Keeping up the pace

Twee jaar geleden deden Laudine en ik ook al mee. Vol enthousiasme verschenen we aan de start van de 5 kilometer bij de IJsselsteinloop. Poeh, we vonden het maar een heel eind en waren trots toen we over de finish kwamen.

Gisteren zijn we een stapje verder gegaan, hebben we onze grenzen verlegd. We deden mee aan de 10. De 10 kilometer. Weer dezelfde voorbereidingen voor de start: een wandelingetje door IJsselstein, nummer opspelden, championchip aan veters vastmaken... En om 11 uur liepen we onder de start door, klaar voor een nieuwe uitdaging. Zouden we het kunnen?

En we hebben het overleefd!

Het eerste stuk hebben we samengelopen. Na zo'n 25 minuten ging ik er vandoor. Vanaf dat moment liep ik op vleugels: voor mijn gevoel heb ik íedereen ingehaald terwijl de zon maar bleef proberen me te laten smelten. Maar nee, de zon heeft geen grip op me gekregen. Telkens kwam er weer een kilometerbordje en liep ik nog steeds keurig 10 km/h. En uiteindelijk herkende ik het terrein weer: ik liep op de wegen waar ik twee jaar geleden ook gelopen had en dat betekende: de finish is vlakbij! De laatste twee kilometer was ik niet meer te stoppen, het voelde alsof de finish om de hoek was. Mijn ouders ben ik voorbij gerend met een grote glimlach op mijn gezicht, ik vloog.

Met de finish echt in zicht zag ik dat het nog in een uur zou kunnen, dus wist ik het laatste beetje energie eruit te persen en nog één keer mijn pas te versnellen. Eenmaal door de finish voelde ik me on top of the world, I did it!

Terwijl ik op Laudine wachtte heb ik bekertje na bekertje gedronken met een gelukkige glimlach op mijn gezicht, ik leefde nog! En Laudine even later ook - nadat ze even een glaasje energiedrank achterover had geslagen.

Vandaag hebben we ons maar meteen ingeschreven voor de Dam tot Damloop. Zouden we daarna ook nog leven?

What do we do? We run!

foto: lerenhardlopen.nl

Een tijdje geleden heb ik mijn hardloopschoenen maar weer eens aangetrokken en ben ik de straat op gegaan. Na een - beschamend - klein rondje hing mijn tong op mijn schoenen en zat ik met een rood hoofd aan de keukentafel. Poeh, die conditie stelde echt niet veel voor!

Normaal loop ik even een paar keer hard en verdwijnen de hardloopschoenen vervolgens weer in de kast. Deze keer ging het echter wat anders... Laudine begon met een revalidatieschema voor haar astma om ook conditie op de bouwen, dus sprak ik af om eens per week met haar mee te lopen. En toen bleek het buurmeisje, die ik bijles geef, net begonnen te zijn met trainen voor de Dam tot Damloop, dus sprak ik met haar af ook één keer per week samen te trainen. Opeens had ik trainingsmaatjes, trainingsschema's en trainde ik ook!

Nu loop ik alweer ruim een maand braaf 2-3 keer per week hard. Waar ik begon met een minuscuul rondje waar ik een kwartier over deed loop ik nu een rondje van zo'n 9 kilometer in 55 minuten. Wauw, eindelijk is het me gelukt om ook echt mijn conditie wat te verbeteren!

En van het een komt het ander: gisteren heb ik me ingeschreven voor de IJsselsteinloop. Dus 30 mei moet het even echt gebeuren, tijd voor een beproeving, tijd voor de 10 kilometer!

Shuffle

De shuffletafels van Ozebi

Vorige week vroeg Arthur of ik meeging eten bij twee vrienden van ons om dan daarna met hen te gaan poolen ofzo. Ik ging gezellig mee, maar zag dat poolen niet zo zitten. Gelukkig had Kirsten, de vriendin van onze vriend Andreas, daar een oplossing voor... We gingen niet poolen, maar shufflen!

