Motorcross, karten en een menwedstrijd

Vorige week stond het eerste rondje Gorsselse Hei al op het programma, maar gooide het weer roet in het eten. Nog voor we er waren hebben we als verzopen katten weer rechtsomkeert gemaakt. Papa verkleumd op de fiets, ik bibberend op Voltrack's rug.

Dit weekend was het weer ons een stuk beter gestemd en besloten we een nieuwe poging te wagen. Het werd een speciale rit, over de mooie zandwegen die de achterhoek ons te bieden heeft. Maar daar bleef het niet bij: er was ook motorcross... Met enige moeite ging Voltrack erlangs, om een paar minuten later bij de kartbaan aan te komen...

Ondertussen hinnikte Voltrack regelmatig, hij wilde naar huis. Naar Vesna. Langzaam werd hij steeds meer opgewonden - tussen de menwagens van de menwedstrijd. Papa en ik hebben uiteindelijk weer geruild, waarna ik hem naar huis heb gereden.
We besloten op zondag nog een keer te gaan, in de hoop dat de motorcross en kartbaan dan stil zouden zijn. En ja hoor, de motorcross was een stille zandkuil! Voltrack was ook een stuk rustiger en draafde prachtig over de paden. Bij de kartbaan kwamen we er pas achter dat daar wél iets gaande was toen Voltrack er al langsliep - en hem liet het ook volledig koud.

Al met al kunnen we concluderen dat Voltrack voor het eerst sinds maanden weer de benen echt gestrekt heeft: 12 kilometer gedraafd en gegaloppeerd. Dat hij het bos nu moet delen met motoren vindt hij nog niet helemaal oké, maar ik heb goede hoop dat dat ook niet lang zal duren!

Een nieuw thuis.

Afgelopen week is het binnenwerk van de stal gekomen, het weidehek afgemaakt, stroom en water aangesloten... Kortom: alles was klaar voor de komst van Voltrack!

Zaterdag stapte uit de trailer een prachtige bruine arabier die al ruim drie maanden niet thuis was geweest. Nog altijd arrogant, nog altijd prachtig. Maar hij was niet alleen... Er verscheen ook een vliegenschimmel naast hem, waaraan je de leeftijd van 27 niet af kon zien.

Vesna, Voltrack's moeder, mag hem nu gezelschap houden. Er is geen seconde gevochten, de twee gingen meteen samen op onderzoek in de wei. Vesna heeft er maar heel even spierwit uitgezien: binnen tien minuten had ze liggen rollen op een paar molshopen... Ze voelen zich nu al thuis.

(Voltrack in zijn nieuwe stal: http://moby.to/27utoa)

Hoe de dozen het huis vullen...

Allereerst mijn excuses. Mijn laatste blog is alweer een eeuwigheid geleden. Tja, die jeugd van tegenwoordig...
Maar bij slechts excuses zal ik het niet laten. Mijn goede voornemen is om mijn blog weer helemaal op te pakken. Het is weer tijd voor rust en regelmaat. Ik begin maar met een update.

De afgelopen maanden heb ik het druk gehad. Druk met studeren, druk met vriendinnen, druk met Arthur... Ik heb gewoon zoveel mogelijk genoten en gedaan. Wat mijn leven de afgelopen maanden het meest heeft beïnvloed is het naderende 'einde' van het hebben van mijn ouders vlakbij.

Het huis is verkocht en over twee weken vindt de overdracht plaats. Dat komt natuurlijk niet uit de lucht vallen, maar het begint nu toch akelig dichtbij te komen.
Mijn ouders begonnen in de herfst met rustig doch gestaag dingen uit te zoeken en weg te gooien. Naarmate het kouder werd begonnen de eerste dingen in dozen te verdwijnen. En halverwege December kwam de verhuizing opeens écht dichtbij: de paarden vertrokken van het erf. Nica moest terug naar de fokker, omdat ze haar veulen bijna zou krijgen. En dus ging Voltrack mee naar de fokker, om daar tot in Maart te logeren. Want één paard is geen paard.
Sindsdien zijn we bijna elk weekend bij hem op bezoek gegaan - tenzij het weer ons tegenhield. Lekker rijden in de polder, weer eens heel iets anders!

