After college coffee

Een paar jaar geleden, hartje Londen, hadden Laudine en ik 5 dagen lang een ritueel. Na ons verschrikkelijke ontbijt - de stank kwam je op de trap al tegemoet als je onderweg was naar de ontbijtzaal van ons hotel - gingen we voor een goedmakertje naar de overkant van de straat: Starbucks.
De deur ging rinkelend open en opeens was je de Londense chaos vergeten: heerlijke fauteuils met daarin mensen met laptops op schoot en naast hen op tafel een dampende kop koffie. De rust en creativiteit straalde je tegemoet.

Vorig jaar mocht ik weer even genieten van de Starbucks, op het Ramblas in Barcelona. Mijn laatste muntgeld ingeleverd, om vervolgens met een Frappucino in mijn hand verder te rennen over het Ramblas.

En nu zit er gewoon een Starbucks op Utrecht CS. Gisteren vonden mijn vriendinnen het dringend tijd dat ik daar eens heenging, want ik was er nog steeds niet geweest. Na een college was het dan zover, ik ging eindelijk weer naar Starbucks!

Ik verwachte een thuiskomgevoel, koffieheerlijkheid, sfeer. Ik verwachte een rustpunt midden op Utrecht CS. Ik verwachte creativiteit. Spirit. Helaas, dat alles ontbrak. Er staat dan misschien buiten op de gevel heel groot Starbucks, maar voor mij is het geen Starbucks.

Het tegenovergestelde van mijn Londen-ervaring vond plaats: zodra ik de Starbucks binnenstapte bevond ik me in de chaos, drukte en vervloog me elk spoor van creativiteit. Ik wilde weer naar buiten, de stationshal in. Helemaal geen gezellige fauteuils, een simpelweg spuuglelijk interieur!

Eenmaal buiten, met de Starbucks geminimaliseerd tot kartonnen bekers in onze handen, was het weer gezellig met z'n vieren. We hebben een heerlijke after college coffee gehad. Maar de volgende keer gaan we toch gewoon weer naar Mockamore.

Juni, Juli, Augustus

Nog even en ik woon op kamers! Nu ik terug ben uit Kroatië komt het opeens nog veel dichter bij. Officieel is de kamer per 1 augustus mine, maar omdat degene voor mij al eerder eruit is gegaan kan ik er al in. Vandaag is de dag dat ik begonnen ben het echt mijn kamer te maken. Hoe? Nou, door het een nieuw kleurtje te geven...

Samen met vrienden heb ik alle vier de muren vandaag een metamorfose laten ondergaan. Van spierwit naar lichtgeel, een heel verschil. De kamer is nu lekker zonnig, licht en vrolijk. Helemaal mijn ding.

Ik heb nu niet de zomer in m'n bol, maar de zomer op de muur! De kleur heette namelijk Juni!
In Juli schilderden we dus de kamer voor Augustus met Juni!

Nieuwe thuishaven

Na vorig jaar de Spaanse Costa te hebben ontdekt, zijn we dit jaar per bus naar de Adriatische zee getrokken... Kroatië here we come!

Na 22 uur bussen was het dan zover, ons thuis voor de komende 8 dagen was bereikt: Rovinj! We hebben weer een heerlijke week gehad, vol met leuke dingen... Hartenjagen, cocktails drinken, op het strand liggen, van de betonblokken afspringen, dobberen in de zee, uiteten, door de haven wandelen, op de markt afdingen, watermeloen eten, Who's the man tot 4:45 spelen, naar Medulin, boeken lezen, ijsjes eten, op ons balkon zitten, mooie zonsondergangen, Weerwolven, lachen, Kroatisch proberen te ontcijferen en nog zoveel meer.

Ik heb een heerlijke week gehad waarin ik ben uitgerust en toch ontzettend veel heb gedaan. We hebben elkaar weer beter leren kennen en we hebben er weer een thuishaven bij!

Volgend jaar weer?

Kaart met highlights
De vele, vele foto's geordend in een album.