Eerst wat over het poolcentrum waar we heengingen, Ozebi. Een oud zwembad, dus een heel hoog plafond en heel mooie betegeling. Het stamt uit 1916 en is een monumentaal pand. Wat zorgt voor sfeer en een mooie mix tussen de moderne inrichting en het verleden. Zie ook de site van Ozebi.

Nu over het shufflen... Shufflen is een soort mix van sjoelen en curling. Het wordt gespeeld op een lange, smalle tafel die een beetje lijkt op een sjoelbaan (zonder boogjes aan het einde). Je moet je stenen er overheen laten glijden en zo dicht mogelijk bij de rand laten stoppen. En dat is moeilijker dan je denkt! De eerste keer doe je het veel te hard: de tafel is lang dus lijkt het alsof je de steen een flinke zet moet geven. Maar de tafel is spekglad, dus vliegt je steen de eerste keer met een flinke vaart over de achterkant van de tafel eraf.

Samen met Arthur ging ik een keer tegen Kirsten en Andreas, en natuurlijk wonnen we! Samen met Kirsten heb ik vervolgens ook vrolijk de twee jongens op een prachtige wijze ingemaakt. We stonden 13-0 voor (en bij 15 punten is het spel afgelopen), lieten ze terugkomen tot 13-13 en toen wonnen we met de allerlaatste steen die Kirsten over de tafel schoof! De jongens dachten de overwinning al in de pocket te hebben, maar daar staken wij natuurlijk nog even een stokje voor!

Aanmoedigen @ Sporting '70

Arthur en ik hebben nu al bijna een jaar, en toch was ik nog helemaal nooit bij een voetbalwedstrijd komen kijken... Wel bij heel veel tenniswedstrijden hoor! Zelfs toen we nog niet eens wat hadden. Maar dat maakt het gebrek aan voetbal-aanmoediging natuurlijk niet helemaal goed.
Het ergste is nog dat ik eerder bij de 'vijand' ben geweest, bij Hercules - wat naast Sporting zit - ben ik al een keer wezen kijken bij een cricketwedstrijd.

Zaterdagmiddag ben ik eindelijk maar eens langs de zijlijn bij een van de kunstgrasvelden van Sporting '70 gaan zitten om Arthur's team aan te moedigen. Om me heen schreeuwden de vaders net als de coaches allerlei aanwijzingen het veld op, terwijl ik simpelweg de bal volgde met mijn ogen. Ik zat gezellig met wat vrienden en Arthur's familie te kijken, maar helaas heeft onze aanmoediging in ieder geval geen succes gebracht voor Sporting.

Ze hebben genadeloos verloren met 5-0... Dus aan het einde van de wedstrijd was het meer een kwestie van uitspelen, wachten tot er afgefloten werd. De zon zakte en het begon koud te worden, terwijl de jongens de laatste minuten nog heen en weer renden terwijl er al niets meer aan te doen was. Toch was het best leuk om een keer te komen kijken, ook al ben ik geen diehard voetbalfan en weet ik er eigenlijk niets van (behalve de basisregels die 99% van de bevolking weet).

Helaas ben ik vergeten foto's te maken, dus kan ik niet aan jullie tonen hoe Arthur over het veld heen en weer rende... De volgende keer beter!

Nog 125 wachtenden voor me

Hoe graag ik het ook wilde en hoe ontzettend perfect het was geweest, ik moet nog een jaartje wachten voor ik onbeperkt de banen van ULTC Iduna mag betreden.

Begin Juni had ik me ingeschreven en sindsdien heb ik alleen maar kunnen hopen dat ik volgend seizoen mezelf een lid van Iduna kon noemen. Dat zou namelijk betekenen dat ik met Arthur, en ook de rest van zijn familie, voortaan heerlijk zou kunnen tennissen op het gezellige tennispark van Iduna. Een ideale situatie dus, die helaas in 2009 nog niet werkelijkheid wordt.
Nu de datum naderde waarvoor ik mijn lidmaatschap bij mijn huidige tennisvereniging moet opzeggen besloot ik maar eens te informeren hoe ik ervoor stond. En het is wel duidelijk: ik heb geen schijn van kans.

