Hoe de dozen het huis vullen...

Allereerst mijn excuses. Mijn laatste blog is alweer een eeuwigheid geleden. Tja, die jeugd van tegenwoordig...
Maar bij slechts excuses zal ik het niet laten. Mijn goede voornemen is om mijn blog weer helemaal op te pakken. Het is weer tijd voor rust en regelmaat. Ik begin maar met een update.

De afgelopen maanden heb ik het druk gehad. Druk met studeren, druk met vriendinnen, druk met Arthur... Ik heb gewoon zoveel mogelijk genoten en gedaan. Wat mijn leven de afgelopen maanden het meest heeft beïnvloed is het naderende 'einde' van het hebben van mijn ouders vlakbij.

Het huis is verkocht en over twee weken vindt de overdracht plaats. Dat komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, maar het begint nu toch akelig dichtbij te komen.
Mijn ouders begonnen in de herfst met rustig doch gestaag dingen uit te zoeken en weg te gooien. Naarmate het kouder werd begonnen de eerste dingen in dozen te verdwijnen. En halverwege December kwam de verhuizing opeens écht dichtbij: de paarden vertrokken van het erf. Nica moest terug naar de fokker, omdat ze haar veulen bijna zou krijgen. En dus ging Voltrack mee naar de fokker, om daar tot in Maart te logeren. Want één paard is geen paard.
Sindsdien zijn we bijna elk weekend bij hem op bezoek gegaan - tenzij het weer ons tegenhield. Lekker rijden in de polder, weer eens heel iets anders!

Ondertussen was de inpaksnelheid thuis verhoogd en is na kerst, na de laatste kerstdiners, de snelheid opgeschroefd tot het maximum. Opeens is alles 'voor het laatst' en is het echt afscheid nemen geworden. Je zou zeggen, 'ach, een stapel stenen! Waar maak je je druk om!' Maar nee, voor mij is het niet een stapel stenen. Het is mijn huis, mijn jeugd. Het zijn herinneringen, prachtige herinneringen. En die moet ik ook één voor één met liefde inpakken.

Komend weekend vieren we het laatste feestje in Bosch en Duin, mijn verjaardag. Ik ben vereerd.

After college coffee

Een paar jaar geleden, hartje Londen, hadden Laudine en ik 5 dagen lang een ritueel. Na ons verschrikkelijke ontbijt - de stank kwam je op de trap al tegemoet als je onderweg was naar de ontbijtzaal van ons hotel - gingen we voor een goedmakertje naar de overkant van de straat: Starbucks.
De deur ging rinkelend open en opeens was je de Londense chaos vergeten: heerlijke fauteuils met daarin mensen met laptops op schoot en naast hen op tafel een dampende kop koffie. De rust en creativiteit straalde je tegemoet.

Vorig jaar mocht ik weer even genieten van de Starbucks, op het Ramblas in Barcelona. Mijn laatste muntgeld ingeleverd, om vervolgens met een Frappucino in mijn hand verder te rennen over het Ramblas.

En nu zit er gewoon een Starbucks op Utrecht CS. Gisteren vonden mijn vriendinnen het dringend tijd dat ik daar eens heenging, want ik was er nog steeds niet geweest. Na een college was het dan zover, ik ging eindelijk weer naar Starbucks!

Ik verwachte een thuiskomgevoel, koffieheerlijkheid, sfeer. Ik verwachte een rustpunt midden op Utrecht CS. Ik verwachte creativiteit. Spirit. Helaas, dat alles ontbrak. Er staat dan misschien buiten op de gevel heel groot Starbucks, maar voor mij is het geen Starbucks.

Het tegenovergestelde van mijn Londen-ervaring vond plaats: zodra ik de Starbucks binnenstapte bevond ik me in de chaos, drukte en vervloog me elk spoor van creativiteit. Ik wilde weer naar buiten, de stationshal in. Helemaal geen gezellige fauteuils, een simpelweg spuuglelijk interieur!