Een muzikale avond

- Een van de nummers die door de studenten samen werd opgevoerd -

Iets wat ze op de universiteit niet meer doen, maar gelukkig op het conservatorium wel: een propedeuse uitreiking! En op het conservatorium maken ze er dan ook meteen een echt feestje van.

Gisteravond was het - onder andere - de propedeuse uitreiking van Kenza, dus zaten wij - de meisjes - met z'n allen in de zaal en hebben we vol enthousiasme geklapt en gejuicht na elk nummer. Het was namelijk niet gewoon een uitreiking, maar meteen een optreden. Er werden stukken uitgevoerd die door de 4e jaars Schoolmuziekstudenten in elkaar waren gezet en werden uitgevoerd door alle Schoolmuziekstudenten samen. Stuk voor stuk leken ze te genieten van hun tijd daar op het podium, van elk muziekstuk, van elke noot. Vol enthousiasme werd er gespeeld, gedirigeerd en geklapt. Iedereen was enthousiast.

En aan het einde van de avond verliet iedereen met een goed humeur de zaal, waarvan twaalf ook nog eens met hun propedeuse zwart op wit.

Cricket in the park

Wat doe je als je véél eerder dan gepland klaar bent met je laatste tentamen en dus plotseling tijd hebt om... gewoon lekker te doen waar je zin in hebt?

Dan ga je - ook al is het warm - gezellig parkcricket spelen!

Samen met Arthur en Lucas heb ik vanmiddag het plantsoen voor Lucas' huis onveilig gemaakt, met behulp van een bal en een cricketbat.
De regels van het parkcricket zijn natuurlijk wel anders dan dat ze normaal zijn bij cricket. Vooral omdat je maar met z'n drieën bent. Zo is de heg achter de wicket de wicketkeeper en is er maar één batsman (dus ren je maar in je eentje als je een run probeert te maken). Maar dat drukt de pret natuurlijk helemaal niet, vooral niet voor een amateur zoals ik!

Uiteindelijk heb ik me geweldig vermaakt en al mijn 'doelen' bereikt: 3 wickets gehaald terwijl ik bowlde (2x vangbal, 1x gooide ik de stumps om!) en heb ik toen ik aan het batten was één keer een bal voor 4 geslagen (tegen het hekje van het plantsoen).

Het was werkelijk heerlijk om dit te doen na al mijn tentamens, even lekker bewegen, lachen en buiten zijn. Ik denk dat ik wel vaker mee wil doen met parkcricket!

Zeven

Afgelopen woensdag kwam ze dan eindelijk terug. Na twee keer haar vliegtuig niet gehaald te hebben, nog twee dagen te hebben vertoefd in Miami, na vier maanden Costa Rica. Woensdagmiddag stonden we met de thuisblijvers gespannen op haar te wachten bij Arrival 2 op Schiphol. En toen, toen kwam ze eindelijk door die deuren.

Daar was Mari weer! Ongelooflijk bruin, een hoed op haar hoofd en - hoe voorspelbaar - op slippers.

Nu zijn we weer met z'n zevenen. Mari was de eerste die weer thuiskwam. En wat was dat heerlijk. Om haar weer in onze armen te sluiten, om op Schiphol te zijn om iemand op te halen in plaats van gespannen te vechten tegen de tranen. Ja, ze is er weer. Een hele ervaring rijker, een beetje veranderd, maar toch nog altijd onze lieve Mari.

Fien, Maite en Judith zijn nog bezig met de wereld ontdekken, maar ook hun terugkomst komt alweer een beetje meer in zicht. 11 Mei staan we weer op Schiphol, dan om Maite in te zwaaien.

Who's the man? My beloved ones are

Ik verwachtte dat ik dit jaar mijn verjaardag een beetje over zou slaan. Jarig zijn in een tentamenweek heeft dat meestal tot gevolg. Zeker als je vrijdagmiddag van 2 tot 5 tentamen hebt.

Toch wilde ik het vrijdagavond vieren, zo snel mogelijk. Lekker gezellig eten en dan spelletjes spelen. Nou, het was een succes! Na het eten hebben we Who's the man gespeeld, wat tot enorm veel lachen leidde. Aan Pictionary zijn we niet meer toegekomen, Who's the man was zó leuk dat we dat de hele avond gedaan hebben.