Ondertussen was de inpaksnelheid thuis verhoogd en is na kerst, na de laatste kerstdiners, de snelheid opgeschroefd tot het maximum. Opeens is alles 'voor het laatst' en is het echt afscheid nemen geworden. Je zou zeggen, 'ach, een stapel stenen! Waar maak je je druk om!' Maar nee, voor mij is het niet een stapel stenen. Het is mijn huis, mijn jeugd. Het zijn herinneringen, prachtige herinneringen. En die moet ik ook één voor één met liefde inpakken.

Komend weekend vieren we het laatste feestje in Bosch en Duin, mijn verjaardag. Ik ben vereerd.

Bij opa en oma

Afgelopen weekend was een mijlpaal in onze familie. De eerste logeerpartij bij opa en oma was een feit! Runar, het zoontje van mijn zus, kwam voor het eerst echt logeren. Maar liefst vijf nachtjes!

Al een hele tijd geleden was hij erover begonnen, hij wilde graag een keer bij opa Ernst logeren. Een hele tijd had het niet gekund, maar nu was het eindelijk zover. Op Koninginnedag bracht mijn zus hem en vertrok ze in haar eentje weer naar huis. Runar bleef bij opa en oma.

Het zijn drukke dagen voor hem geweest, hij heeft opa geholpen met schoffelen en bonsai's plukken, met oma heeft hij de paarden gevoerd en de paden geharkt en met mij heeft hij zonder zadel op Voltrack gezeten! Voor het eerst - na altijd al de paarden geaaid te hebben - heeft hij er ook echt opgezeten. Eerst op Zondag voor zijn opa op het zadel een piepklein stukje en Maandag dus zelfs zonder zadel in de bak. Nou, hij vond het prachtig, dat hobbelen (rijden op een paard kan niet hoor, er zitten toch geen wielen onder?), met een glimlach van oor tot oor zat hij bovenop zijn grote vriend. Prachtig om te zien hoe hij ervan genoot.

Op Dinsdag was mijn moeder jarig en kwam mijn zus Runar weer ophalen. Naar huis wilde hij wel weer, maar toch wilde hij ook bij opa en oma blijven... Tja, hoe moest dat nou? Runar had de perfecte oplossing: opa en oma moesten maar naast papa en mama komen wonen!

Voorjaarsschoonmaak

Nu de kou het land uit is, de planten de grond uit schieten en de zon hele dagen schijnt ontstond hier thuis de drang om een voorjaarsschoonmaak te houden. Niet alleen ruimen wij het huis zelf op, laten we dekens en natte was buiten in de wind opfrissen, maar is het ook weer de hoogste tijd om de paarden een schone stal te bezorgen.

Twee à driemaal per jaar verandert het plein voor de stal in een soort rommelmarkt en blijft er in de stal alleen nog het stof op de balken achter. Met z'n allen zijn we de hele dag bezig met de stal poetsen tot er geen spinnenweb meer over is. Mijn moeder gaat het stofnest met de hoge druk spuit te lijf, mijn vader schept de stallen leeg en ik sleep alle dekens, voerzakken en gereedschap de stal uit.

Dit jaar vonden wij stille zaterdag wel een mooie dag om dit karweitje op te knappen, dus begonnen we zodra de paarden naar de wei verdwenen waren met frisse moed onze beerput open te trekken.

Elke pauze een stukje Paasstol hield ons op de been en aan het einde van de dag zag de stal er weer helemaal paasbest uit! De paarden snoven wat onwennig om zich heen, zij merkten ook wel dat er het een en ander was veranderd in hun stal tijdens hun aanwezigheid. Maar een echt probleem hadden ze er niet mee, een frisse stal was toch ook een stuk fijner voor hun neus.

Nu is de lente ook officieel ingetreden in hun huis!