Er zijn namelijk nog ruim 125 wachtenden voor mij...

Dus ga ik maar een jaartje bij TC de Uithof tennissen en hoop ik dan in 2010 eindelijk onbeperkt de gravelbanen van Iduna te mogen betreden!

Kanoën

Een paar dagen geleden kreeg ik van Maite een smsje. Of Arthur en ik samen met haar en Mirjam gingen Kanoën op de Kromme Rijn.

Nu moet je eerst even iets weten, een paar jaar geleden ben ik met school op een kano-kamp geweest waar we ongeveer 14 km per dag moesten kanoën. Mét al onze bagage. Je kunt je voorstellen dat je het kanoën dan na een paar dagen wel écht gezien hebt en wel leukere dingen weet om te doen. Dus sinds dat kamp heb ik een soort 'afkeer' van kanoën.

Maar ach, dit was maar een middagje en het zou sowieso gezellig zijn. Dus vertrokken we vrijdag gezellig met z'n allen naar het kanoverhuurplekje. De kano's gingen te water en wij stapten in in de wiebelige bootjes. De volgende paar uur hebben we heel veel gelachen en was het ook ontzettend gezellig. Een béétje vermoeiend, maar dat is juist wel leuk toch?

Conclusie: kanoën is best leuk, zolang het maar voor een dagje is!

Open Toernooi

Arthur tijdens zijn eerste wedstrijd

Deze week is het Open Toernooi van mijn tennisvereniging. Ikzelf doe - als echte beginneling - nog niet mee, uit angst voor een ware afslachting. Arthur deed wel mee. Zowel in de Heren enkel 5 als de Gemengd dubbel 5. Maandag moest hij in de hal zijn eerste enkelpartij spelen aangezien het hard regende. Hoewel hij vantevoren de hal vreesde vanwege de bodem die veel sneller speelt dan de normale banen, heeft hij toch netjes gewonnen.

Gisteren kon er wel op de banen gespeeld worden en kwam Arthur twee keer aan bod. Eerst in de dubbel en 's middags mocht hij in zijn eentje. In allebei de partijen zou hij een sterke tegenstander treffen, dus hoopte hij in ieder geval één van de twee partijen te winnen. Helaas is dat niet gelukt. In de dubbel was de eerste set al snel voor de tegenstander. In de tweede set werd het nog heel spannend en kwamen ze tot 7-5 voor de tegenstander. De laatste game duurde een eeuwigheid en hebben de tegenstanders wel tien matchpoints gehad. Helaas konden ze het dan uiteindelijk ook werkelijk afmaken en moest Arthur samen met zijn dubbelpartner Willemijn na de eerste ronde het toernooi al verlaten.

Arthur 's middags tijdens zijn enkel-partij

Slechts een halfuur later moest Arthur alweer op de baan verschijnen. Nog wat moe van de vorige wedstrijd mocht hij gaan spelen tegen iemand die een heel stuk sterker was dan hij (voor de tennissers onder ons: een 4.4 terwijl Arthur 5.2 is). Weer een mooie wedstrijd. Helaas had Arthur niet genoeg energie meer om er nog een drie setter van te maken.

Ondanks dat hij niet gewonnen heeft, de partijen waren heel leuk om naar te kijken - bij de dubbel werden Arthur en Willemijn veel aangemoedigd en werd er op nagels gebeten langs de kant - en heeft hij ook best lekker gespeeld.

Familie tennis

Terwijl we 's avonds gezellig met z'n allen in de achtertuin zaten, bedacht Arthurs vader dat we na het barbecuen nog best even konden gaan tennissen.