Mijn vriendinnetjes, mijn ouders en Arthur hebben me ook nog eens verwend met de meest geweldige cadeautjes, dus over een 'oversla-verjaardag' valt niet meer te spreken. Het was een heerlijke verjaardag!
Het meest bijzondere was nog een brief, die toevallig precies op mijn verjaardag aankwam. Uit Amerika. Van Maite. Oh, wat was ik blij toen ik die brief in de brievenbus vond, terwijl 't schemerde en hoog in de bomen boven me stormde. Om me heen was het guur en koud weer, maar ik was dolgelukkig.

Jaaroverzicht 2008

De tijd lijkt wel te vliegen. Het is alweer bijna 2009! Tijd voor een terugblik op 2008.

Het jaar begon meteen goed: op 2 januari ik sloopte mijn SIM-kaart waardoor ik het tien dagen zonder mijn mobiel moest doen.
De dagen voor mijn verjaardag was ik ontzettend zenuwachtig: ik was één schoen kwijt... Hoe het kon snapte ik niet, maar hij was echt nergens meer. Wat bleek? Arthur had hem voor mijn vriendinnen stiekem meegenomen, omdat ze me een paar schoenen voor mijn verjaardag wilden geven!


Voor het eerst in mijn leven had ik een Valentijnsdag mét een vriendje. Samen met Arthur en mijn ouders ben ik heerlijk uiteten geweest in een restaurant vol met balonnen.
We waren nog maar krap twee maanden samen toen ik al een week met zijn familie in Drenthe zat. Ik ging kijken bij zijn voetbal- en tenniswedstrijden, we logeerden een weekendje bij zijn opa en oma. We fietsten door de Soesterse modder met gehuurde mountainbikes en waaiden twee weken lang uit in Renesse. We gingen samen naar een echte première en... We doen nu dezelfde studie!

Op school werd het hard werken. Het laatste jaar, Centraal Schriftelijk en het profielwerkstuk. Ook het leukste jaar. We gingen met zijn allen skiën in Saalbach, hadden een geweldige stunt, een prachtig gala en uiteindelijk kreeg ik voor mijn harde werken ook nog een zeer goede beloning: dat ene papiertje.

En vanaf 1 September is het Jordan vervangen door de Universiteit Utrecht. De eerste vijftien studiepunten zijn al binnen.

"Don't walk in front of me, I may not follow.
Don't walk behind me, I may not lead.
Walk beside me and be my friend."
- Albert Camus


Met mijn vriendinnen had ik naast school ook nog veel plezier. Dit jaar werd het niet maastricht, maar vertrokken we na de examens naar Calella! De Nederlandse wateren werden ook niet ontweken, die gingen we met kano's te lijf. En zelfs nu we allemaal onze eigen weg gaan, zien we elkaar nog bij gezelligheden zoals etentjes.

“Dream as if you'll live forever, live as if you'll die today.” - James Dean

Een paar weken geleden hielpen we met zijn allen Laudine met verhuizen naar Casa Confetti, waar ze nu elke dag haar uitzicht fotografeert.


"Hij zag de zon nog opkomen, maar kon niet meer meegenieten van de mooie dag die daarop volgde"
Het jaar bracht ons ook zeer plotseling verdriet. Op 11 oktober overleed Patent in zijn stal 's ochtends om een uur of 9. Na zoveel met hem te hebben meegemaakt en overwonnen, was daar plotseling het einde.

2008 was een bijzonder jaar voor mij. Er kwam veel nieuws op mijn pad en helaas moest ik ook afscheid nemen. Toch, ook het afscheid nemen was mooi. En vooral heel bijzonder.

Eternal Sunshine across the world

Fien en haar boekje vol verhalen van ons

Mijn lieve vriendinnetjes gaan op reis.

In Augustus vertrok Maite om een jaar lang te gaan wonen, leven en leren op de campus van Winthrop University (Rock Hill, South Carolina). 1 November vertrok Mari om de Midden Amerikaanse zon op te zoeken in Costa Rica. En vanochtend zag ik Fien door de douane gaan op Schiphol, op weg naar Zuid Afrika.