Eenmaal buiten, met de Starbucks geminimaliseerd tot kartonnen bekers in onze handen, was het weer gezellig met z'n vieren. We hebben een heerlijke after college coffee gehad. Maar de volgende keer gaan we toch gewoon weer naar Mockamore.

Een muzikale avond

- Een van de nummers die door de studenten samen werd opgevoerd -

Iets wat ze op de universiteit niet meer doen, maar gelukkig op het conservatorium wel: een propedeuse uitreiking! En op het conservatorium maken ze er dan ook meteen een echt feestje van.

Gisteravond was het - onder andere - de propedeuse uitreiking van Kenza, dus zaten wij - de meisjes - met z'n allen in de zaal en hebben we vol enthousiasme geklapt en gejuicht na elk nummer. Het was namelijk niet gewoon een uitreiking, maar meteen een optreden. Er werden stukken uitgevoerd die door de 4e jaars Schoolmuziekstudenten in elkaar waren gezet en werden uitgevoerd door alle Schoolmuziekstudenten samen. Stuk voor stuk leken ze te genieten van hun tijd daar op het podium, van elk muziekstuk, van elke noot. Vol enthousiasme werd er gespeeld, gedirigeerd en geklapt. Iedereen was enthousiast.

En aan het einde van de avond verliet iedereen met een goed humeur de zaal, waarvan twaalf ook nog eens met hun propedeuse zwart op wit.

Vervroegd vakantie

Afgelopen weekend had ik al mijn energie en tijd gestoken in het tentamen van maandag: macro-economie. Mezelf opgesloten en geoefend, gestampt en nog eens geoefend.

Maar rechten, daar had ik nog niet echt voor geleerd... Daar begon ik dus in feite dinsdag pas mee. Nog maar twee dagen om voor het allerlaatste tentamen van mijn eerste jaar te leren. Dat moest makkelijk kunnen dacht ik, want kom, rechten moest prima te doen zijn.
Ik had me alleen een klein beetje vergist in de hoeveelheid, dus had ik woensdagmiddag wel door het geen geweldige voorbereiding te noemen was. Van herhaling was totaal geen sprake en van een volledige samenvatting ook niet. Maar ja, het moest maar. Ik had per slot van rekening maar een 4,7 nodig om het vak te halen en dat, dát moest me toch in ieder geval wel lukken besloot ik.

Vanochtend verscheen ik dus een beetje zenuwachtig bij het tentamen, er totaal van overtuigd dat ik er vrij weinig van zou begrijpen. Dat ik me met het merendeel van mijn antwoorden op glad ijs zou begeven en dat ik bij een deel van de vragen zelfs géén idee zou hebben. Eenmaal eenzaam achter mijn tafeltje, met mijn twee wetbundels, zuchtte ik nog één keer. Het moest maar.

En toen sloeg ik mijn tentamen open.

Opluchting. De eerste vraag, die snapte ik wel! En de volgende vraag? Oók al een eitje! En de volgende? Ja! En de volgende? YEAH! En de volgende? ...
Tot ik na vraag 7 de bladzijde omsloeg en dat al de laatste vraag bleek te zijn. Ik kon op dat moment wel een gat in de lucht springen, dit tentamen was geen probleem!

Nog geen uur later stonden op mijn antwoordblad ook al antwoorden op zeven vragen en kon ik alweer te zaal verlaten terwijl ik verwacht had daar de volle drie uur te zitten zweten. Mijn zomervakantie was vervroegd: om 10 uur vanochtend stapte ik de zon weer in met een ontspannen glimlach. Zomervakantie, here I come!

De vele wegen des levens

Wat ik later word? Ja, dat weet ik natuurlijk nog niet.

Wat ik later worden wil? Zo ongelooflijk veel!

Schrijfster, schrijven over personages tot ze mijn beste vrienden zijn geworden, schrijven over afscheid nemen tot ik zelf in tranen ben, schrijven over liefde tot ik vanbinnen gloei van geluk. Pogen de essentie van het leven te vangen in woorden.