Na het eten hebben we snel mijn tennisspullen opgehaald en zijn we naar Iduna gegaan. Helaas was het vrijdagavondcompetitie, dus konden we maar één baan afhangen.
Dan maar met z'n allen op één baan. We speelden telkens een game, twee tegen twee, en dan draaiden we door. Je speelde dus twee games en dan eentje niet. Dankzij wat geluk heb ik Arthurs vader lekker over de baan laten rennen, zo nu en dan sloeg ik opeens een best leuke bal.

Jammer dat we niet op twee banen konden spelen, maar zo was het ook heel gezellig!

Chillen in Kootwijk

Gisteren zijn we met de paarden in de trailer afgereisd naar Kootwijk om daar de 51,5 km te rijden. Gelukkig kregen we (met wat hulp van onze vriend de longeerlijn) Patent heel makkelijk de trailer in, dus hoefden we niemand thuis te laten en was er ook niet veel stress.

En in Kootwijk heeft Patent zich ook voorbeeldig gedragen. Hij is nog nooit zo relaxt geweest tijdens een wedstrijd! Bij de voorkeuring galoppeerde hij met het voorbrengen, maar verder ging werkelijk alles ontspannen!

We hebben dus heerlijk gereden. In de vetgate konden we heel snel aanbieden en was alles ook prima. Patent draafde alleen een beetje té relaxt met voorbrengen, wat hem een B-tje voor de locomotie bracht.
Ook het tweede rondje bleven de paarden perfect lopen en hebben we niets aan tijd hoeven inleveren. Sterker nog, volgens mij hebben we het tweede rondje sneller gereden!

We konden stappend over de finish omdat er in de wijde omstreken geen concurrent te bekennen was, dus had ik er ook alle vertrouwen in dat we Patent's hartslag goed omlaag zouden krijgen. En dat gebeurde ook. Met een keurige 52 bij de nakeuring had Patent weer een klasseII-wedstrijd op z'n naam! Voltrack heeft nu al 1966,1 km altijd goedgekeurde wedstrijdkm's op z'n naam, dus nog maar 34 km te gaan en hij heeft de 2000km-bokaal binnen!

Het was een heerlijk chille wedstrijd!

Competitie @ ULTC Iduna

ULTC Iduna

Zelf speel ik natuurlijk nog geen tenniscompetitie, dat zou echt lachwekkend zijn. Als ik nou punten zou krijgen voor alle ballen die uit zijn... Als 100% beginner is competitie nog niet echt aan je besteed.

Arthur speelt wel competitie. Hij speelt niet bij tv Bosch en Duin maar bij ULTC Iduna, in Utrecht. Gisteren ben ik 's middags op Iduna gaan kijken bij de wedstrijden die hij en zijn teamgenootjes speelden. Ik vond het heel erg gezellig en hoop dat ik over een paar jaar misschien ook competitie kan spelen. Het is echt heel erg leuk!
Helaas kwam ik te laat om Arthur's enkelwedstrijd nog te zien, maar alle dubbels heb ik wel gezien. Tijdens de twee laatste wedstrijden begon het een heel klein beetje te miezeren, maar gelukkig ging het niet écht regenen.

Uiteindelijk hebben ze dik gewonnen met 6-2. Hopelijk volgen er nog meer van zulke zonnige, gezellige zondagen!

Mijn rendez-vous met de ree en de vos

Foto: Jochum Kole

Met een steeds meer toenemende recreatiedruk op natuurgebieden merk je duidelijk een terugloop van wild. Vroeger zagen we heel regelmatig reeën als we aan het trainen waren, tegenwoordig zijn zulke ontmoetingen zeldzaam geworden.

Toch heb je nog zo nu en dan mooie samenkomsten met wild in het bos.... En soms zelfs twee slechts een paar dagen na elkaar, op slechts 500 meter van elkaar verwijderd!

