Jaaroverzicht 2008

De tijd lijkt wel te vliegen. Het is alweer bijna 2009! Tijd voor een terugblik op 2008.

Het jaar begon meteen goed: op 2 januari ik sloopte mijn SIM-kaart waardoor ik het tien dagen zonder mijn mobiel moest doen.
De dagen voor mijn verjaardag was ik ontzettend zenuwachtig: ik was één schoen kwijt... Hoe het kon snapte ik niet, maar hij was echt nergens meer. Wat bleek? Arthur had hem voor mijn vriendinnen stiekem meegenomen, omdat ze me een paar schoenen voor mijn verjaardag wilden geven!


Voor het eerst in mijn leven had ik een Valentijnsdag mét een vriendje. Samen met Arthur en mijn ouders ben ik heerlijk uiteten geweest in een restaurant vol met balonnen.
We waren nog maar krap twee maanden samen toen ik al een week met zijn familie in Drenthe zat. Ik ging kijken bij zijn voetbal- en tenniswedstrijden, we logeerden een weekendje bij zijn opa en oma. We fietsten door de Soesterse modder met gehuurde mountainbikes en waaiden twee weken lang uit in Renesse. We gingen samen naar een echte première en... We doen nu dezelfde studie!

Op school werd het hard werken. Het laatste jaar, Centraal Schriftelijk en het profielwerkstuk. Ook het leukste jaar. We gingen met zijn allen skiën in Saalbach, hadden een geweldige stunt, een prachtig gala en uiteindelijk kreeg ik voor mijn harde werken ook nog een zeer goede beloning: dat ene papiertje.

En vanaf 1 September is het Jordan vervangen door de Universiteit Utrecht. De eerste vijftien studiepunten zijn al binnen.

"Don't walk in front of me, I may not follow.
Don't walk behind me, I may not lead.
Walk beside me and be my friend."
- Albert Camus


Met mijn vriendinnen had ik naast school ook nog veel plezier. Dit jaar werd het niet maastricht, maar vertrokken we na de examens naar Calella! De Nederlandse wateren werden ook niet ontweken, die gingen we met kano's te lijf. En zelfs nu we allemaal onze eigen weg gaan, zien we elkaar nog bij gezelligheden zoals etentjes.

“Dream as if you'll live forever, live as if you'll die today.” - James Dean

Een paar weken geleden hielpen we met zijn allen Laudine met verhuizen naar Casa Confetti, waar ze nu elke dag haar uitzicht fotografeert.


"Hij zag de zon nog opkomen, maar kon niet meer meegenieten van de mooie dag die daarop volgde"
Het jaar bracht ons ook zeer plotseling verdriet. Op 11 oktober overleed Patent in zijn stal 's ochtends om een uur of 9. Na zoveel met hem te hebben meegemaakt en overwonnen, was daar plotseling het einde.

2008 was een bijzonder jaar voor mij. Er kwam veel nieuws op mijn pad en helaas moest ik ook afscheid nemen. Toch, ook het afscheid nemen was mooi. En vooral heel bijzonder.

Voltrack's gezelschap

Toen Patent plotseling overleed op 11 Oktober, besloten wij dezelfde middag nog een oude merrie op te halen. Zo was Voltrack niet meer alleen.
Verba was de oude dame die Voltrack gezelschap kwam houden. Negentien veulens op de wereld gezet en nu met haar pensioen. Eén dik achterbeen, waardoor ze wat moeilijk liep, en een heleboel grijze haren.

Drie maanden heeft Verba Voltrack gezelschap gehouden. Dinsdagochtend troffen mijn ouders haar liggend in de stal aan, ze wilde het liefst niet meer opstaan. Een paar uur later is ze ingeslapen op de kliniek in Utrecht. Haar buik bleek vol met gezwellen te zitten, waardoor ze de laatste tijd waarschijnlijk best veel pijn gehad moet hebben. Iets wat wij eigenlijk niet aan haar gemerkt hebben, pas de laatste dagen. Ze was een einzelganger, maar wel een opgewekte einzelganger. Dinsdag was ze op, Dinsdag was het voor Verba tijd om te gaan.

Dat gaf ons weer een probleem: Voltrack stond er weer alleen voor! Gelukkig was Voltrack's fokker zo vriendelijk om ons weer een merrie te geven die bij ons kon logeren. Na een paar wat eenzamere kerstdagen voor Voltrack, die hij toch zeer opgewekt is doorgekomen, konden we vandaag Nalatonna ophalen.

Nala, vanmiddag in de bak

Nalatonna is net zo oud als Voltrack en moet volgend voorjaar weer terug naar de Beemster. Om weer drachtig te worden. Tot die tijd zal ze hier gezellig met Voltrack spelen in de wei. Vandaag hebben ze apart buiten gestaan, morgen laten we ze samen in de bak. Ik ben benieuwd of ze het goed kunnen vinden!