Leven: een ontdekkingsreis

Kennismaken met Voltrack

Vurnica is nu een week bij ons en we kennen elkaar nu wel een beetje. Het is een schat van een paard. Kinderlijk. Alles is nog nieuw voor haar. Alles. Elke dag is een ontdekkingsreis.

Op ontdekking in het bos

Gisteren ging er weer een nieuwe wereld voor haar open. Ze ging voor het eerst naar het achterbos. Eerst haar maar even aan de hand meegenomen, zodat ze een beetje een idee kreeg van waar ze nou eigenlijk was. En daarna mocht ze vrij met Voltrack spelen. Volgens mij heeft ze een ontzettend leuke, avontuurlijke middag gehad.

Papa en Vurnica

Toen ze vorige week bij ons aankwam was ze nog behoorlijk schuw. Haar te pakken krijgen was wel even een uitdaging. Maar inmiddels komt ze al naar je toelopen in de wei om lekker gekroeld te worden.

Erg leuk om te zien hoe snel zo'n driejarige leert. Nog even en ze is het braafste paard van stal!

Dankbaarheid

Het is al ruim drie maanden geleden. Drie maanden waarin van alles is gebeurd. In zijn stal staat nu een ontzettend lieve merrie. Samen met haar maakt Voltrack nu dagelijks hun weide onveilig.

Zijn hoofdstel hangt nog in de zadelkamer. Nog steeds valt zijn naam elke dag wel een keer in een gesprek. Nog altijd is het niet helemaal te bevatten dat hij er niet meer is. Het is niet te bevatten dat er zoveel nooit meer is. Dat er nooit meer Bats&Bol is.

Hoewel zijn stal niet leeg is, hoewel Voltrack niet alleen is... We moeten het nu zonder hem doen. Herinneringen en foto's, dat is wat er achtergebleven is. En de vraag waarom hij.

Ook is er nog altijd dankbaarheid. Dankbaarheid voor die prachtige zes jaar. Dankbaarheid voor al die levenslessen. Dankbaarheid voor al het plezier. Dankbaarheid voor het feit dat hij er was, bij ons.

Jaaroverzicht 2008

De tijd lijkt wel te vliegen. Het is alweer bijna 2009! Tijd voor een terugblik op 2008.

Het jaar begon meteen goed: op 2 januari ik sloopte mijn SIM-kaart waardoor ik het tien dagen zonder mijn mobiel moest doen.
De dagen voor mijn verjaardag was ik ontzettend zenuwachtig: ik was één schoen kwijt... Hoe het kon snapte ik niet, maar hij was echt nergens meer. Wat bleek? Arthur had hem voor mijn vriendinnen stiekem meegenomen, omdat ze me een paar schoenen voor mijn verjaardag wilden geven!


Voor het eerst in mijn leven had ik een Valentijnsdag mét een vriendje. Samen met Arthur en mijn ouders ben ik heerlijk uiteten geweest in een restaurant vol met balonnen.
We waren nog maar krap twee maanden samen toen ik al een week met zijn familie in Drenthe zat. Ik ging kijken bij zijn voetbal- en tenniswedstrijden, we logeerden een weekendje bij zijn opa en oma. We fietsten door de Soesterse modder met gehuurde mountainbikes en waaiden twee weken lang uit in Renesse. We gingen samen naar een echte première en... We doen nu dezelfde studie!

Op school werd het hard werken. Het laatste jaar, Centraal Schriftelijk en het profielwerkstuk. Ook het leukste jaar. We gingen met zijn allen skiën in Saalbach, hadden een geweldige stunt, een prachtig gala en uiteindelijk kreeg ik voor mijn harde werken ook nog een zeer goede beloning: dat ene papiertje.

En vanaf 1 September is het Jordan vervangen door de Universiteit Utrecht. De eerste vijftien studiepunten zijn al binnen.