Columniste, elke dag over iets anders. Elke dag proberen iets uit het leven gegrepen te vangen in slechts 200 à 300 woorden. Een eigen stijl, een eigen visie en vrij om te schrijven over wat ik wil. Proberen lezers elke dag weer een waar kunstwerk van woorden te brengen, waar ze om moeten lachen, waar ze zichzelf in herkennen, waar ze om moeten lachen of huilen. Kracht. Kleur. Kunst.

Fotografe, Fotografie is een messteek zei Henry Cartier-Bresson - een van 's werelds meest beroemde fotografen - eens. Proberen iets prachtigs te vangen in slechts één blik, één foto. Mensen raken, in slechts een fractie van tijd. Met één beeld iemands dag, iemands leven veranderen. Vangen wat gevangen moet worden en meer. Een leven lang proberen het leven te vereeuwigen.

Makelaar, mensen afscheid laten nemen van hun thuis en aan de andere kant mensen een nieuw thuis bezorgen. De psychologie van koper en verkoper doorgronden, weten wat men wil. Onderhandelen op de rand van het ravijn om de mooiste bloemen te plukken. Prachtige huizen echte bewoners bezorgen. Hoe geweldig moet het zijn om dag in dag uit met huizen, met thuizen, bezig te zijn?

Architecte, niet het verkopen maar het creëren van huizen, van kunstwerken, van thuizen. De opdrachtgever zo goed vatten dat je in staat bent een waar thuis te ontwerpen. Kunstwerken maken die één zijn met hun omgeving. Huizen maken die degelijk zijn en me zullen overleven. Huizen maken die het thuis zullen worden van mensen, waar kinderen zullen opgroeien, geruzied zal worden en men elkaar lief zal hebben... Ja, aan de geboorte staan van een nieuw thuis.

Marketeer, reclames verzinnen die niet alleen blijven hangen bij de burger maar ook schaterlachen als resultaat hebben. De kern van een product vatten in woorden, strategieën bedenken hoe men de markt kan veroveren, onderhandelen, presenteren... Ja, eigenlijk komt het weer neer op psychologie: de mens begrijpen.

Of ontwerpster, project ontwikkelaar, hoofdredacteur van een tijdschrift, public speaker, evenementen organisator... Ach, ik wil zoveel!

Presenteren kun je leren

Een universitaire studie is over het algemeen vooral theoretisch. Begrippenkennis, formule gebruik, modellen...

Maar daarnaast moeten we ook onze academische vaardigheden ontwikkelen. Aan het begin van het jaar moesten we in het kader hiervan al een paper schrijven en nu is het tijd voor de vaardigheid presenteren! Bij het vak 'Macro economie' moeten we elk een presentatie van 10 minuten over ons 'onderzoeksland' houden met betrekking tot een bepaalde vraag (elke week een andere vraag en elke week presenteert iemand anders uit het groepje).

Tijd om onze grootste angst te lijf te gaan: spreken in het openbaar!

Om ons goed voor te bereiden op het presenteren van cijfers, van droge, saaie stof dus, hebben we deze week extra les gehad. Het begon dinsdagmiddag met een werkelijk briljant college over presentation skills. Een college gegeven door de meesters der presentatie, door de twee mannen die ons deze speciale korte cursus 'Presenteren' kwamen geven. Een geweldige afwisseling met onze normale stof. Het college was totaal niet stoffig, grappig zelfs, en was totaal niet slaapverwekkend.
Als een vervolg hadden we vanochtend workshops waarin we zelf in de spotlight mochten gaan staan. Een voor een moesten we voor de groep en telkens werd alles weer geanalyseerd. Sta meer rechtop ... gebruik je handen ... kijk mensen aan ... ontspan. De workshops waren vol beweging, actie, en bevatten totaal geen theorie. Het was toegepaste drama!

