Huize Fulco

Wat onwennig lieten Arthur en ik ons rondleiden over het ruim zeven hectare grote landgoed dat over enkele dagen Huize Fulco zou gaan heten. Nog een paar dagen in een vakantiehuisje in Beekbergen en dan begon het nieuwe leven van mijn ouders. Nog lastig om voor te stellen dat ik dit straks mijn thuis zou noemen. Zeven hectare waar al jaren niets meer was gebeurd, dat slechts als vakantiewoning had gediend. Ik kon nog maar moeilijk wennen aan het feit dat dít het huis van mijn jeugd, het huis van mijn dromen, zou gaan vervangen. Het einde van ons leven dáár stond nog vers in mijn geheugen gegrift en hoe ik het ook probeerde: het nieuwe project leefde nog niet voor mij.

Nu, twee weken later, is dat wel zeker het geval. Al twee weekenden achter elkaar heb ik gelogeerd bij mijn ouders - momenteel levend in de helft van hun nieuwe thuis. Enigzins behelpen - voor een goede douche moet je buitenom naar de voordeur, maar slecht is het zeker niet! In de keuken pronkt al een nieuw meubel: een gigantische eikenhouten tafel die óp mijn verjaardag is voltooid (bewijs: het signatuur van de meubelmaker op de onderkant: 22-01-2010 GJ)
Stukje bij beetje veroveren ze het terrein, het mos wordt van het terras gekrabt, de struiken voor het keukenraam drastisch bijgesnoeid. Stukje bij beetje komt Huize Fulco te voorschijn.
Er is slechts één groot gebrek... Voltrack. Hij kan pas komen als de stal enigzins is aangepast en opgeknapt en door de vorst heeft dat project enigzins vertraging opgelopen.

Maar, de kachel wordt al gestookt met zelfgehakt en gekloofd hout!

Hoe de dozen het huis vullen...

Allereerst mijn excuses. Mijn laatste blog is alweer een eeuwigheid geleden. Tja, die jeugd van tegenwoordig...
Maar bij slechts excuses zal ik het niet laten. Mijn goede voornemen is om mijn blog weer helemaal op te pakken. Het is weer tijd voor rust en regelmaat. Ik begin maar met een update.

De afgelopen maanden heb ik het druk gehad. Druk met studeren, druk met vriendinnen, druk met Arthur... Ik heb gewoon zoveel mogelijk genoten en gedaan. Wat mijn leven de afgelopen maanden het meest heeft beïnvloed is het naderende 'einde' van het hebben van mijn ouders vlakbij.

Het huis is verkocht en over twee weken vindt de overdracht plaats. Dat komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, maar het begint nu toch akelig dichtbij te komen.
Mijn ouders begonnen in de herfst met rustig doch gestaag dingen uit te zoeken en weg te gooien. Naarmate het kouder werd begonnen de eerste dingen in dozen te verdwijnen. En halverwege December kwam de verhuizing opeens écht dichtbij: de paarden vertrokken van het erf. Nica moest terug naar de fokker, omdat ze haar veulen bijna zou krijgen. En dus ging Voltrack mee naar de fokker, om daar tot in Maart te logeren. Want één paard is geen paard.
Sindsdien zijn we bijna elk weekend bij hem op bezoek gegaan - tenzij het weer ons tegenhield. Lekker rijden in de polder, weer eens heel iets anders!

Ondertussen was de inpaksnelheid thuis verhoogd en is na kerst, na de laatste kerstdiners, de snelheid opgeschroefd tot het maximum. Opeens is alles 'voor het laatst' en is het echt afscheid nemen geworden. Je zou zeggen, 'ach, een stapel stenen! Waar maak je je druk om!' Maar nee, voor mij is het niet een stapel stenen. Het is mijn huis, mijn jeugd. Het zijn herinneringen, prachtige herinneringen. En die moet ik ook één voor één met liefde inpakken.

Komend weekend vieren we het laatste feestje in Bosch en Duin, mijn verjaardag. Ik ben vereerd.

Italia, ti amo

Op Zaterdag 1 Augustus stapten Arthur en ik in de City Night Line. Onze reis naar Italië was begonnen! De komende drie weken zouden we geen voet meer op Nederlandse bodem zetten, alleen maar Italiaans om ons heen horen en samen in een tentje slapen.

De City Night Line bracht ons tot Milano Centrale, waar we zondagochtend het eerste Italiaans te horen kregen. Maar dat was nog niet onze plaats van bestemming. Een uur later stapten we alweer in de trein, op weg naar Aosta. Daar zouden we van het treinstation opgehaald worden door Arthur's familie. Onze 'heenreis' heeft in totaal (inclusief een uur wachten op Chivasso) 17 uur geduurd, dus eenmaal daar konden we niet wachten om in het zwembad te springen, wat te drinken en vooral: andere kleren aan te doen!