"Don't walk in front of me, I may not follow.
Don't walk behind me, I may not lead.
Walk beside me and be my friend."
- Albert Camus


Met mijn vriendinnen had ik naast school ook nog veel plezier. Dit jaar werd het niet maastricht, maar vertrokken we na de examens naar Calella! De Nederlandse wateren werden ook niet ontweken, die gingen we met kano's te lijf. En zelfs nu we allemaal onze eigen weg gaan, zien we elkaar nog bij gezelligheden zoals etentjes.

“Dream as if you'll live forever, live as if you'll die today.” - James Dean

Een paar weken geleden hielpen we met zijn allen Laudine met verhuizen naar Casa Confetti, waar ze nu elke dag haar uitzicht fotografeert.


"Hij zag de zon nog opkomen, maar kon niet meer meegenieten van de mooie dag die daarop volgde"
Het jaar bracht ons ook zeer plotseling verdriet. Op 11 oktober overleed Patent in zijn stal 's ochtends om een uur of 9. Na zoveel met hem te hebben meegemaakt en overwonnen, was daar plotseling het einde.

2008 was een bijzonder jaar voor mij. Er kwam veel nieuws op mijn pad en helaas moest ik ook afscheid nemen. Toch, ook het afscheid nemen was mooi. En vooral heel bijzonder.

Voltrack's gezelschap

Toen Patent plotseling overleed op 11 Oktober, besloten wij dezelfde middag nog een oude merrie op te halen. Zo was Voltrack niet meer alleen.
Verba was de oude dame die Voltrack gezelschap kwam houden. Negentien veulens op de wereld gezet en nu met haar pensioen. Eén dik achterbeen, waardoor ze wat moeilijk liep, en een heleboel grijze haren.

Drie maanden heeft Verba Voltrack gezelschap gehouden. Dinsdagochtend troffen mijn ouders haar liggend in de stal aan, ze wilde het liefst niet meer opstaan. Een paar uur later is ze ingeslapen op de kliniek in Utrecht. Haar buik bleek vol met gezwellen te zitten, waardoor ze de laatste tijd waarschijnlijk best veel pijn gehad moet hebben. Iets wat wij eigenlijk niet aan haar gemerkt hebben, pas de laatste dagen. Ze was een einzelganger, maar wel een opgewekte einzelganger. Dinsdag was ze op, Dinsdag was het voor Verba tijd om te gaan.

Dat gaf ons weer een probleem: Voltrack stond er weer alleen voor! Gelukkig was Voltrack's fokker zo vriendelijk om ons weer een merrie te geven die bij ons kon logeren. Na een paar wat eenzamere kerstdagen voor Voltrack, die hij toch zeer opgewekt is doorgekomen, konden we vandaag Nalatonna ophalen.

Nala, vanmiddag in de bak

Nalatonna is net zo oud als Voltrack en moet volgend voorjaar weer terug naar de Beemster. Om weer drachtig te worden. Tot die tijd zal ze hier gezellig met Voltrack spelen in de wei. Vandaag hebben ze apart buiten gestaan, morgen laten we ze samen in de bak. Ik ben benieuwd of ze het goed kunnen vinden!

Ze heet dus, hartstikke chique, Nalatonna. Maar wij noemen haar Nala! (En Voltrack wordt dus Simba)

Geluk op zijn rug

Dansend de Veluwe over. - 24 Juni 2007 - Laag Soeren - Foto: Martijn Beurze

Heldere herinneringen

Patent is nog heel dichtbij. Hoe cliché het misschien ook is, voor mijn gevoel is hij er nog. In mijn beleving zijn er meerdere manieren van 'zijn'. En voor mijn gevoel is Patent op vele manieren geweest in de afgelopen weken.

Je kunt er zijn zoals jij en ik, fysiek aanwezig. Mijn lichaam is hier, op mijn bureaustoel. Mijn hart klopt en je kunt me aanraken. Op die manier is Patent er niet meer. Dat is hij al twee weken niet meer. Zodra zijn hart stopte met kloppen hield een deel van die manier van zijn voor hem op. Zijn lichaam was er nog wel, maar hij reageerde niet meer en zijn hart klopte niet meer.
In de uren na zijn dood voelde ik zijn aanwezigheid nog heel sterk, hoewel zijn lichaam roerloos op zijn stalbed lag leek de ware Patent nog te horen wat we zeiden. Het was alsof ik nog met hem kon praten, alsof hij toch nog echt hier was.