Ik heb ervan genoten, gelachen en vooral ook veel geleerd. Ontzettend nuttig om eens een keer naar elkaar te kijken en erop te letten wat iemand anders goed, of juist slecht, doet. En vooral: om eens een spiegel voorgehouden te krijgen en je bewust te worden van je eigen slechte trekjes. Na één college en een zeer leerzame werkgroep is het presenteren al meteen weer een stuk leuker geworden. Ik kijk er al bijna naar uit om die stoffige cijfers te gaan presenteren aan de rest van mijn werkgroep!

Vrijheid rond Pasen

Vorige week heb ik bijna non-stop met mijn neus in de boeken gezeten, opeens waren de tentamens er alweer bijna. Met tegenzin heb ik geprobeerd me niet te laten inpalmen door het mooie weer, wat me natuurlijk lang niet altijd lukte, en heb ik braaf zitten lezen, opdrachten gemaakt, formules zitten stampen en dan het hele plan weer herhaald.

Afgelopen maandag had ik mijn Statistiektentamen. Daar hoefde ik maar een 2,4 voor te halen, dankzij goede resultaten bij de midterm. Nou, een erg hoog cijfer verwacht ik ook zeker niet, want ik ben weer ouderwets slordig geweest. Dat kwam ook vooral doordat ik wist dat ik het toch wel zou halen, ik zat er uiterst relaxt en heb niet alles nog tien keer langsgelopen.

Dinsdag was een ander verhaal: bij Rechten moest ik nog wel even echt presteren. Na dagenlang samenvattingen te hebben gelezen, opgaves te hebben gemaakt en begrippen door te hebben genomen was het tijd om de proef op de som te nemen. Kende ik het allemaal werkelijk? Volgens mij wel, want het tentamen ging prima. Hier en daar wat twijfel, hier en daar misschien niet de precieze formulering die hij wilde horen, maar ik wist zeker wel waar ik het over had. En dat geeft toch altijd een lekker gevoel, als je een tentamen maakt en ook weet waar de docent heen wil met een vraag.

Ik ben benieuwd naar de cijfers, maar eerst ga ik even genieten van mijn 1,5 week vrij!

Meeting the mentor

Studiepunt Economie, Janskerkhof - Rienk Mebius

Ook op de universiteit staat er nog altijd een mentor voor je klaar. Een docent die wat meer met jouw situatie betrokken is, waar je terecht kan met vragen en problemen. Een docent die jouw persoonlijke ontwikkeling volgt en je daarin begeleidt.

De mijne had ik tot vanmiddag nog helemaal niet gezien. Wel had ik hem al meerdere reflectieopdrachten en dergelijke gemaild, maar we hadden er nog niet over gesproken. Om vier uur liet ik mijzelf binnen op Janskerkhof 12 en schudde ik even later mijn mentor de hand.
Een halfuur later kenden we elkaar een stukje beter en hadden we een interessant gesprek achter de rug. We hebben het over van alles gehad, hoe het me nu bevalt, wat ik van de vakken vind, welke richting ik ongeveer op wil en vooral... over de mogelijkheden qua uitwisseling.

Ik zou heel graag een semester in het buitenland studeren, in Zuid Afrika. Voor het gesprek had ik al gekeken wat de Universiteit Utrecht voor partner universiteiten(*1) heeft en had ik mijn oog laten vallen op de Nelson Mandela Metropolitan University. Een universiteit in Port Elizabeth, Zuid Afrika. Volgens mijn mentor is dat inderdaad een heel leuke universiteit en maak ik ook kans om daar toegelaten te worden, dus nu is mijn buitenlanddroom weer een stapje dichterbij! Veel moet ervoor geregeld worden, maar dan krijg ik daar wel een onvergetelijke ervaring voor terug!

De mentor is meer dan alleen een gezicht geworden en volgens mij is hij nu al blij met mij (en ik met hem). Let's keep it that way!

Een halfjaar

Ik studeer alweer een halfjaar Economie. De eerste twee periodes zitten erop. Vier vakken zijn binnen!