Aosta
Voordat we op vakantie gingen hadden Arthur en ik al een belangrijke investering moeten doen, bergschoenen! Peter en Monique (Arthur's vader en stiefmoeder) wilden namelijk ook gaan bergwandelen in de buurt van Aosta.

Aosta ligt vlakbij de Gran Paradiso, en het eerste plan was een huttentocht te doen om de Gran paradiso heen (8 dagen!). Maar na informeren - nog in Nederland - bleek die tocht te lastig voor beginners zoals ik en kinderen (Lisa en Frank), dus ging er een dikke streep door het plan.

De berghutten waren echter niet helemaal van het programma geschrapt: we hebben een tocht van 2 dagen gemaakt, één nacht slapen in een berghut, vanuit Valnontey naar Eau Rousse (over Col du Loson) Gelopen langs afgronden, gedronken uit bergwatervallen, steenbokken gezien en geslapen in een berghut. Ik mag nu wel zeggen dat ik een échte bergtocht gemaakt heb dus! En het smaakt naar meer. Ik heb niet zo'n behoefte aan lángere tochten - toen we eenmaal aankwamen in Eau Rousse was ik dood en doodmoe en had ik zeer veel behoefte aan vlak land zonder lastige paden - maar het was zeker niet de laatste keer dat ik in de bergen gespot ben. Dat uitzicht, fantastisch! De bergen, als herinnering aan hoe klein en nietig we eigenlijk zijn. Wauw, om stil van te worden.

Maar Aosta was niet het enige van Italië waar we geweest zijn... Na ongeveer 10 dagen - ook nog een paar met Arthur's oom en tante - gingen we verkassen. Dat betekende een hele operatie: Peter, Monique, Frank en Lisa in een voller dan vol gepropte auto en Arthur&ik weer met de trein. De trein naar Brescia, want onze volgende stop was: lago d'Iseo!

Iseo
Na het geklim en geklauter was het tijd voor uitrusten, het was tijd voor zwemmen. Tijd voor een Italiaans meer. En omdat Peter en Monique nog nooit bij het Iseo meer waren geweest, besloten we daarheen te gaan.

Na even zoeken de ideale plek gevonden: onze tenten stonden letterlijk áán het Iseo meer. Zo 'áán het meer' dat er 's ochtends - als het best wel waaide - sporadisch spetters op onze tent kwamen. Dat was dus wel even wennen. Na een - redelijk primitieve - camping in de bergen met voornamelijk Italianen, belandde we op een Nederlandse camping aan de rand van het Iseo meer met een overvloed aan Nederlanders.

Iseo, een dorpje met heerlijke ijscoupes, mooie straten en uitzicht over het meer. Het meer waar we een paar dagen later met een gehuurde motorboot op zijn gegaan, met een band erachter. Met volle vaart over de golven stuiteren met zo'n band, om uiteindelijk eraf te vliegen en met een plons in het water te belanden. Volgende dag: spierpijn van het vasthouden - en van de slappe lach.

Venetië
Ook op onze tweede camping hebben we niet stilgezeten. Met Venetië 'om de hoek' hadden we een buitenkansje die we moeilijk konden laten gaan: met z'n vieren achterin de auto gepropt reden we er op een ochtend heen. Om het grootste museum ter wereld te zien: een hele stad, honderden jaren oud. Zinkend en wel. Gondels, bruggen, ijsjes, tassenhandelaren, steegjes, een eindeloze stroom toeristen en om elke hoek weer een kerk.


In slechts een paar uur raceten we erdoorheen, flitsen achterlatend in mijn geheugen. Beelden van prachtige gebouwen, aanzichten, doorkijkjes... En tot slot een prachtige zonsondergang.

I'll be back!

Uiteindelijk - na drie weken de Italiaanse droom te hebben geleefd - was het weer tijd om op de trein te stappen en terug te keren naar huis. Na uren te hebben moeten wachten met z'n tweeën op Milano Centrale kregen we nog één cadeautje in onze schoot geworpen: onze slaapstoelen waren slaapbedden geworden! Ik heb de terugweg in één ruk door geslapen en we waren zo terug in Nederland. Het platteland. Nederlands. Opeens was alles weer gewoon.

Ik heb het drie weken ongelooflijk heerlijk gehad. Die drie weken hoorde ik echt bij mijn schoonfamilie, ik voelde me thuis.

Italia, ti amo.

Foto's: zie hier.

Juni, Juli, Augustus

Nog even en ik woon op kamers! Nu ik terug ben uit Kroatië komt het opeens nog veel dichter bij. Officieel is de kamer per 1 augustus mine, maar omdat degene voor mij al eerder eruit is gegaan kan ik er al in. Vandaag is de dag dat ik begonnen ben het echt mijn kamer te maken. Hoe? Nou, door het een nieuw kleurtje te geven...

Samen met vrienden heb ik alle vier de muren vandaag een metamorfose laten ondergaan. Van spierwit naar lichtgeel, een heel verschil. De kamer is nu lekker zonnig, licht en vrolijk. Helemaal mijn ding.

