home is not where you live, but where they understand you - Christian Morgenstern
En gelukkig is dat voor mij hier, waar ik woon. Ik heb dit jaar meerdere malen het heerlijke gevoel van rust, vertrouwdheid gehad als ik thuiskwam. Dit is waar ik hoor, waar ik leef.

De liefste conversatie van 2007:
'Hoi' zei hij
'Hallo!' zei ik
'Wat een mooi paard heb je.' zei hij
'Dankjewel' zei ik welgemeend van de bodem van mijn hart.

2007 is ook een sportief jaar geweest. Ik heb meegedaan aan het scholenhockeytoernooi (waar we 2e zijn geworden!), mijn eerste hardloopwedstrijd gelopen (5 km in 30:30 :D) en enorm veel vooruitgang gehad in de dressuur met de paarden. En in de Endurance hadden we ook eindelijk weer geluk met Patent, er werden wedstrijden uitgelopen!

Ik ben voor een weekje 'redactrice' van de krant 'Cada dia' geweest. Best leuk om gewoon een weekje alleen maar tekstjes te schrijven, alleen maar te hoeven schrijven. Ook al hoefde het geen hoogstaande teksten te zijn was het toch best leuk!
Samen met Maite heb ik even architectje mogen spelen. Ons droomhuis, een strandhuis, in het klein gebouwd.

Maquette

Ook de landsgrenzen werden verkend. Samen met Laudine heb ik de Noordzee overkruist om een paar dagen van hot naar her te rennen in Londen. Het was geweldig!

Toen mijn moeder een paar dagen uit fietsen ging, heb ik voor kok gespeeld hier thuis. Gedurende een paar heerlijke Augustus dagen heb ik me uitgeleefd in onze keuken zonder de boel in brand te steken of iemand te laten verhongeren.

Op de verjaardag van mijn zus zijn we naar het Amsterdamse Bos getogen om te kijken bij een polowedstrijd. En ik moet zeggen, ik zou best weleens een keer een Polo les willen volgen. Het lijkt me een geweldige sport om te doen, en ook heel erg verslavend!

En tot slot ben ik ook veel bezig geweest met wat ik wil gaan doen ná het vwo. International Business Administration in Rotterdam, of toch lekker dicht bij huis aan het Utrecht Law College studeren?

Life is the art of drawing without an eraser - John W. Gardner

2007 was een mooi jaar, een jaar waarvan ik ook helemaal niets had willen missen!
Ik ben benieuwd wat 2008 ons zal geven.

Arthur&ik, liefde op het strand van Egmond!

Door storm en regen

Ik heb mijn hoeveelheid beweging van vandaag ruim gehad.

Ik zou maar twee uur school hebben, maar dat betekende dus niet dat het een rustig dagje werd. Het eerste uur had ik Nederlands, en toen ik daar aankwam hoorde ik dat je vandaag je schrijfdossier (de beschouwingen, betogen etc die je in 4V-6V geschreven hebt) moest laten zien omdat je anders uitgesloten was van het examen volgende week...
En ik had dat natuurlijk op m'n bureau, thuis, liggen... Bijna meteen ben ik weer gegaan, om het thuis op te halen. Ik kon vrolijk nóg een keer tegen de wind in naar school fietsen. Eenmaal weer op school had ik 't bloedheet, was ik duizelig en had ik hoofdpijn. En vertelde onze docente doodleuk dat het toch niet had gehoeven.

Great.

Ach, zij kon er ook vrij weinig aan doen. Maar het is nu wel héél duidelijk: de sectie Nederlands bij mij op school is één grote chaos. Ook over het schrijfvaardigheidstentamen van volgende week zijn ze vaag, de drie docenten die 6V lesgeven zeggen allemaal elke keer weer wat anders. Ik zie het maandag wel. Ik weet dat als ik goed voorbereid ben ik er een 8+ voor kan halen en hoop maar dat dat nu ook lukt...

In ieder geval zijn de calorieën van vandaag weer verbrand!

Alweer vier jaar

Alweer vier jaar geleden, vier mooie jaren, is Jopie overleden.

En voor 't eerst in vier jaar, heb ik niet op de dag (3 December) aan 'm gedacht. Pas toen Laudine me 's avonds smste realiseerde ik me dat het alweer vier jaar geleden is.

Aan de ene kant lijkt het een eeuwigheid, de mooie herinneringen die ik nog zo graag zou willen houden beginnen te vervagen. Zijn blik staat niet meer in mijn geheugen gegrift.
Aan de andere kant lijkt het net gisteren dat ik op die brede KWPN-er rondstapte, die warme grasbuik tussen mijn benen. Het lijkt net gisteren dat ik voor het eerst op hem reed zonder dat iemand erbij was. Het lijkt net gisteren dat ik keboide met hem.