Afgelopen week heb ik de cijfers teruggekregen voor Bedrijfseconomie en Micro economie en... Ik heb ze allebei gehaald! Dus: halverwege april weer een weekje vrij en 30 ECTS zijn al binnen!

Mijn cijfers so far:
Wiskunde - 6,5
Multidisciplinaire economie: 8,5
Bedrijfseconomie - 6,5
Micro economie - 8,0

En nu maar mijn uiterste best doen om ook Statistiek en Inleiding in het recht in één keer te halen!

Ondernemingsplan: Bloedrood

Voor een van de vakken die ik momenteel volg, Inleiding Bedrijfseconomie, moesten we in een groepje een ondernemingsplan schrijven. En het thema van dit jaar was, wat onverwacht, recessionproof. Ons idee moest dus ook nog grote kans hebben een recessie te overleven.

Eind November begonnen we met brainstormen. Een online grafkistenverkoper? Een incassobureau? Of iets in de gezondheidszorg? Dat laatste is het geworden. We hebben een ondernemingsplan geschreven voor een bloedonderzoekslaboratorium, met de toepasselijke naam Bloedrood.

Afgelopen week hebben Arthur en ik het hele financiële deel van het plan in elkaar gezet. En dat betekende eindeloos veel cijfertjes, frustratie en uren werk. Cash flow statements, resultatenrekeningen, balansen, kostenoverzichten... En uiteindelijk had dat allemaal zo'n 9 pagina's vol met de financiële onderbouwing van ons ondernemingsplan als resultaat. Gistermiddag stapten we om een uur of 2 weer de bus in op Janskerkhof, met een opgelucht gevoel en lege handen, nadat we ons ondernemingsplan hadden ingeleverd op het studiepunt. Eindelijk weer tijd om even lekker door de stad te lopen samen en op te warmen bij Mockamore!

Hèhè. Wat een werk. Nu maar hopen dat het beloond wordt met een mooi cijfer.

Een nieuw jaar, een nieuw begin.

De twee weken vakantie zijn voorbij. Geen kerstkransjes meer, geen vuurwerk, niet meer aftellen. Het is 2009 en ik moet weer aan het werk. Geen tijd meer voor geklets, niet meer uitslapen. Gewoon weer huiswerk maken en colleges volgen.

Vanochtend om 11 uur had ik mijn eerste college weer, Micro-economie. Ik heb niet het hele college mijn aandacht erbij kunnen houden, maar op zich was het wel weer interessant. Jammer dat nu ook weer de stroom huiswerk op gang begint te komen, ik was net gewend aan mijn heerlijke relaxte vakantie-bestaan.

Een nieuw jaar, een nieuw begin!

Jaaroverzicht 2008

De tijd lijkt wel te vliegen. Het is alweer bijna 2009! Tijd voor een terugblik op 2008.

Het jaar begon meteen goed: op 2 januari ik sloopte mijn SIM-kaart waardoor ik het tien dagen zonder mijn mobiel moest doen.
De dagen voor mijn verjaardag was ik ontzettend zenuwachtig: ik was één schoen kwijt... Hoe het kon snapte ik niet, maar hij was echt nergens meer. Wat bleek? Arthur had hem voor mijn vriendinnen stiekem meegenomen, omdat ze me een paar schoenen voor mijn verjaardag wilden geven!


Voor het eerst in mijn leven had ik een Valentijnsdag mét een vriendje. Samen met Arthur en mijn ouders ben ik heerlijk uiteten geweest in een restaurant vol met balonnen.
We waren nog maar krap twee maanden samen toen ik al een week met zijn familie in Drenthe zat. Ik ging kijken bij zijn voetbal- en tenniswedstrijden, we logeerden een weekendje bij zijn opa en oma. We fietsten door de Soesterse modder met gehuurde mountainbikes en waaiden twee weken lang uit in Renesse. We gingen samen naar een echte première en... We doen nu dezelfde studie!

Op school werd het hard werken. Het laatste jaar, Centraal Schriftelijk en het profielwerkstuk. Ook het leukste jaar. We gingen met zijn allen skiën in Saalbach, hadden een geweldige stunt, een prachtig gala en uiteindelijk kreeg ik voor mijn harde werken ook nog een zeer goede beloning: dat ene papiertje.