Ik heb nu niet de zomer in m'n bol, maar de zomer op de muur! De kleur heette namelijk Juni!
In Juli schilderden we dus de kamer voor Augustus met Juni!

Keeping up the pace

Twee jaar geleden deden Laudine en ik ook al mee. Vol enthousiasme verschenen we aan de start van de 5 kilometer bij de IJsselsteinloop. Poeh, we vonden het maar een heel eind en waren trots toen we over de finish kwamen.

Gisteren zijn we een stapje verder gegaan, hebben we onze grenzen verlegd. We deden mee aan de 10. De 10 kilometer. Weer dezelfde voorbereidingen voor de start: een wandelingetje door IJsselstein, nummer opspelden, championchip aan veters vastmaken... En om 11 uur liepen we onder de start door, klaar voor een nieuwe uitdaging. Zouden we het kunnen?

En we hebben het overleefd!

Het eerste stuk hebben we samengelopen. Na zo'n 25 minuten ging ik er vandoor. Vanaf dat moment liep ik op vleugels: voor mijn gevoel heb ik íedereen ingehaald terwijl de zon maar bleef proberen me te laten smelten. Maar nee, de zon heeft geen grip op me gekregen. Telkens kwam er weer een kilometerbordje en liep ik nog steeds keurig 10 km/h. En uiteindelijk herkende ik het terrein weer: ik liep op de wegen waar ik twee jaar geleden ook gelopen had en dat betekende: de finish is vlakbij! De laatste twee kilometer was ik niet meer te stoppen, het voelde alsof de finish om de hoek was. Mijn ouders ben ik voorbij gerend met een grote glimlach op mijn gezicht, ik vloog.

Met de finish echt in zicht zag ik dat het nog in een uur zou kunnen, dus wist ik het laatste beetje energie eruit te persen en nog één keer mijn pas te versnellen. Eenmaal door de finish voelde ik me on top of the world, I did it!

Terwijl ik op Laudine wachtte heb ik bekertje na bekertje gedronken met een gelukkige glimlach op mijn gezicht, ik leefde nog! En Laudine even later ook - nadat ze even een glaasje energiedrank achterover had geslagen.

Vandaag hebben we ons maar meteen ingeschreven voor de Dam tot Damloop. Zouden we daarna ook nog leven?

Uilenzeik

Mijn vader heeft zojuist een kopje uilenzeik gedronken. Iets wat hij al jaren verafschuwd en nooit meer wilde drinken. Dé reden dat er een Illy apparaat in huis kwam, om hem te voorzien van Italiaanse goddelijkheid.

De liefde met Illy staat momenteel even op een laag pitje... Onze trouwe Quickmill wordt gemist en met de FrancisFrancis botert het voor geen meter. Nee. We hebben weliswaar een nieuwe FrancisFrancis toegestuurd gekregen, eentje die wel opwarmt, en ook nog een kort gesprek met een medewerker van Illy zelf gehad om ons trauma te kunnen verwerken. Maar het nieuwe apparaat weet weer niet van ophouden, met als gevolg dat we nu al meerdere keren met een oververhit apparaat opgezadeld zaten en het nu niet eens meer lukt om hem op de juiste temperatuur te houden.

Nee, mijn vader heeft het maar even opgegeven en ons oude, oude koffiezetapparaat van stal gehaald, puur voor de caffeïneshot. Deze zondagochtend kan hij helaas niet in alle rust genieten van zijn kleine kopje heerlijkheid. Het kleine genot, een snoepje voor de smaakpapillen. Nee, nu moet hij het maar even doen met - in zijn woorden - uilenzeik.

Arrivederci II

Het blijkt uiterst correct dat ik mijn vorige blog over het koffiezetapparaat eindigde met 'Arrivederci'. Want, inmiddels staat er weer een Quickmill bij ons op het aanrecht. Weliswaar niet dezelfde - deze komt van kantoor - maar toch is het weer een Quickmill.

Onze nieuwe vriend, de vriend die zo veelbelovend minder onderhoud zou behoeven en koffie zou maken die lekkerder zou zijn... heeft het na slechts vijf dagen te hebben geprutteld begeven! Zoals hij normaal hip zou moeten opwarmen gebeurde niet meer: de temperatuur bleef bij 20 graden steken. Geen vriendelijk geluidje als je op de grote, blauw verlichte koffiekop mocht drukken om je glaasje te vullen met espresso. Geen gepruttel en geen heerlijke geur in de keuken. Nee, hij is alweer toe aan onderhoud.

Op Bevrijdingsdag werden wij bevrijd van onze zieke vriend: een koerier kwam hem ophalen om hem een lift naar de Coffee Connection te geven waar ze hem zouden genezen. In zijn eigen doos - want ja, die hadden we natuurlijk nog - vertrok hij weer uit ons huis. De Quickmill bleef eenzaam op het aanrecht achter om mijn vader te voorzien van Italiaanse perfectie.