Langzaam vertrok hij uit die manier van zijn. Maar nog steeds is hij heel dichtbij. Hij is nog dicht bij mij, hij is nog dicht bij de stal en de weide. Toen ik vanochtend terug liep nadat ik de paarden in het bos had gezet, kon ik me nog heel helder inbeelden hoe hij in de wei stond, hoe hij door de bak draafde en hoe hij uit zijn stal keek. Ik kon nog bijna zijn hoefgetrappel horen op het plein. Ik weet nog hoe zijn vacht voelde, hoe hij uit zijn ogen keek en hoe hij naast me liep als ik de paarden naar achteren bracht. Ik weet nog hoe het voelde als hij aan mijn trui trok of me een zetje in mijn rug gaf. Ik weet nog hoe zijn zachte gehinnik klonk als hij 's ochtends honger had. Ik weet nog hoe hij onder mij voelde als hij fris was en hoe het voelde als hij onder mij ontspande. Ik weet nog hoe ik met hem praatte als ik hem longeerde. Ik zie hem nog naar me toe komen uit het bos en van me afstuiven, de vrijheid in. Zoals ik al zei, hij is er nog.

Ik denk -en ben denk ik ook wel een beetje bang - dat ook deze fase over zal gaan. Echt vergeten zal niet gebeuren, maar de herinneringen zullen wat minder tastbaar worden. Ik zal over een tijd een foto nodig hebben om hem weer voor me te zien. Voor sommige herinneringen geldt dat echter niet, daarvan weet ik zeker dat ze voor eens en voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. Patent die uit de stal ontsnapt was en met zijn iceboots in de weide stond in het licht van de ondergaande zon. En ook zijn zachte gehinnik zal altijd dichtbij blijven.

De afgelopen weken zijn er duizenden prachtige herinneringen door mijn hoofd gevlogen. Galopperen over de Leusder Hei, stappen op straat, poetsen in de warme zon voor de stal, hem van kop tot staart afspuiten, hoe hij zijn eerste hap lekker woest uit zijn voerbak nam waardoor de helft over de rand vloog, zijn gebries als hij iets zogenaamd eng vond, bladeren eten in het bos als ik even niet oplette... Het zijn er ontelbare.

Het was een bijzonder paard, een allemans vriend. Hij heeft mijn leven verrijkt.

Voltrack's afscheid

Voltrack hebben we zaterdag natuurlijk ook afscheid laten nemen van Patent. Hij heeft aan Patent gesnuffeld, in zijn lip gebeten en zich verwonderd waarom zijn makker niet meer reageerde.

Zaterdagmiddag hadden we meteen een merrie van 26 opgehaald om hem gezelschap te houden, Verba heet ze. Aan één oog blind en een dik achterbeen, maar nog altijd oplettend en een ontzettend vriendelijk dier, bijna 20 veulens heeft ze in haar leven gebaard en nu is ze waarschijnlijk met pensioen.. Door het gezelschap van deze lieve dame was Voltrack niet meer helemaal alleen.

Zondagochtend nam mijn vader Voltrack mee naar het bos en toen bleek dat het voor Voltrack toch nog wel erg onbegrijpelijk was. Achter elke boom heeft hij gezocht, hij heeft gehinnikt en wilde op een gegeven moment niet meer verder. Met veel haast is hij weer naar huis gedraafd om daar te ontdekken dat Patent nog steeds niet terug was.

In de loop van de week is het minder geworden. Maandagochtend riep Voltrack nog terwijl Verba naast hem in de wei stond, vandaag begon hij te hinniken toen Verba uit zicht verdween.

Voltrack en Patent waren dikke maatjes, altijd samen. Wat was het prachtig om te zien hoe goed die twee het met elkaar konden vinden. Helaas, Voltrack moet nu alleen verder, maar zijn eigenwijze vriend zal altijd hem bij blijven staan.