En vanaf 1 September is het Jordan vervangen door de Universiteit Utrecht. De eerste vijftien studiepunten zijn al binnen.

"Don't walk in front of me, I may not follow.
Don't walk behind me, I may not lead.
Walk beside me and be my friend."
- Albert Camus


Met mijn vriendinnen had ik naast school ook nog veel plezier. Dit jaar werd het niet maastricht, maar vertrokken we na de examens naar Calella! De Nederlandse wateren werden ook niet ontweken, die gingen we met kano's te lijf. En zelfs nu we allemaal onze eigen weg gaan, zien we elkaar nog bij gezelligheden zoals etentjes.

“Dream as if you'll live forever, live as if you'll die today.” - James Dean

Een paar weken geleden hielpen we met zijn allen Laudine met verhuizen naar Casa Confetti, waar ze nu elke dag haar uitzicht fotografeert.


"Hij zag de zon nog opkomen, maar kon niet meer meegenieten van de mooie dag die daarop volgde"
Het jaar bracht ons ook zeer plotseling verdriet. Op 11 oktober overleed Patent in zijn stal 's ochtends om een uur of 9. Na zoveel met hem te hebben meegemaakt en overwonnen, was daar plotseling het einde.

2008 was een bijzonder jaar voor mij. Er kwam veel nieuws op mijn pad en helaas moest ik ook afscheid nemen. Toch, ook het afscheid nemen was mooi. En vooral heel bijzonder.

Extra vrij

Na het maken van de tentamens was het nog even spannend, zou ik ze echt allebei gehaald hebben?

Vanochtend stonden eindelijk ook de cijfers van Multidisciplinaire Economie op internet... en ja hoor, allebei de vakken gehaald! De eerste 15 ECTS zijn binnen. En dat geldt ook voor Arthur.
Voor wiskunde hebben we allebei een 7 als eindcijfer. Voor de midterm had ik een 8,7 gehaald en dat was maar goed ook, want ik heb een 4,5 gehaald voor de endterm!
Bij Multidisciplinaire Economie was ik vooral benieuwd naar het cijfer dat we hadden gekregen voor onze paper. En dat was toch wel veel hoger dan ik had verwacht... Zelf was ik bang dat het resultaat niet goed genoeg was, maar toch heb ik maar liefst een 9,5 als cijfer! WOW. En voor het tentamen een 7,9 waardoor ik op een afgerond eindcijfer van een 8,5 uitkom.

Ik ben natuurlijk erg blij (en opgelucht) met deze resultaten. Werkelijk fantastisch. En nu hebben we plotseling een extra weekje vakantie waarin we leuke dingen kunnen gaan doen! Ik heb er nu al zin in!

300 tafeltjes en stoeltjes

Een sporthal vol met tafeltjes, stoeltjes en papieren. Aan elk tafeltje een Economie student. Zo gaat het tentamen maken tegenwoordig.

Met z'n allen in bus zes gepropt erheen.

Als het goed is heb ik nu mijn eerste twee vakken afgesloten. Woensdag had ik mijn tweede wiskunde tentamen, waar ik maar een 2.3 hoefde te halen dankzij een belachelijk cijfer voor het eerste tentamen. En donderdag mocht ik weer plaatsnemen achter een tafeltje in de vechtse hallen, deze keer om Multidisciplinaire Economie af te sluiten.

Ik denk dat ik het allebei wel gehaald heb, maar zeker weten doe ik het pas over anderhalve week als ik de cijfers krijg. Nu geniet ik even van een zeer korte vakantie van slechts drie dagen.

Maandag mag ik weer aan de slag. Nu met 'Micro economie en instituties' en 'Inleiding Bedrijfseconomie'. Ik ben benieuwd!