Afgelopen vrijdag werd onze rode vriend weer bezorgd, genezen zo werd gezegd. 's Avonds zette mijn vader hem weer aan en zuchtte opgelucht toen het vriendelijke geluidje dat aangaf dat er koffie gezet kon worden zijn oren bereikte. Gelukkig, hij deed het weer.

De euforie heeft echter zéér kort geduurd: één kopje koffie en één nacht welgeteld. Zaterdagochtend zette mijn vader hem weer aan en wachtte tot de 'koffieknop' weer blauw zou worden... Geen van dit alles gebeurde, mijn vader werd weer in de steek gelaten door zijn nieuwe vriend. Ja, hij is dus alweer ter ziele.

Ik begin me af te vragen onze hippe vriend het echt af kan met minder onderhoud dan een Quickmill...

Bij opa en oma

Afgelopen weekend was een mijlpaal in onze familie. De eerste logeerpartij bij opa en oma was een feit! Runar, het zoontje van mijn zus, kwam voor het eerst echt logeren. Maar liefst vijf nachtjes!

Al een hele tijd geleden was hij erover begonnen, hij wilde graag een keer bij opa Ernst logeren. Een hele tijd had het niet gekund, maar nu was het eindelijk zover. Op Koninginnedag bracht mijn zus hem en vertrok ze in haar eentje weer naar huis. Runar bleef bij opa en oma.

Het zijn drukke dagen voor hem geweest, hij heeft opa geholpen met schoffelen en bonsai's plukken, met oma heeft hij de paarden gevoerd en de paden geharkt en met mij heeft hij zonder zadel op Voltrack gezeten! Voor het eerst - na altijd al de paarden geaaid te hebben - heeft hij er ook echt opgezeten. Eerst op Zondag voor zijn opa op het zadel een piepklein stukje en Maandag dus zelfs zonder zadel in de bak. Nou, hij vond het prachtig, dat hobbelen (rijden op een paard kan niet hoor, er zitten toch geen wielen onder?), met een glimlach van oor tot oor zat hij bovenop zijn grote vriend. Prachtig om te zien hoe hij ervan genoot.

Op Dinsdag was mijn moeder jarig en kwam mijn zus Runar weer ophalen. Naar huis wilde hij wel weer, maar toch wilde hij ook bij opa en oma blijven... Tja, hoe moest dat nou? Runar had de perfecte oplossing: opa en oma moesten maar naast papa en mama komen wonen!

Het land van de Bloesem

Arthur gaat al jaren, vorig jaar ging ik voor het eerst mee en afgelopen dagen was het weer feest. We gingen twee nachtjes bij oma Thea en opa Arnold logeren. Onderweg, in de trein, maakte ik me nog zorgen om het weer. Volgens het weerbericht zou precies het weer omslaan nu wij naar het Land van Maas en Waal afreisden. Maar de paar dagen dat we er waren heb ik de zon meer dan genoeg gezien. Toegegeven, 's nachts regende het. Maar daar had ik toch geen last van?

De logeerpartij leek in veel opzichten veel op de vorige: we hebben geduizend, we zijn naar Tiel geweest en zijn enorm in de watten gelegd door opa en oma. Het grootste verschil: deze keer waren we in de bloesem tijd in het land der Bloesembomen.

Wauw.

Wat een prachtige, golvende zee van witte en roze bloeiende bomen. Een overvloed aan kleur, waar je maar keek.

Het echte zomergevoel.

Voorjaarsschoonmaak

Nu de kou het land uit is, de planten de grond uit schieten en de zon hele dagen schijnt ontstond hier thuis de drang om een voorjaarsschoonmaak te houden. Niet alleen ruimen wij het huis zelf op, laten we dekens en natte was buiten in de wind opfrissen, maar is het ook weer de hoogste tijd om de paarden een schone stal te bezorgen.

Twee à driemaal per jaar verandert het plein voor de stal in een soort rommelmarkt en blijft er in de stal alleen nog het stof op de balken achter. Met z'n allen zijn we de hele dag bezig met de stal poetsen tot er geen spinnenweb meer over is. Mijn moeder gaat het stofnest met de hoge druk spuit te lijf, mijn vader schept de stallen leeg en ik sleep alle dekens, voerzakken en gereedschap de stal uit.

Dit jaar vonden wij stille zaterdag wel een mooie dag om dit karweitje op te knappen, dus begonnen we zodra de paarden naar de wei verdwenen waren met frisse moed onze beerput open te trekken.

Elke pauze een stukje Paasstol hield ons op de been en aan het einde van de dag zag de stal er weer helemaal paasbest uit! De paarden snoven wat onwennig om zich heen, zij merkten ook wel dat er het een en ander was veranderd in hun stal tijdens hun aanwezigheid. Maar een echt probleem hadden ze er niet mee, een frisse stal was toch ook een stuk fijner voor hun neus.