De autopsie

Gisteren was het dan zover. Zaterdag was Patent al meteen naar de kliniek in Utrecht gebracht, gisteren hebben ze hem onderzocht.

En de conclusie van de autopsie luidt als volgt: het was een hartstikke gezond paard.
Zijn hart zag er mooi uit, voor zijn hersenen geldt hetzelfde en met de rest van zijn organen was ook niets mis.

Natuurlijk is het wel wat onbevredigend, zo'n autopsie waaruit blijkt dat hij kerngezond was. Maar aan de andere kant... Het was dus echt zijn tijd. Hij heeft maar kort gestreden met de dood en wellicht echt maar heel kort. Hoogstwaarschijnlijk is het een hartstilstand geweest.
Het fijne van deze uitkomst is dat ik weet dat we ons niet schuldig hoeven te voelen, hij was gezond en gelukkig en we hadden het niet kunnen voorkomen.

Zaterdag was het gewoon écht zijn tijd, hij heeft de zon nog zien opkomen... En, hoe bizar dit misschien ook klinkt, het was een prachtige en vooral heel bijzondere dag.

Dankjewel Patent, voor de mooie jaren en het prachtige afscheid. Je had het niet mooier kunnen doen (alleen wel wat later kunnen gaan, maar ja... De dood komt altijd te vroeg).

Stilte

De zon kwam op en beloofde er een mooie dag van te maken.

Om ongeveer half 9 fietste ik het erf op en groette ik de paarden, die rustig aan hun hooi stonden te knabbelen in de stal. Een kwartier later ging ik alweer naar de stal, om ze buiten te zetten. Patent's deur stond al open en het strooisel lag tot drie meter ver op het plein.

Shit, die is uitgebroken

Ik versnelde mijn pas en dacht na waar hij kon zijn. Maar toen zag ik hem in zijn stal, er voor altijd vandoor. Op zijn rechterzij lag hij daar, zijn linkeroog glom als een diamant in de eerste zonnestralen van de opkomende zon. Zijn benen uitgestrekt, zijn hals nog bezweet van de korte strijd met de dood die hij heeft gevoerd.

Het was stil in de stal. Geen gebries, geen zacht gehinnik. Geen Patent meer.

Patent was een allemans vriend, een paard dat altijd zijn oren erop had en wilde lopen. Mensen die met hem gewerkt hadden toen hij nog op de renbaan liep, wisten nog wie hij was vele jaren later. Op de wedstrijden werd hij herkend als het vlekkenpaard, door zijn zeldzame pigmentstoornis White spot disease.
Vele blessures hebben we met hem overwonnen, altijd weer pech. Maar nooit gaf hij de moed op of liet hij het hoofd hangen, elke ochtend werd je met enthousiasme bij de stal ontvangen en liep hij als een lammetje achter je aan naar de weide. Zo nu en dan was het weer tijd voor een grapje, uitbreken uit de weide of mij laten zandhappen. Maar nooit was het kwaad bedoeld. Hij wist al zijn kattekwaad te maskeren met een onschuldig, aandoenlijk hoofd.

In plaats van om een uur of tien hem op te zadelen in de warmte van de zon, waren we aan het regelen hoe en wanneer hij opgehaald zou worden. Nooit meer zouden we samen over de bospaden vliegen terwijl de bladeren onder zijn voeten ritselden. Nooit meer zou ik de wind in mijn haren voelen en zijn oren voor mij zien. Nooit meer zouden we samen de buurt verkennen als we gingen uitstappen. Nooit meer...

De dierenarts denkt dat hij een hartaanval heeft gehad, maar misschien weten ze maandag meer. Dan wordt er namelijk sectie op hem verricht in de kliniek in Utrecht, waar hij heengebracht is.