Hollandse haringen

foto: Joey Bruijntjes

Het regende en stormde, dus besloot ik dat ik maar eens een keer met het openbaar vervoer naar de Universiteit zou gaan. Dat duurt ongeveer even lang en ik zou lekker droog zitten. Al met al een prima plan vond ik zelf.

Tot ik op het station stond...

De trein bleek maar liefst een kwartier vertraging te hebben. Op tijd komen was dus niet meer mogelijk... Ongeduldig wachtte ik op het winderige perron op de trein, die uiteindelijk ruim een kwartier na de geplande tijd het station in kwam rollen.
De deuren van de trein schoven open en toonden een halletje gevuld met treinreizigers die als haringen in een ton tegen elkaar aan stonden. En geen van de haringen stapte uit! Zo erg had ik het nog nooit gezien, er was gewoon geen plekje meer voor mij! Het zag eruit als een trein in Azië, tot de nok gevuld.
De conducteur zei dat ik maar verder naar achteren moest lopen, achterin de trein was waarschijnlijk nog wel wat ruimte. En daar was het inderdaad iets minder druk en paste ik er nog precies bij.

Op Utrecht Centraal liep ik net de bus mis die ik moest hebben, dus mocht ik nog fijn tien minuten wachten. Met als gevolg dat ik uiteindelijk twintig minuten te laat bij mijn werkgroep aankwam. Ik zal nog wel twee keer nadenken voor ik weer het openbaar vervoer neem, de fiets biedt meer zekerheid en ruimte.

Apart en toch samen

Alweer bijna een maand studeren Arthur en ik Economie. Tijd voor een kleine evaluatie. Hoe is dat nou, samen met je vriend 'hetzelfde' doen?

Arthur en ik hebben de afgelopen 3 jaar ook bij elkaar op school, in de klas, gezeten. We hadden zelfs exact hetzelfde vakkenpakket, dus ook exact hetzelfde rooster. Ik zat meer met Arthur in één lokaal dan met mijn vriendinnen. Eerst werden we goede vrienden en in het laatste jaar werden we meer dan alleen vrienden.

We waren er dus al aan gewend om 'de hele dag' bij elkaar te zijn. En ik vind het zoals het nu is ook heerlijk! We zitten niet bij elkaar in werkgroepen en zaten ook bij de introductie niet bij elkaar. We maken dus genoeg vrienden en doordat we elkaar hebben zelfs een dubbel aantal vrienden. Want ik leer ook alle mensen die hij nu kent kennen!
Bij hoorcolleges zitten we gezellig samen en thuis maken we ook sommige opdrachten samen. Als de een iets niet begrijpt kan de ander het meestal uitleggen en samen werken we ook een stuk sneller.

Er is iemand die me helemaal begrijpt, nog steeds. Samen doorstaan we de drukte die veroorzaakt wordt door deadlines en samen genieten we nog altijd van het leven.

Heerlijk dus!

Schrijven zonder plagiaat te plegen...

Zo, the pressure is on.

Vanaf volgende week heb ik nóg een werkgroep, dus dat betekent: meer werk! Het is een extra werkgroep van MDE (Multidisciplinaire Economie), omdat ik daarvoor over een paar weken een paper moet schrijven. In deze extra werkgroep focussen we hierop, we gaan onze writingskills oefenen. En voor volgende week betekent dat dat we allemaal een essay van 600 woorden moeten schrijven over milieuwetgeving vs. economische groei.

En bij het schrijven van een essay komt meteen weer een leuke uitdaging de hoek om, zorgen dat je geen plagiaat pleegt! Afgelopen dinsdag kregen we er alles over de horen in een hoorcollege. Het kwam er uiteindelijk op neer dat je het echt niet moet doen, dat het een doodzonde is. Maar wow, hoe je die bronvermelding moet doen! Best ingewikkeld allemaal.

Nog altijd vind ik schrijven leuk hoor, maar ik denk toch dat ik het voornamelijk ga houden bij de teksten die ik schrijf voor mijn plezier. Ik zie maar even af van publicatie in een wetenschappelijk tijdschrift...