Nu is de lente ook officieel ingetreden in hun huis!

Leven: een ontdekkingsreis

Kennismaken met Voltrack

Vurnica is nu een week bij ons en we kennen elkaar nu wel een beetje. Het is een schat van een paard. Kinderlijk. Alles is nog nieuw voor haar. Alles. Elke dag is een ontdekkingsreis.

Op ontdekking in het bos

Gisteren ging er weer een nieuwe wereld voor haar open. Ze ging voor het eerst naar het achterbos. Eerst haar maar even aan de hand meegenomen, zodat ze een beetje een idee kreeg van waar ze nou eigenlijk was. En daarna mocht ze vrij met Voltrack spelen. Volgens mij heeft ze een ontzettend leuke, avontuurlijke middag gehad.

Papa en Vurnica

Toen ze vorige week bij ons aankwam was ze nog behoorlijk schuw. Haar te pakken krijgen was wel even een uitdaging. Maar inmiddels komt ze al naar je toelopen in de wei om lekker gekroeld te worden.

Erg leuk om te zien hoe snel zo'n driejarige leert. Nog even en ze is het braafste paard van stal!

Who's the man? My beloved ones are

Ik verwachtte dat ik dit jaar mijn verjaardag een beetje over zou slaan. Jarig zijn in een tentamenweek heeft dat meestal tot gevolg. Zeker als je vrijdagmiddag van 2 tot 5 tentamen hebt.

Toch wilde ik het vrijdagavond vieren, zo snel mogelijk. Lekker gezellig eten en dan spelletjes spelen. Nou, het was een succes! Na het eten hebben we Who's the man gespeeld, wat tot enorm veel lachen leidde. Aan Pictionary zijn we niet meer toegekomen, Who's the man was zó leuk dat we dat de hele avond gedaan hebben.

Mijn vriendinnetjes, mijn ouders en Arthur hebben me ook nog eens verwend met de meest geweldige cadeautjes, dus over een 'oversla-verjaardag' valt niet meer te spreken. Het was een heerlijke verjaardag!
Het meest bijzondere was nog een brief, die toevallig precies op mijn verjaardag aankwam. Uit Amerika. Van Maite. Oh, wat was ik blij toen ik die brief in de brievenbus vond, terwijl 't schemerde en hoog in de bomen boven me stormde. Om me heen was het guur en koud weer, maar ik was dolgelukkig.

Dankbaarheid

Het is al ruim drie maanden geleden. Drie maanden waarin van alles is gebeurd. In zijn stal staat nu een ontzettend lieve merrie. Samen met haar maakt Voltrack nu dagelijks hun weide onveilig.

Zijn hoofdstel hangt nog in de zadelkamer. Nog steeds valt zijn naam elke dag wel een keer in een gesprek. Nog altijd is het niet helemaal te bevatten dat hij er niet meer is. Het is niet te bevatten dat er zoveel nooit meer is. Dat er nooit meer Bats&Bol is.

Hoewel zijn stal niet leeg is, hoewel Voltrack niet alleen is... We moeten het nu zonder hem doen. Herinneringen en foto's, dat is wat er achtergebleven is. En de vraag waarom hij.

Ook is er nog altijd dankbaarheid. Dankbaarheid voor die prachtige zes jaar. Dankbaarheid voor al die levenslessen. Dankbaarheid voor al het plezier. Dankbaarheid voor het feit dat hij er was, bij ons.

Jaaroverzicht 2008

De tijd lijkt wel te vliegen. Het is alweer bijna 2009! Tijd voor een terugblik op 2008.

Het jaar begon meteen goed: op 2 januari ik sloopte mijn SIM-kaart waardoor ik het tien dagen zonder mijn mobiel moest doen.
De dagen voor mijn verjaardag was ik ontzettend zenuwachtig: ik was één schoen kwijt... Hoe het kon snapte ik niet, maar hij was echt nergens meer. Wat bleek? Arthur had hem voor mijn vriendinnen stiekem meegenomen, omdat ze me een paar schoenen voor mijn verjaardag wilden geven!


Voor het eerst in mijn leven had ik een Valentijnsdag mét een vriendje. Samen met Arthur en mijn ouders ben ik heerlijk uiteten geweest in een restaurant vol met balonnen.
We waren nog maar krap twee maanden samen toen ik al een week met zijn familie in Drenthe zat. Ik ging kijken bij zijn voetbal- en tenniswedstrijden, we logeerden een weekendje bij zijn opa en oma. We fietsten door de Soesterse modder met gehuurde mountainbikes en waaiden twee weken lang uit in Renesse. We gingen samen naar een echte première en... We doen nu dezelfde studie!

Op school werd het hard werken. Het laatste jaar, Centraal Schriftelijk en het profielwerkstuk. Ook het leukste jaar. We gingen met zijn allen skiën in Saalbach, hadden een geweldige stunt, een prachtig gala en uiteindelijk kreeg ik voor mijn harde werken ook nog een zeer goede beloning: dat ene papiertje.