Fien maakt een echte wereldreis, ze bezoekt familie over de hele wereld. Haar reisbestemmingen: Johannesburg, Durban, Kaapstad, New York, Rock Hill, Los Angeles en tot slot Sydney.

Friends are the eternal sunshine of life

Natuurlijk was het vanochtend weer een droevige bedoening toen we afscheid moesten nemen van Fien. Opeens was het echt zover en liep ze van ons af om 6 maanden haar eigen ding te gaan doen.

Op weg naar de douane...

Nog maar zeven zijn hier in het lieve Nederland. Wel gek hoor, we zijn allemaal zo gewend aan drukke chaos met z'n tienen en opeens is het allemaal veel rustiger en overzichtelijk. Maar we zijn nog wel met z'n zevenen, dat is eigenlijk nog steeds een heleboel. En die wereldreizigers hebben het vast allemaal werkelijk waar fantastisch.

Zoals ik al eerder had gezegd: ieder doet nu z'n eigen ding. Maar toch groeien we niet uit elkaar. Het voelt juist alsof we alleen maar hechter worden. We worden gewoon volwassen, allemaal.

The sisterhood of the traveling book

Alle surprises

Gisteren vierde ik met mijn vriendinnetjes Sinterklaas. Ja, op 23 november al ja. Dat was de enige datum dat we allemaal konden én we wilden het sowieso vieren voordat Fien, nadat Maite en Mari haar zijn voorgegaan, het land verlaat.

Voor het derde jaar op rij was het een avond vol gezelligheid, lol en werkelijk waar prachtige surprises met fantastische cadeautjes. Echt, veel beter kan het niet zijn op een koude novemberavond met sneeuwbuien.
Het was een avond om heel gelukkig te zijn. Al die lieve vriendinnetjes, al die leuke surprises, al die mooie cadeaus en al die prachtige gedichten...


De grootste verrassing was een cadeautje met daarop: 'Voor alle meisjes'. Eerst een paar minuten door elkaar schreeuwend gediscusieerd van wie het nou kwam, de beschuldigingen vlogen heen en weer. Het leek wel weerwolven.
Toen hebben we het maar uitgepakt... En wat eruit tevoorschijn kwam had ik nooit verwacht. Eerst zagen we, toen het cadeaupapier eraf was, dat het een pakje van amazon was... Nee toch... Toch niet van Maite?
Maar jawel hoor. Helemaal aan de andere kant van de oceaan had ze aan ons gedacht en vierde ze toch Sinterklaas een beetje mee.


Het was een boek, Twilight. De eerste van een serie van vier boeken(Twilight, New Moon, Eclipse en Breaking Dawn). Ik ben de eerste die het mag gaan lezen en we hebben afgesproken dat iedereen nadat hij het gelezen heeft achterin kort zet wat 'ie ervan vond. Ik ben benieuwd, volgens Maite is het verslavend.

Bij deze, de Sisterhood of the traveling book is geboren!

Friendship dinner

Al mijn vrienden van het Jordan hebben nu hun eigen leven. Opeens zien we elkaar neit meer elke dag en doen we totaal verschillende dingen. Arthur en ik vonden dat het dringend tijd was om weer eens bij te praten met z'n allen, dus heeft Arthur iedereen uitgenodigd om gisteren bij hem te komen eten en gezellig een avondje samen te zijn. Niet iedereen kon zijn drukke studentenleventje even aan de kant zetten, maar de meesten waren er (de harde kern!). En het was ontzettend gezellig!

Zodra de jongens er waren zetten ze de pannen op het vuur en veroverden ze de keuken. Wij meisjes begonnen meteen te kletsen en veranderden Arthur's huis in een kippenhok.
Eigenlijk zouden we na het eten misschien weer party animal doen, Fien had echter ook nog een ander spel meegenomen waar we eigenlijk veel meer zin in hadden: Weerwolven!