Het paard dat het meeste plezier had in het lopen, dat kon dansen over de bospaden, dat vele mensen geraakt heeft met zijn optimisme, dat een kinderlijke onschuld over zich had en je altijd weer vrolijk maakte is heengegaan. Hij heeft me gemaakt tot wie ik ben, hij heeft me geholpen angsten te overwinnen en stond altijd voor me klaar. Hij heeft z'n ontbijt nog opgegeten, nog gelukkig van zijn hooi geknabbeld en toen was zijn tijd gekomen.

Op een mooie dag in Oktober zag hij de zon nog opkomen, maar kon hij niet meer genieten van de mooie dag die daarop volgde.

3 Februari 1995 - Patent - 11 Oktober 2008

Chillen in Kootwijk

Gisteren zijn we met de paarden in de trailer afgereisd naar Kootwijk om daar de 51,5 km te rijden. Gelukkig kregen we (met wat hulp van onze vriend de longeerlijn) Patent heel makkelijk de trailer in, dus hoefden we niemand thuis te laten en was er ook niet veel stress.

En in Kootwijk heeft Patent zich ook voorbeeldig gedragen. Hij is nog nooit zo relaxt geweest tijdens een wedstrijd! Bij de voorkeuring galoppeerde hij met het voorbrengen, maar verder ging werkelijk alles ontspannen!

We hebben dus heerlijk gereden. In de vetgate konden we heel snel aanbieden en was alles ook prima. Patent draafde alleen een beetje té relaxt met voorbrengen, wat hem een B-tje voor de locomotie bracht.
Ook het tweede rondje bleven de paarden perfect lopen en hebben we niets aan tijd hoeven inleveren. Sterker nog, volgens mij hebben we het tweede rondje sneller gereden!

We konden stappend over de finish omdat er in de wijde omstreken geen concurrent te bekennen was, dus had ik er ook alle vertrouwen in dat we Patent's hartslag goed omlaag zouden krijgen. En dat gebeurde ook. Met een keurige 52 bij de nakeuring had Patent weer een klasseII-wedstrijd op z'n naam! Voltrack heeft nu al 1966,1 km altijd goedgekeurde wedstrijdkm's op z'n naam, dus nog maar 34 km te gaan en hij heeft de 2000km-bokaal binnen!

Het was een heerlijk chille wedstrijd!

Mijn rendez-vous met de ree en de vos

Foto: Jochum Kole

Met een steeds meer toenemende recreatiedruk op natuurgebieden merk je duidelijk een terugloop van wild. Vroeger zagen we heel regelmatig reeën als we aan het trainen waren, tegenwoordig zijn zulke ontmoetingen zeldzaam geworden.

Toch heb je nog zo nu en dan mooie samenkomsten met wild in het bos.... En soms zelfs twee slechts een paar dagen na elkaar, op slechts 500 meter van elkaar verwijderd!

Donderdag was ik in mijn eentje trainen in de Soesterduinen toen ik daar een ree tegenkwam. Van slechts enkele meters naast het ruiterpad keken twee reebruine ogen naar Patent en mij. En zo stonden we daar, enkele seconden, naar elkaar te kijken en ons te verbazen. Toen sprong het dier op en leek het zonder gewicht door het kreupelhout te dansen. Terwijl Patent en ik volgden over het gladde pad. Ik word niet snel echt stil, maar zo'n dier dat lijkt te zweven beneemt ook mij van mijn adem!

Nu zou je zeggen, alleen al deze rendez-vous is speciaal en bijzonder. Maar bij slechts een ree is het niet gebleven! Vandaag reed ik met mijn vader exact hetzelfde rondje. Slechts enkele honderden meters na de plek waar de ree donderdag stond stak plotseling een dier met een grote rode pluim achter zich het pad over... Een vos!
Snel heb ik Patent teruggenomen en weer stonden we vanaf het pad te kijken naar een mooi dier, dat zich slechts enkele meters van het pad stilhield.

Bijzonder, dat is het zeker!

Geluk op Goede vrijdag

Foto: Martijn de Jonge
Dezelfde kleur als Patent, alleen een maatje kleiner!