En vanaf 1 September is het Jordan vervangen door de Universiteit Utrecht. De eerste vijftien studiepunten zijn al binnen.

"Don't walk in front of me, I may not follow.
Don't walk behind me, I may not lead.
Walk beside me and be my friend."
- Albert Camus


Met mijn vriendinnen had ik naast school ook nog veel plezier. Dit jaar werd het niet maastricht, maar vertrokken we na de examens naar Calella! De Nederlandse wateren werden ook niet ontweken, die gingen we met kano's te lijf. En zelfs nu we allemaal onze eigen weg gaan, zien we elkaar nog bij gezelligheden zoals etentjes.

“Dream as if you'll live forever, live as if you'll die today.” - James Dean

Een paar weken geleden hielpen we met zijn allen Laudine met verhuizen naar Casa Confetti, waar ze nu elke dag haar uitzicht fotografeert.


"Hij zag de zon nog opkomen, maar kon niet meer meegenieten van de mooie dag die daarop volgde"
Het jaar bracht ons ook zeer plotseling verdriet. Op 11 oktober overleed Patent in zijn stal 's ochtends om een uur of 9. Na zoveel met hem te hebben meegemaakt en overwonnen, was daar plotseling het einde.

2008 was een bijzonder jaar voor mij. Er kwam veel nieuws op mijn pad en helaas moest ik ook afscheid nemen. Toch, ook het afscheid nemen was mooi. En vooral heel bijzonder.

Voltrack's gezelschap

Toen Patent plotseling overleed op 11 Oktober, besloten wij dezelfde middag nog een oude merrie op te halen. Zo was Voltrack niet meer alleen.
Verba was de oude dame die Voltrack gezelschap kwam houden. Negentien veulens op de wereld gezet en nu met haar pensioen. Eén dik achterbeen, waardoor ze wat moeilijk liep, en een heleboel grijze haren.

Drie maanden heeft Verba Voltrack gezelschap gehouden. Dinsdagochtend troffen mijn ouders haar liggend in de stal aan, ze wilde het liefst niet meer opstaan. Een paar uur later is ze ingeslapen op de kliniek in Utrecht. Haar buik bleek vol met gezwellen te zitten, waardoor ze de laatste tijd waarschijnlijk best veel pijn gehad moet hebben. Iets wat wij eigenlijk niet aan haar gemerkt hebben, pas de laatste dagen. Ze was een einzelganger, maar wel een opgewekte einzelganger. Dinsdag was ze op, Dinsdag was het voor Verba tijd om te gaan.

Dat gaf ons weer een probleem: Voltrack stond er weer alleen voor! Gelukkig was Voltrack's fokker zo vriendelijk om ons weer een merrie te geven die bij ons kon logeren. Na een paar wat eenzamere kerstdagen voor Voltrack, die hij toch zeer opgewekt is doorgekomen, konden we vandaag Nalatonna ophalen.

Nala, vanmiddag in de bak

Nalatonna is net zo oud als Voltrack en moet volgend voorjaar weer terug naar de Beemster. Om weer drachtig te worden. Tot die tijd zal ze hier gezellig met Voltrack spelen in de wei. Vandaag hebben ze apart buiten gestaan, morgen laten we ze samen in de bak. Ik ben benieuwd of ze het goed kunnen vinden!

Ze heet dus, hartstikke chique, Nalatonna. Maar wij noemen haar Nala! (En Voltrack wordt dus Simba)

13, een nieuwe betekenis

Casa Confetti

Eindelijk was het dan zover, Laudine kreeg maandag de sleutel van haar nieuwe thuis. Op de 13e verdieping van Casa Confetti, op de Uithof.

Dat het op de 13e verdieping was kon Laudine niet zoveel schelen, sterker nog: hoe hoger hoe beter! Ze vond het dus maar prachtig.
Op maandagochtend werd echter meteen duidelijk dat het niet altijd zo handig is... De lift deed het niet. Dus kon de vloer met de trap naar boven gedragen worden...

Tegen de tijd dat ik kwam helpen deed de lift het gelukkig weer. Dus konden haar bed, haar kast, schoenen, verhuisdozen, koelkast en nog een heleboel meer gewoon met de lift naar boven gebracht worden.

In één dag kon het niet allemaal geregeld worden, dus heeft mijn moeder ook dinsdag en woensdag Laudine nog met het een en ander geholpen. En gisteravond heeft ze voor het eerst in haar nieuwe huis geslapen. Een huis met 100 mb/s internetverbinding, enorm uitzicht en Café Gutenberg aan de andere kant van de straat, niet verkeerd toch?