Hoorcolleges en werkgroepen

En dan opeens is het zover, je bent student. Afgelopen maandag werden we meteen het diepe ingegooid. We begonnen met twee hoorcolleges en kwamen erachter dat we eigenlijk al heel veel moesten doen/gedaan moesten hebben. Als je nog geen idee hebt hoe het is om te studeren, lijkt het de eerste paar dagen heel veel en heel chaotisch.

Met bijna 300 man zitten we bij hoorcolleges, Dinsdag paste het eigenlijk niet eens goed in zaal 004 op Drift 13 vond ik. Mensen die te laat waren moesten verplicht ook nog gaan zitten, dus moest íedereen weer gaan staan zodat ze ergens in 't midden nog op een plekje konden gaan zitten... Niet zo tof van dat universiteitsmannetje vond ik. En verder bleek ook dat vrolijk alles in het engels is... Vragen die je moet maken voor de werkgroepen, m'n wiskundeboek én de hoorcolleges. Fijn. Vooral aangezien ik nu al die begrippen in 't engels niet ken... Maar dat went vast snel.

Na één weekje studeren kan ik zeggen dat het me best bevalt. Door de introductieweek ken ik al best wat mensen, dus is het ook al meteen gezellig. Verder is het nu allemaal wat duidelijker wat ik voor welk vak moet doen. Alleen heb ik nog géén idee hoe de tentamens zijn en hoe ik die ga maken. Hopelijk lukt het allemaal prima.

In ieder geval vind ik het studeren een hele leuke nieuwe wending in mijn leven!

Introweek van Economie

Na drie maanden vakantie gevierd te hebben begon maandag weer (voorzichtig) het ware leventje. Om 10 uur zat ik bij het Janskerkhof in Utrecht samen met de andere eerstejaars Economie studenten van de Universiteit Utrecht in de collegebankjes. Onze introductie week begon!

Ik heb de afgelopen vijf dagen heel veel leuke dingen gedaan en ook heel veel leuke mensen leren kennen. We hebben in groepjes tegen elkaar gestreden om uiteindelijk er met een appeltaart vandoor te gaan. Helaas greep ik met mijn groepje nét naast de trofee: we zijn tweede geworden.
Verder zijn we bij bedrijven langsgeweest (KPMG, van Lanschot, FGH bank etc), hebben we een wiskundetest gemaakt en hadden we donderdag een heel leuk eindfeest in 'The Jam'.

Overmorgen begint het dan werkelijk. Dan zal ik de boeken die ik gisteren aangeschaft heb moeten open slaan en mijn hersens weer moeten inschakelen. Per blok (ongeveer 8 weken) hebben we twee vakken, in het eerste blok zijn dat 'Multidisciplinair-economische benadering van Economische groei' (een hele mond vol) en een gouwe ouwe: Wiskunde.

Nu ik in de afgelopen dagen veel leuke mensen heb leren kennen heb ik nog meer zin het komende jaar. Ik weet zeker dat het een gezellige, spannende tijd gaat worden. Jammer dat we ook nog eens hard moeten leren, maar er blijft vast nog wel genoeg tijd voor gezelligheid!

OV

Nu 1 September nadert voel ik me steeds meer een studente. Zondag lag er een brief van de Universiteit op mijn te wachten met daarin mijn studentenpas en gisteren heb ik mijn OV opgehaald bij het postkantoor.

Voor de man achter de balie was het routine, ik vond het geweldig. Hij vroeg mij om een ID of paspoort, 2 pasfoto's en de 'afhaalbrief'. De ene pasfoto knutselde hij 'in' mijn OV en de andere plakte hij op een aanvraag voor een OV-chipkaart.
Ik moest nog een paar dingen tekenen en toen kon ik wat hem betreft alweer vertrekken. Mét mijn Week-OV!

Dus, je kunt je beter doordeweeks niet meer vertonen in het openbaar vervoer rondom Utrecht. Dat kan ik vanaf nu kosteloos onveilig maken!