Donderdag was ik in mijn eentje trainen in de Soesterduinen toen ik daar een ree tegenkwam. Van slechts enkele meters naast het ruiterpad keken twee reebruine ogen naar Patent en mij. En zo stonden we daar, enkele seconden, naar elkaar te kijken en ons te verbazen. Toen sprong het dier op en leek het zonder gewicht door het kreupelhout te dansen. Terwijl Patent en ik volgden over het gladde pad. Ik word niet snel echt stil, maar zo'n dier dat lijkt te zweven beneemt ook mij van mijn adem!

Nu zou je zeggen, alleen al deze rendez-vous is speciaal en bijzonder. Maar bij slechts een ree is het niet gebleven! Vandaag reed ik met mijn vader exact hetzelfde rondje. Slechts enkele honderden meters na de plek waar de ree donderdag stond stak plotseling een dier met een grote rode pluim achter zich het pad over... Een vos!
Snel heb ik Patent teruggenomen en weer stonden we vanaf het pad te kijken naar een mooi dier, dat zich slechts enkele meters van het pad stilhield.

Bijzonder, dat is het zeker!

De piste af!

Mijn skigroepje van de laatste dag

Na een week met zes tentamens vertrokken we vrijdagavond - iets later dan gepland - om 18.30 vanaf het schoolplein met een bus vol eindexamenleerlingen, op weg naar Oostenrijk!

De busreis was - zoals verwacht - niet optimaal, in een bus slaap je toch nooit zo lekker als in je eigen bed! Maar we gaan nu natuurlijk niet zeuren. Om een uur of 9 's ochtends kwamen we aan in Viehhofen, bij ons Jugendgasthaus 'Bachmühle'. Hier hebben we twee nachten geslapen met z'n allen.

Meteen zijn we gaan skiën in het 'skicircus Saalbach Hinterglemm Leogang', wat vanaf ons hotel maar een klein stukje met de bus en de schönleitenbahn was. Het was mijn aller, aller eerste keer op ski's. De eerste dag zijn we ook alleen maar op een kleine, groene piste gebleven bij het mittelstation. Aan het eind van de dag kon ik remmen en wat bochtjes maken en vond ik het ook niet meer zo eng. Eigenlijk is het geweldig om op ski's te staan!

De meisjes

De volgende dag zijn we met de schönleitenbahn helemaal naar boven vertrokken en zijn we allerlei pistes afgegaan. Aan het einde van de dag was ik werkelijk kapot, maar ook ontzettend voldaan. Ik vind het skiën echt helemaal geweldig.
De laatste dag vertrokken we weer helemaal naar boven en zijn we vervolgens richting de magic6-er gegaan. Voor we daar waren ben ik nog hard onderuit gegaan, ik ben een heel stuk een ijshelling afgegleden.... Dat heeft minder leuke gevolgen voor je rug kan ik je vertellen, een enorme schaafwond. Maar ach, dan houden we natuurlijk nog niet op met skiën! We zijn de rest van die dag bij de magic6-er gebleven, hier kon je dan verschillende routes nemen naar beneden en hebben we (de *beginnersgroep*) ontzettend veel plezier beleefd. Aan het eind van de dag had ik mijn zekerheid weer terug en ging ik al best aardig parallelskiënd de berg af, yeah!

De prachtige bergen van Saalbach Hinterglemm

Helaas was het feest toen alweer ten einde en gingen we weer met de bus naar huis. Ik had zo nog een week kunnen blijven skiën en ik wil zeker weten weer op skivakantie, ik vind het echt helemaal te gek!!

Foto album:

Eindexamenskireis

(kaart van gebied: zie hier, klik rechtsonder en dan kun je de schönleitenbahn zien (vertrekt uit Vorderglemm en gaat naar de top van Wildenkarkogel (1910 m), richting noorden ligt de magic6-er.)

Geluk op Goede vrijdag

Foto: Martijn de Jonge
Dezelfde kleur als Patent, alleen een maatje kleiner!