Oorlogswinter in première

Van het boek zijn er in Nederland ruim een kwart miljoen exemplaren verkocht sinds in 1972 de eerste druk verscheen. En nu is er ook een verfilming.
Gisteravond was de première van Oorlogswinter in Tuschinski en ik was één van de gelukkigen die de film mocht zien. Ik mocht namelijk met Arthur mee.

Wat een beleving! Met Arthur's familie liepen we, nadat we uit eten waren geweest vlakbij, naar Tuschinski. Toen we de hoek om kwamen zagen we wat een beleving zo'n première eigenlijk inhield. Voor Tuschinski stond een legertruck geparkeerd en er stonden behoorlijk wat mensen te kijken. Echt bizar was de rode loper. Ontelbaar veel filmcamera's en fotocamera's. Overal werd geflitst en geïnterviewd. Arthur's opa konden we even niet begroeten, want die was een van de interview-slachtoffers. Binnen wachtte wel zijn oma ons enthousiast op.

Allemaal waren we uitermate benieuwd naar de film. Zou het net zo goed zijn als het boek? Zou het niet alles verpesten? Wat mij betreft kon de film niet snel genoeg beginnen!

Voor de film kwam nog even een deel van de cast, de regisseur, de producers en Jan Terlouw voor de zaal, waardoor het helemaal een bijzonder bioscoopbezoek werd. Daarna werd het donker in de zaal en werden we ondergedompeld in het spannende, heftige leven van Michiel van Beusekom.
Ongeveer anderhalf uur later kwam iedereen de zalen uit met een tevreden glimlach. Het was werkelijk een prachtige film. Het doet werkelijk niets af aan het boek. Doordat het boek nu verfilmd is, komt het onderwerp weer in de publiciteit. Wat mij een goede zaak lijkt. Wat er in de oorlog is gebeurd mogen we niet vergeten.

Ik vind het een zeer goede film. Spannend en ontroerend en ook zeer goed geacteerd.
En het was ook een hele beleving om een keer bij een première te zijn, camera's, acteurs en andere BN-ers zijn opeens overal. En na mijn evening of fame fietste ik vandaag weer gewoon met een glimlach door de regen.

Trailer - Site -

Heldere herinneringen

Patent is nog heel dichtbij. Hoe cliché het misschien ook is, voor mijn gevoel is hij er nog. In mijn beleving zijn er meerdere manieren van 'zijn'. En voor mijn gevoel is Patent op vele manieren geweest in de afgelopen weken.

Je kunt er zijn zoals jij en ik, fysiek aanwezig. Mijn lichaam is hier, op mijn bureaustoel. Mijn hart klopt en je kunt me aanraken. Op die manier is Patent er niet meer. Dat is hij al twee weken niet meer. Zodra zijn hart stopte met kloppen hield een deel van die manier van zijn voor hem op. Zijn lichaam was er nog wel, maar hij reageerde niet meer en zijn hart klopte niet meer.
In de uren na zijn dood voelde ik zijn aanwezigheid nog heel sterk, hoewel zijn lichaam roerloos op zijn stalbed lag leek de ware Patent nog te horen wat we zeiden. Het was alsof ik nog met hem kon praten, alsof hij toch nog echt hier was.

Langzaam vertrok hij uit die manier van zijn. Maar nog steeds is hij heel dichtbij. Hij is nog dicht bij mij, hij is nog dicht bij de stal en de weide. Toen ik vanochtend terug liep nadat ik de paarden in het bos had gezet, kon ik me nog heel helder inbeelden hoe hij in de wei stond, hoe hij door de bak draafde en hoe hij uit zijn stal keek. Ik kon nog bijna zijn hoefgetrappel horen op het plein. Ik weet nog hoe zijn vacht voelde, hoe hij uit zijn ogen keek en hoe hij naast me liep als ik de paarden naar achteren bracht. Ik weet nog hoe het voelde als hij aan mijn trui trok of me een zetje in mijn rug gaf. Ik weet nog hoe zijn zachte gehinnik klonk als hij 's ochtends honger had. Ik weet nog hoe hij onder mij voelde als hij fris was en hoe het voelde als hij onder mij ontspande. Ik weet nog hoe ik met hem praatte als ik hem longeerde. Ik zie hem nog naar me toe komen uit het bos en van me afstuiven, de vrijheid in. Zoals ik al zei, hij is er nog.

Ik denk -en ben denk ik ook wel een beetje bang - dat ook deze fase over zal gaan. Echt vergeten zal niet gebeuren, maar de herinneringen zullen wat minder tastbaar worden. Ik zal over een tijd een foto nodig hebben om hem weer voor me te zien. Voor sommige herinneringen geldt dat echter niet, daarvan weet ik zeker dat ze voor eens en voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. Patent die uit de stal ontsnapt was en met zijn iceboots in de weide stond in het licht van de ondergaande zon. En ook zijn zachte gehinnik zal altijd dichtbij blijven.