In Renesse had ik het al een paar keer gedaan, toch was het nu weer heel anders. De verdachtmakingen vlogen over tafel en binnen notime werden mensen weggestemd. Het was ontzettend grappig en gezellig. Ik ben ook werkelijk alle rollen geweest die er waren in het spel, van God tot weerwolf!

Ik ben vóór snel weer een gezellig avondje met z'n allen!

Shuffle

De shuffletafels van Ozebi

Vorige week vroeg Arthur of ik meeging eten bij twee vrienden van ons om dan daarna met hen te gaan poolen ofzo. Ik ging gezellig mee, maar zag dat poolen niet zo zitten. Gelukkig had Kirsten, de vriendin van onze vriend Andreas, daar een oplossing voor... We gingen niet poolen, maar shufflen!

Eerst wat over het poolcentrum waar we heengingen, Ozebi. Een oud zwembad, dus een heel hoog plafond en heel mooie betegeling. Het stamt uit 1916 en is een monumentaal pand. Wat zorgt voor sfeer en een mooie mix tussen de moderne inrichting en het verleden. Zie ook de site van Ozebi.

Nu over het shufflen... Shufflen is een soort mix van sjoelen en curling. Het wordt gespeeld op een lange, smalle tafel die een beetje lijkt op een sjoelbaan (zonder boogjes aan het einde). Je moet je stenen er overheen laten glijden en zo dicht mogelijk bij de rand laten stoppen. En dat is moeilijker dan je denkt! De eerste keer doe je het veel te hard: de tafel is lang dus lijkt het alsof je de steen een flinke zet moet geven. Maar de tafel is spekglad, dus vliegt je steen de eerste keer met een flinke vaart over de achterkant van de tafel eraf.

Samen met Arthur ging ik een keer tegen Kirsten en Andreas, en natuurlijk wonnen we! Samen met Kirsten heb ik vervolgens ook vrolijk de twee jongens op een prachtige wijze ingemaakt. We stonden 13-0 voor (en bij 15 punten is het spel afgelopen), lieten ze terugkomen tot 13-13 en toen wonnen we met de allerlaatste steen die Kirsten over de tafel schoof! De jongens dachten de overwinning al in de pocket te hebben, maar daar staken wij natuurlijk nog even een stokje voor!

Aanmoedigen @ Sporting '70

Arthur en ik hebben nu al bijna een jaar, en toch was ik nog helemaal nooit bij een voetbalwedstrijd komen kijken... Wel bij heel veel tenniswedstrijden hoor! Zelfs toen we nog niet eens wat hadden. Maar dat maakt het gebrek aan voetbal-aanmoediging natuurlijk niet helemaal goed.
Het ergste is nog dat ik eerder bij de 'vijand' ben geweest, bij Hercules - wat naast Sporting zit - ben ik al een keer wezen kijken bij een cricketwedstrijd.

Zaterdagmiddag ben ik eindelijk maar eens langs de zijlijn bij een van de kunstgrasvelden van Sporting '70 gaan zitten om Arthur's team aan te moedigen. Om me heen schreeuwden de vaders net als de coaches allerlei aanwijzingen het veld op, terwijl ik simpelweg de bal volgde met mijn ogen. Ik zat gezellig met wat vrienden en Arthur's familie te kijken, maar helaas heeft onze aanmoediging in ieder geval geen succes gebracht voor Sporting.

Ze hebben genadeloos verloren met 5-0... Dus aan het einde van de wedstrijd was het meer een kwestie van uitspelen, wachten tot er afgefloten werd. De zon zakte en het begon koud te worden, terwijl de jongens de laatste minuten nog heen en weer renden terwijl er al niets meer aan te doen was. Toch was het best leuk om een keer te komen kijken, ook al ben ik geen diehard voetbalfan en weet ik er eigenlijk niets van (behalve de basisregels die 99% van de bevolking weet).

Helaas ben ik vergeten foto's te maken, dus kan ik niet aan jullie tonen hoe Arthur over het veld heen en weer rende... De volgende keer beter!

Apart en toch samen

Alweer bijna een maand studeren Arthur en ik Economie. Tijd voor een kleine evaluatie. Hoe is dat nou, samen met je vriend 'hetzelfde' doen?