Na een aantal keren precies een bui op mijn kop te hebben gehad met rijden, was ik vergeten dat je ook weleens tussen de buien door kunt rijden.

En ik had er al helemaal niet op gerekend gezien de situatie; 's nachts was er maar liefst 25 mm regen gevallen! Uit de lucht kwam tijdens het rijden niets, maar de paden waren al reeds veranderd in rivieren. Patent vond het prachtig, lekker stampen door de plassen. En hij kon dus zijn lol op, voor mijn gevoel was een groter deel van de paden nat dan dat er nog droge stukken te vinden waren.

Het mooist vond ik het ruiterpadpaaltje middenin het bos, normaal staat het aan de rand van een soort kruising, nu stond het middenin een enorme plas...

Voor ruiters die SGW-ambities hebben was het een prima trainingsgebied geworden. Voor mij ook, want vaste hindernissen springen durf ik niet maar die waterbak heb ik altijd al machtig mooi gevonden! Nu kon ik een uur lang genieten van de grootste waterbak ooit!

Het land van Bartje!

Een huisje zoals de onze

Maandag dropte mijn vader me in Utrecht, bij de vader van m'n vriend Arthur op de stoep. Nog even wat gegeten en toen konden we op reis. Samen met zijn opa&oma, zusje, broertjes, vader en stiefmoeder heb ik vervolgens 5 dagen genoten in een werkelijk prachtig huis(je) in Drenthe. In het Land van Bartje!
Toen we met onze tassen voor ons huisje stonden was ik echt verrast, huisje nummer 452 was echt mooi! Het zat aan een groot veld, dus alle ruimte om te tennissen of voetballen. En het huisje zelf was echt ruim en licht!

In het huisjespark zat een ontzettend leuk zwembad. Het zwembad op zich was niet zo groot, maar er zat een heel leuke glijbaan in. Er zat namelijk een bijna-vrije val in, waardoor je bijna over de kop ging in de daarop volgende bochten en er als een raket uitschoot het water in!

's Avonds werd er ge-duizend, na één keer beginnersgeluk gehad te hebben heb ik 2 keer hard verloren van Arthur's oma... Maarja, Arthur heeft geen één keer gewonnen, dus mijn nederlagen vallen nog mee =P

Verder hebben Arthur&ik vaak naast het huisje getennist, gevolleerd. Ons uiteindelijke record was 141x (en dat terwijl ik dus een echt groener dan groen groentje ben!). Ook hebben we op donderdag een toernooitje gedaan op de tennisbaan van het park, waar ik natuurlijk vaker mis sloeg dan raak. Maar dat mocht de pret absoluut niet drukken, ik vond het super leuk om voor het eerst echt op een tennisbaan te staan!

We hebben ook nog een halve dag gefietst en een paar uur gewandeld, waardoor we ook nog grafheuvels, hunebedden en een smeltdal gezien hebben. En na het keihard tegen de wind in fietsen was iedereen opeens een stukje rustiger... Including me. (toch aan het eind van de middag nog getennist met Arthur, de energie was weer snel terug!)

We hebben vooral veel gelachen, genoten en ons vermaakt. Ik vond het echt een heerlijke vakantie. Jammer dat het alweer afgelopen is, nu moet ik Arthur opeens weer missen. Wel een beetje raar hoor, na vijf dagen ben je er wel aan gewend dat je de hele tijd samen bent!

Hooooooo stap!

Een ex-renpaard, dat blijft Patent zijn hele leven lang. Zijn opvoeding en jongste jaren hebben alleen maar in het teken gestaan van hard, harder, hardst. Tegenwoordig is dat ook nog sterk aanwezig in de aard van het paard.
De meeste paarden gaan over naar stap als je als ruiter je zwaar maakt in het zadel en ontspant, Patent gaat juist harder. En niet alleen onder het zadel maakt hij gebruik van elke kans die hij krijgt om harder te gaan.