De afgelopen weken zijn er duizenden prachtige herinneringen door mijn hoofd gevlogen. Galopperen over de Leusder Hei, stappen op straat, poetsen in de warme zon voor de stal, hem van kop tot staart afspuiten, hoe hij zijn eerste hap lekker woest uit zijn voerbak nam waardoor de helft over de rand vloog, zijn gebries als hij iets zogenaamd eng vond, bladeren eten in het bos als ik even niet oplette... Het zijn er ontelbare.

Het was een bijzonder paard, een allemans vriend. Hij heeft mijn leven verrijkt.

De autopsie

Gisteren was het dan zover. Zaterdag was Patent al meteen naar de kliniek in Utrecht gebracht, gisteren hebben ze hem onderzocht.

En de conclusie van de autopsie luidt als volgt: het was een hartstikke gezond paard.
Zijn hart zag er mooi uit, voor zijn hersenen geldt hetzelfde en met de rest van zijn organen was ook niets mis.

Natuurlijk is het wel wat onbevredigend, zo'n autopsie waaruit blijkt dat hij kerngezond was. Maar aan de andere kant... Het was dus echt zijn tijd. Hij heeft maar kort gestreden met de dood en wellicht echt maar heel kort. Hoogstwaarschijnlijk is het een hartstilstand geweest.
Het fijne van deze uitkomst is dat ik weet dat we ons niet schuldig hoeven te voelen, hij was gezond en gelukkig en we hadden het niet kunnen voorkomen.

Zaterdag was het gewoon écht zijn tijd, hij heeft de zon nog zien opkomen... En, hoe bizar dit misschien ook klinkt, het was een prachtige en vooral heel bijzondere dag.

Dankjewel Patent, voor de mooie jaren en het prachtige afscheid. Je had het niet mooier kunnen doen (alleen wel wat later kunnen gaan, maar ja... De dood komt altijd te vroeg).

Stilte

De zon kwam op en beloofde er een mooie dag van te maken.

Om ongeveer half 9 fietste ik het erf op en groette ik de paarden, die rustig aan hun hooi stonden te knabbelen in de stal. Een kwartier later ging ik alweer naar de stal, om ze buiten te zetten. Patent's deur stond al open en het strooisel lag tot drie meter ver op het plein.

Shit, die is uitgebroken

Ik versnelde mijn pas en dacht na waar hij kon zijn. Maar toen zag ik hem in zijn stal, er voor altijd vandoor. Op zijn rechterzij lag hij daar, zijn linkeroog glom als een diamant in de eerste zonnestralen van de opkomende zon. Zijn benen uitgestrekt, zijn hals nog bezweet van de korte strijd met de dood die hij heeft gevoerd.

Het was stil in de stal. Geen gebries, geen zacht gehinnik. Geen Patent meer.

Patent was een allemans vriend, een paard dat altijd zijn oren erop had en wilde lopen. Mensen die met hem gewerkt hadden toen hij nog op de renbaan liep, wisten nog wie hij was vele jaren later. Op de wedstrijden werd hij herkend als het vlekkenpaard, door zijn zeldzame pigmentstoornis White spot disease.
Vele blessures hebben we met hem overwonnen, altijd weer pech. Maar nooit gaf hij de moed op of liet hij het hoofd hangen, elke ochtend werd je met enthousiasme bij de stal ontvangen en liep hij als een lammetje achter je aan naar de weide. Zo nu en dan was het weer tijd voor een grapje, uitbreken uit de weide of mij laten zandhappen. Maar nooit was het kwaad bedoeld. Hij wist al zijn kattekwaad te maskeren met een onschuldig, aandoenlijk hoofd.

In plaats van om een uur of tien hem op te zadelen in de warmte van de zon, waren we aan het regelen hoe en wanneer hij opgehaald zou worden. Nooit meer zouden we samen over de bospaden vliegen terwijl de bladeren onder zijn voeten ritselden. Nooit meer zou ik de wind in mijn haren voelen en zijn oren voor mij zien. Nooit meer zouden we samen de buurt verkennen als we gingen uitstappen. Nooit meer...

De dierenarts denkt dat hij een hartaanval heeft gehad, maar misschien weten ze maandag meer. Dan wordt er namelijk sectie op hem verricht in de kliniek in Utrecht, waar hij heengebracht is.

Het paard dat het meeste plezier had in het lopen, dat kon dansen over de bospaden, dat vele mensen geraakt heeft met zijn optimisme, dat een kinderlijke onschuld over zich had en je altijd weer vrolijk maakte is heengegaan. Hij heeft me gemaakt tot wie ik ben, hij heeft me geholpen angsten te overwinnen en stond altijd voor me klaar. Hij heeft z'n ontbijt nog opgegeten, nog gelukkig van zijn hooi geknabbeld en toen was zijn tijd gekomen.

Op een mooie dag in Oktober zag hij de zon nog opkomen, maar kon hij niet meer genieten van de mooie dag die daarop volgde.

3 Februari 1995 - Patent - 11 Oktober 2008