Arthur en ik hebben de afgelopen 3 jaar ook bij elkaar op school, in de klas, gezeten. We hadden zelfs exact hetzelfde vakkenpakket, dus ook exact hetzelfde rooster. Ik zat meer met Arthur in één lokaal dan met mijn vriendinnen. Eerst werden we goede vrienden en in het laatste jaar werden we meer dan alleen vrienden.

We waren er dus al aan gewend om 'de hele dag' bij elkaar te zijn. En ik vind het zoals het nu is ook heerlijk! We zitten niet bij elkaar in werkgroepen en zaten ook bij de introductie niet bij elkaar. We maken dus genoeg vrienden en doordat we elkaar hebben zelfs een dubbel aantal vrienden. Want ik leer ook alle mensen die hij nu kent kennen!
Bij hoorcolleges zitten we gezellig samen en thuis maken we ook sommige opdrachten samen. Als de een iets niet begrijpt kan de ander het meestal uitleggen en samen werken we ook een stuk sneller.

Er is iemand die me helemaal begrijpt, nog steeds. Samen doorstaan we de drukte die veroorzaakt wordt door deadlines en samen genieten we nog altijd van het leven.

Heerlijk dus!

Introweek van Economie

Na drie maanden vakantie gevierd te hebben begon maandag weer (voorzichtig) het ware leventje. Om 10 uur zat ik bij het Janskerkhof in Utrecht samen met de andere eerstejaars Economie studenten van de Universiteit Utrecht in de collegebankjes. Onze introductie week begon!

Ik heb de afgelopen vijf dagen heel veel leuke dingen gedaan en ook heel veel leuke mensen leren kennen. We hebben in groepjes tegen elkaar gestreden om uiteindelijk er met een appeltaart vandoor te gaan. Helaas greep ik met mijn groepje nét naast de trofee: we zijn tweede geworden.
Verder zijn we bij bedrijven langsgeweest (KPMG, van Lanschot, FGH bank etc), hebben we een wiskundetest gemaakt en hadden we donderdag een heel leuk eindfeest in 'The Jam'.

Overmorgen begint het dan werkelijk. Dan zal ik de boeken die ik gisteren aangeschaft heb moeten open slaan en mijn hersens weer moeten inschakelen. Per blok (ongeveer 8 weken) hebben we twee vakken, in het eerste blok zijn dat 'Multidisciplinair-economische benadering van Economische groei' (een hele mond vol) en een gouwe ouwe: Wiskunde.

Nu ik in de afgelopen dagen veel leuke mensen heb leren kennen heb ik nog meer zin het komende jaar. Ik weet zeker dat het een gezellige, spannende tijd gaat worden. Jammer dat we ook nog eens hard moeten leren, maar er blijft vast nog wel genoeg tijd voor gezelligheid!

Thuisleventje inhalen

Zo, ik heb eens even een grote inhaalslag gemaakt met mijn leven @home. Want in die twee weken zijn er natuurlijk nog meer brieven van de Universiteit gekomen, hebben de paarden een mooie grasbuik gekweekt, hebben Laudine&ik niet getennist en heb ik héél veel gemist van wat mijn lieve vriendinnetjes uitgespookt hebben. Mijn mailbox puilde uit, een enorme lading aan gezellige mailtjes van die lieve meisjes.

In Renesse was het heerlijk rustig en hoefde ik niets. Vandaag heb ik even het tegenovergestelde gedaan: lekker chaotisch een heleboel gedaan... Paardgereden, mailtjes gestuurd, getennist, koffer uitgepakt...

Mijn gewone leventje is toch ook heerlijk. Lekker chaotisch en lekker vol. Ik kan niet wachten tot ik ook ben begonnen met studeren!

Feelgood en mooie kleren

Natuurlijk behoor ik ook tot de generatie vrouwen die Sex and the City aanbidt. Ik heb ook (bijna) alle afleveringen gezien en altijd vol meegeleefd met Samantha, Charlotte, Miranda en Carrie. Dus er bestond ook geen twijfel over of ik de film zou gaan kijken.