Aan de longe is hij al helemaal lastig terug te krijgen. Vroeger kon hij niet eens stappen aan de longe! Zodra ik hem van mij af liet lopen begon hij te draven. Tegenwoordig kan hij dat wel, maar draaft hij eenmaal wil hij niet graag weer terug naar stap. Ik longeer hem meestal zonder longeerlijn aangezien hij op zich prima luistert naar de stemhulpen, alleen het teruggaan naar stap duurt soms wat langer.
Gisteren was ik ook ronden lang bezig hem terug te krijgen. Het stormde een beetje en Patent had er zin in.

Het vergt heel wat geduld, maar het heeft ook wel iets schattigs. Zeker als hij dan ein-de-lijk gaat stappen. He he, hij kan 't wel!

Tennissen

Ik hoop dat dit heerlijke, perfecte lenteweer nog een tijdje blijft!

Want het heeft heerlijke zondagen tot gevolg. Vandaag heb ik naast wat huiswerk heerlijk paardgereden en... twee keer getennist. Gewoon op het plein naast ons huis. Voor de lunch een uurtje gewoon tegen de garagedeur, heerlijk in de zon, in mn uppie. En omdat mijn zus graag ook nog wilde tennissen, en ik ook eigenlijk nog wel zin had, heb ik na het paardrijden weer mijn racket gepakt.

Ook al kunnen we er nog niks van, ik vind het super leuk. Het is lachwekkend en lekker actief. Ik kan niet wachten tot we eindelijk op de tennisvereniging gaan tennissen!

Overleden: Joan Eikelboom

Een bizar bericht uit de endurancewereld, een bizarre gedachte. Joan Eikelboom, een enthousiaste endurance amazone en organisatrice is plots op slechts 38-jarige leeftijd overleden.

Altijd vrolijk en enthousiast, een ontzettend aardige vrouw. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat zij, die juist altijd zo gezond leefde, gewoon niet meer wakker is geworden.

Maar helaas, niets is minder waar. De kans dat ik haar nog zou zien was redelijk klein, aangezien zij vorig jaar naar Namibië emigreerde, maar nu is het zeker. Joan komt niet meer terug.

Verschrikkelijk voor haar familie, haar man en dierbare vrienden.

Lees ook het bericht op de site van de knhs

Rodeo?

Een stormachtige dag, toch maar even Patent dressuren.

Ongeveer drie kwartier heeft hij gelopen, met vlagen ontzettend netjes en lekker ontspannen maar zo nu en dan ook behoorlijk wild. Maar in mijn ogen ging het best netjes. Het is zo heerlijk dat ondanks zijn frisheid hij niet zijn rug wegdrukte, dus stuiterde ik niet uit het zadel.

Toen ik binnenkwam bleek dat mijn moeder het toch heel anders zag. Zij was een beetje geschrokken, 'Zozo, dat was wel flinke rodeo hè?' Dus ik keek haar verbaasd aan, 'Hij was best braaf toch?'

Zo zie je maar weer, ik ben er alweer zo aan gewend dat Patent lichtelijk ADHD heeft dat ik het normaal vind. Vroeger zou ik huilend zijn afgestapt, tegenwoordig laat ik mij niet meer gekmaken door hem. Maar blijkbaar ziet het er vanaf de zijlijn toch nog best heftig uit...

Een balletje slaan

Bron: tcwestvoorne.nl

Een paar dagen geleden kwam ik middenin de nacht thuis, en lag er een ontzettend leuke verrassing voor mij op de keukentafel te wachten... Een brief van de tennisvereniging, dat ik komend seizoen mag komen tennissen en niet op de wachtlijst ben beland!