Aan al het goede komt een einde, maar gelukkig wel een mooi einde.

- Het gouden paard - Het verhaal dat ik 4 jaar geleden schreef.

Af? Gaan? = Staan?

Wat een positieve verrassing was het toen ik vandaag mijn beschouwing terugkreeg die ik voor de herfstvakantie had geschreven! Het onderwerp, de militaire missie in Uruzgan, sprak me niet zo aan omdat ik er al over gedebateerd had vorig jaar. Daardoor was ik ook niet tevreden over mijn beschouwing. Ik vond (en vind!) hem zelf wat mat, braaf en standaard.

Blijkbaar viel het toch wel mee hoe 'slecht' het was, want onderaan het blaadje stond een mooie 8,2! Dat geeft vertrouwen in het tentamen dat ik over 5 weken heb, waar ik een betoog of beschouwing moet schrijven.

Geen één keer heb ik onder een 8 gehaald. Nu maar ervoor zorgen dat mijn tentamen niet de eerste keer wordt...

Klik hier om de beschouwing te lezen

Treindroom

Starend uit het raam vliegen de indrukken aan me voorbij. Vele Nederlandse watergangen worden over gestoken. De gouden hanen op kerktorens glimmen zelfs zonder weerkaatsende zonnestralen. Vervallen loodsen met vele kapotte ramen behoren in zekere zin tot ware architectuur. Het Nederlandse coulissen landschap wordt vervlochten met de rijen kleine, oude huizen. De beweging van een binnenvaartschip wordt slechts verraden door de golven die het achterlaat. Rinkelende spoorwegovergangen worden al bonkend overvlogen. Zij bij hem achterop wacht geduldig tot de trein voorbij is. Langzaam gaan de lichten aan binnenshuis. Stilstaande snelwegen worden overgestoven. De warme gezelligheid uit de Nederlandse huishoudens bereikt door de steeds donker wordende buitenlucht de dromende treinreiziger.

In feite is een lange reis met de trein een soort droom. Het leven van anderen flitst aan je voorbij. Even ben je slechts een toeschouwer.

Freedom Writers

Dinsdag heb ik een ontzettend mooie film gekeken, The Freedom Writers. In het begin dacht ik dat het weer gewoon zo'n standaard film was. Een docent gaat lesgeven aan moeilijke kinderen, eerst mogen ze haar niet en dan opééns verzint ze iets waardoor die kinderen haar geweldig vinden en gaat het allemaal van een leiendakje. Geloofwaardig, NOT.

Maar deze film is toch wel wat anders... Het gaat dus over een jonge docente die les gaat geven aan een klas met kinderen uit euhm... achterstandswijken. Al die kinderen zitten in gangs, hebben allemaal een probleem en ga zo nog maar even door. Voor die kinderen is het dus totaal niet belangrijk om engels te leren van haar, voor hun is het allemaal een kwestie van overleven.
Ik kan wel de hele film gaan vertellen, maar dan is het niet meer leuk. Dus ik houd het even kort. Zij beseft zich dan na een tijdje hoe het zit, hoe moeilijk die kinderen het hebben, en gaat dan op een totaal andere manier te werk.

Ze laat de kinderen een dagboek bijhouden. En uiteindelijk worden die kinderen (naja, het zijn gewoon 16-jarigen maar goed) zo enthousiast dat er een boek van wordt gemaakt.

Nu in het kort klinkt het misschien weer erg standaard, maar... Dit verhaal is waargebeurd! Het boek, The Freedom Writers Diary bestaat écht, en je kunt het kopen op de site van The Freedom Writers Foundation. Dát lijkt me nou een echt aangrijpend, goed boek.

Schrijven

Ik houd van schrijven, en dan ook van allerlei soorten van schrijven. Korte verhalen en momenteel doe ik een poging om een boek te schrijven. Maar daarnaast ook zeker de opdrachten die we op school krijgen. Dit jaar hebben we onder andere een betoog en een zakelijke brief moeten schrijven en over een paar weken gaan we voor het eerst een beschouwing schrijven.

Voor mijn betoog over overgewicht had ik een prachtige 8,8! Waar ik super trots op ben stiekem. De zakelijke brief moesten we onderling nakijken en de brief die ik samen met een klasgenootje had geschreven eindigde op een gedeelde eerste plaats.
Volgende week moet ik mijn schrijfplan voor de beschouwing inleveren, ik ben het nu aan het maken. Terwijl ik alle bronnen lees krijg ik steeds meer motivatie en gedrevenheid, ik wil ook weer voor mijn beschouwing een hoog cijfer. En het liefste wil ik de beste zijn. Als ik bezig ben met dit soort dingen merk ik hoe leuk ik het vind, schrijven is echt mijn ding. Dus ook al zou ik géén journalistiek gaan studeren, dat betekent niet dat ik niets met schrijven zal gaan doen!