Een hele tijd kon ik telkens niet, dus gingen mijn zus en ik pas gisteravond erheen. En het was heerlijk. Prachtige kleren en heerlijke teksten. Het blijft gewoon een top serie - die nu vervolgd is met een topfilm.

Een klein detail wat ik ontzettend leuk vond - en volgens mij niet zoveel mensen opgevallen is - Carrie draagt één riem een aantal keer bij verschillende outfits. Voor mij een kleine opluchting, ze hadden wel geprobeerd een echt mens van haar te maken die dingen opnieuw en opnieuw combineert.

Een heerlijke film met een geweldig detail dat het allemaal nog veel leuker maakt!

Kanoën

Een paar dagen geleden kreeg ik van Maite een smsje. Of Arthur en ik samen met haar en Mirjam gingen Kanoën op de Kromme Rijn.

Nu moet je eerst even iets weten, een paar jaar geleden ben ik met school op een kano-kamp geweest waar we ongeveer 14 km per dag moesten kanoën. Mét al onze bagage. Je kunt je voorstellen dat je het kanoën dan na een paar dagen wel écht gezien hebt en wel leukere dingen weet om te doen. Dus sinds dat kamp heb ik een soort 'afkeer' van kanoën.

Maar ach, dit was maar een middagje en het zou sowieso gezellig zijn. Dus vertrokken we vrijdag gezellig met z'n allen naar het kanoverhuurplekje. De kano's gingen te water en wij stapten in in de wiebelige bootjes. De volgende paar uur hebben we heel veel gelachen en was het ook ontzettend gezellig. Een béétje vermoeiend, maar dat is juist wel leuk toch?

Conclusie: kanoën is best leuk, zolang het maar voor een dagje is!

Zon, zee... Zomer!

@Boulevard van Calella

Daar ben ik weer! Terug uit het verre Zuiden!

Twee keer 20 uur in een bus overleefd en verder acht dagen genoten van het leven in het Spaanse Calella. Een stuk bruiner dan vorige week en wat kleren en accessoires rijker.

Het was een heerlijke vakantie waarin ik héél veel gedaan heb met mijn vriendinnetjes. Een kroegentocht in Calella, op het strand gelegen, ijsjes gekocht, kleren gekocht, afgedongen voor een shirt van FC Barcelona, gegeten bij echte spaanse restaurantjes, EK voetbalfinale gekeken met spanjaarden (én duitsers), Sagrada Familia+Parc Güell gezien (Barcelona was maar een uurtje met de trein!), geshopt op het Ramblas (@ Barcelona), gelezen in de schaduw van spaanse Platanen, een nachtwandeling op het strand gemaakt, Kingsen, gezwommen in het zwembad van het hotel, in de zon gelegen, in de zee gezwommen, foto's gemaakt, crepes gegeten, een avondje naar Lloret geweest... En vast nog veel meer dingen die ik nu even niet allemaal kan bedenken.

Het was heerlijk, het was geweldig. Met z'n tienen hebben we Calella tot onze zoveelste thuishaven gemaakt.

Natuurlijk miste ik wel wat van thuis; de paarden, m'n ouders, m'n zus... Er was echter één iemand die ik echt heel erg heb gemist... Arthur. Dus ik vond het niet héél erg om weer thuis te zijn. Dit is mijn plekje, mijn leven.

En natuurlijk heb ik ook heel veel foto's gemaakt. Zie het foto album.

Out of the country

Een halfjaar geleden ongeveer besloten we - ik en mijn vriendinnetjes - dat we na onze examens met z'n tienen ergens heen wilden. Nadat we in kaart hadden gebracht wanneer íedereen kon (er was precies één week dat het mogelijk was!) hebben we gekeken wáár we dan heengingen. En uiteindelijk kwamen we uit bij Calella.

Morgen om half 12 vertrekken we met een bus van Gogo richting de zon, om tien dagen lang met z'n tienen heel veel te beleven en heel veel plezier te hebben.

Na de vakantie zal ik natuurlijk laten weten hoe 't was en zal er ook geen gebrek aan foto's zijn denk ik. Maar de komende tien dagen zal er niets worden gepost op mijn blog.

Adíos lectores!