Eind Februari, begin Maart, ga ik dus samen met Laudine echt beginnen met lessen en zo. Vandaag hebben we allebei een racket gekocht en Laudine was zo slim om ook een setje ballen erbij te kopen.
Dus hebben we vanmiddag, tussen de buien door, voor het eerst een balletje geslagen op het plein. En wow wat zijn we slecht! Het was echt lachwekkend. Laudine moest een paar keer hard rennen achter een bal aan zodat ie niet de straat op zou rollen en zelf heeft ze 'm ook een paar keer bijna de vijver in geslagen.

Maar ja, wat wil je? We zijn op en top beginners!
Het is in ieder geval wel duidelijk, we gaan veel lol hebben op de tennisbaan en ik heb er al héél erg zin in!

Jaaroverzicht 2007

Aan het eind van het jaar moeten we altijd even terugkijken, ik ook. Even kijken wat dit jaar, wat 2007 zo speciaal maakt.

Een woeste, recordbrekende storm slechts enkele dagen voor mijn verjaardag zorgde ervoor dat 2007 meteen afstak van 2006. Amsterdam CS afgesloten, bomen omgewaaid en ga zo nog maar even door. Maar toch ook heerlijk de wind in je haren voelen als je wind mee hebt op de fiets.

Ook ben ik twee van mijn verstandskiezen verloren, ik heb nog niet gemerkt of ik er ook minder verstandig van ben geworden gelukkig.

Ik ben maar liefst twee keer naar Maastricht geweest met mijn vriendinnen, in Maart en in Oktober. Wat een heerlijke weekenden waren dat!

Home is not where you live, but where they understand you - Christian Morgenstern
En gelukkig is dat voor mij hier, waar ik woon. Ik heb dit jaar meerdere malen het heerlijke gevoel van rust, vertrouwdheid gehad als ik thuiskwam. Dit is waar ik hoor, waar ik leef.

De liefste conversatie van 2007:
'Hoi' zei hij
'Hallo!' zei ik
'Wat een mooi paard heb je.' zei hij
'Dankjewel' zei ik welgemeend van de bodem van mijn hart.

2007 is ook een sportief jaar geweest. Ik heb meegedaan aan het scholenhockeytoernooi (waar we 2e zijn geworden!), mijn eerste hardloopwedstrijd gelopen (5 km in 30:30 :D) en enorm veel vooruitgang gehad in de dressuur met de paarden. En in de Endurance hadden we ook eindelijk weer geluk met Patent, er werden wedstrijden uitgelopen!

Ik ben voor een weekje 'redactrice' van de krant 'Cada dia' geweest. Best leuk om gewoon een weekje alleen maar tekstjes te schrijven, alleen maar te hoeven schrijven. Ook al hoefde het geen hoogstaande teksten te zijn was het toch best leuk!
Samen met Maite heb ik even architectje mogen spelen. Ons droomhuis, een strandhuis, in het klein gebouwd.

Maquette

Ook de landsgrenzen werden verkend. Samen met Laudine heb ik de Noordzee overkruist om een paar dagen van hot naar her te rennen in Londen. Het was geweldig!

Toen mijn moeder een paar dagen uit fietsen ging, heb ik voor kok gespeeld hier thuis. Gedurende een paar heerlijke Augustus dagen heb ik me uitgeleefd in onze keuken zonder de boel in brand te steken of iemand te laten verhongeren.

Op de verjaardag van mijn zus zijn we naar het Amsterdamse Bos getogen om te kijken bij een polowedstrijd. En ik moet zeggen, ik zou best weleens een keer een Polo les willen volgen. Het lijkt me een geweldige sport om te doen, en ook heel erg verslavend!

En tot slot ben ik ook veel bezig geweest met wat ik wil gaan doen ná het vwo. International Business Administration in Rotterdam, of toch lekker dicht bij huis aan het Utrecht Law College studeren?

Life is the art of drawing without an eraser - John W. Gardner

2007 was een mooi jaar, een jaar waarvan ik ook helemaal niets had willen missen!
Ik ben benieuwd wat 2008 ons zal geven.

Arthur&ik, liefde op het strand van Egmond!