Na een aantal keren precies een bui op mijn kop te hebben gehad met rijden, was ik vergeten dat je ook weleens tussen de buien door kunt rijden.

En ik had er al helemaal niet op gerekend gezien de situatie; 's nachts was er maar liefst 25 mm regen gevallen! Uit de lucht kwam tijdens het rijden niets, maar de paden waren al reeds veranderd in rivieren. Patent vond het prachtig, lekker stampen door de plassen. En hij kon dus zijn lol op, voor mijn gevoel was een groter deel van de paden nat dan dat er nog droge stukken te vinden waren.

Het mooist vond ik het ruiterpadpaaltje middenin het bos, normaal staat het aan de rand van een soort kruising, nu stond het middenin een enorme plas...

Voor ruiters die SGW-ambities hebben was het een prima trainingsgebied geworden. Voor mij ook, want vaste hindernissen springen durf ik niet maar die waterbak heb ik altijd al machtig mooi gevonden! Nu kon ik een uur lang genieten van de grootste waterbak ooit!

Hooooooo stap!

Een ex-renpaard, dat blijft Patent zijn hele leven lang. Zijn opvoeding en jongste jaren hebben alleen maar in het teken gestaan van hard, harder, hardst. Tegenwoordig is dat ook nog sterk aanwezig in de aard van het paard.
De meeste paarden gaan over naar stap als je als ruiter je zwaar maakt in het zadel en ontspant, Patent gaat juist harder. En niet alleen onder het zadel maakt hij gebruik van elke kans die hij krijgt om harder te gaan.

Aan de longe is hij al helemaal lastig terug te krijgen. Vroeger kon hij niet eens stappen aan de longe! Zodra ik hem van mij af liet lopen begon hij te draven. Tegenwoordig kan hij dat wel, maar draaft hij eenmaal wil hij niet graag weer terug naar stap. Ik longeer hem meestal zonder longeerlijn aangezien hij op zich prima luistert naar de stemhulpen, alleen het teruggaan naar stap duurt soms wat langer.
Gisteren was ik ook ronden lang bezig hem terug te krijgen. Het stormde een beetje en Patent had er zin in.

Het vergt heel wat geduld, maar het heeft ook wel iets schattigs. Zeker als hij dan ein-de-lijk gaat stappen. He he, hij kan 't wel!

Overleden: Joan Eikelboom

Een bizar bericht uit de endurancewereld, een bizarre gedachte. Joan Eikelboom, een enthousiaste endurance amazone en organisatrice is plots op slechts 38-jarige leeftijd overleden.

Altijd vrolijk en enthousiast, een ontzettend aardige vrouw. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat zij, die juist altijd zo gezond leefde, gewoon niet meer wakker is geworden.

Maar helaas, niets is minder waar. De kans dat ik haar nog zou zien was redelijk klein, aangezien zij vorig jaar naar Namibië emigreerde, maar nu is het zeker. Joan komt niet meer terug.

Verschrikkelijk voor haar familie, haar man en dierbare vrienden.

Lees ook het bericht op de site van de knhs

Rodeo?

Een stormachtige dag, toch maar even Patent dressuren.

Ongeveer drie kwartier heeft hij gelopen, met vlagen ontzettend netjes en lekker ontspannen maar zo nu en dan ook behoorlijk wild. Maar in mijn ogen ging het best netjes. Het is zo heerlijk dat ondanks zijn frisheid hij niet zijn rug wegdrukte, dus stuiterde ik niet uit het zadel.

Toen ik binnenkwam bleek dat mijn moeder het toch heel anders zag. Zij was een beetje geschrokken, 'Zozo, dat was wel flinke rodeo hè?' Dus ik keek haar verbaasd aan, 'Hij was best braaf toch?'

Zo zie je maar weer, ik ben er alweer zo aan gewend dat Patent lichtelijk ADHD heeft dat ik het normaal vind. Vroeger zou ik huilend zijn afgestapt, tegenwoordig laat ik mij niet meer gekmaken door hem. Maar blijkbaar ziet het er vanaf de zijlijn toch nog best heftig uit...