Ze heet dus, hartstikke chique, Nalatonna. Maar wij noemen haar Nala! (En Voltrack wordt dus Simba)

13, een nieuwe betekenis

Casa Confetti

Eindelijk was het dan zover, Laudine kreeg maandag de sleutel van haar nieuwe thuis. Op de 13e verdieping van Casa Confetti, op de Uithof.

Dat het op de 13e verdieping was kon Laudine niet zoveel schelen, sterker nog: hoe hoger hoe beter! Ze vond het dus maar prachtig.
Op maandagochtend werd echter meteen duidelijk dat het niet altijd zo handig is... De lift deed het niet. Dus kon de vloer met de trap naar boven gedragen worden...

Tegen de tijd dat ik kwam helpen deed de lift het gelukkig weer. Dus konden haar bed, haar kast, schoenen, verhuisdozen, koelkast en nog een heleboel meer gewoon met de lift naar boven gebracht worden.

In één dag kon het niet allemaal geregeld worden, dus heeft mijn moeder ook dinsdag en woensdag Laudine nog met het een en ander geholpen. En gisteravond heeft ze voor het eerst in haar nieuwe huis geslapen. Een huis met 100 mb/s internetverbinding, enorm uitzicht en Café Gutenberg aan de andere kant van de straat, niet verkeerd toch?

De bioscoop der blinden

In Nederland nog zeer onbekend, in de Verenigde staten en Engeland al zeer gewoon. Audiodescriptie. In de audiodescriptie worden de handelingen die in de film worden uitgevoerd uitgelegd aan de slechtziende/blinde, zodat deze niets hoeft te missen van de film.

Tot voor kort wist ik nog niet eens dat het bestond en donderdag zat ik in een bioscoopzaal waar meer slechtzienden en blinden zaten dan welzienden bij de première van de audiodescriptie van Oorlogswinter.

De mensen die audiodescriptie nodig hadden of graag een keer wilden uitproberen kregen een soort mp3 spelertje met één oortje erbij. Die dingen waren afgesteld op een speciaal kanaal en zodra de film begon, begon ook de audiodescriptie: een mannenstem die rustig alles vertelde dat op het witte doek gebeurde.

Het was toch best apart moet ik zeggen, om met allemaal blinden en slechtzienden in een bioscoopzaal te zitten. Zoiets als met allemaal doven en slechthorenden bij een concert te zijn. Ik vond het vooral mooi om te zien dat deze mensen nu toch de film ook konden meemaken. Zouden ze ook echt de beelden kunnen voorstellen naar aanleiding van de beschrijvingen op de audiodescriptie? Zouden ze de film echt zien? Nu ik er over nadenk besef ik me pas dat het wellicht nog mooier is dan ik al dacht. Zouden de blinden echt even gezien hebben?

(Nederlandse films met audiodescriptie: Blind, Zwartboek, Brideflight en Oorlogswinter)

La Terrasse

Un après-midi là, dans la rue du jourdain,
on peut dire qu'on était bien,
assis à la terrasse du café d'en face
on voyait notre appartement.

Je ne sais plus si nous nous étions tus
ou si nous parlions tout bas là au café d'en bas,
mais je revois très bien la table et tes mains,
le thé, le café et le sucre à côté.

Puis d'un coup c'est parti, tout s'est effondré,
on n'a pas bien compris, tout a
continué, tandis qu'entre nous s'en allait l'équilibre,
plus jamais tranquilles, nous tombions du fil.

Cet après-midi là, dans la rue du jourdain,
en fait tout n'allait pas si bien,
assis à la terrasse du café d'en face
on voyait notre appartement,
si triste finalement avec nous dedans.

- Yann Tiersen

Waarom op mijn blog? Gewoon omdat ik het een mooi liedje vind. Omdat het mij doet denken aan de zomer. Waarom? Geen idee, ik weet niet eens precies wat de tekst betekent. Gewoon omdat ik het mooi vind.

Eternal Sunshine across the world

Fien en haar boekje vol verhalen van ons

Mijn lieve vriendinnetjes gaan op reis.

In Augustus vertrok Maite om een jaar lang te gaan wonen, leven en leren op de campus van Winthrop University (Rock Hill, South Carolina). 1 November vertrok Mari om de Midden Amerikaanse zon op te zoeken in Costa Rica. En vanochtend zag ik Fien door de douane gaan op Schiphol, op weg naar Zuid Afrika.

Fien maakt een echte wereldreis, ze bezoekt familie over de hele wereld. Haar reisbestemmingen: Johannesburg, Durban, Kaapstad, New York, Rock Hill, Los Angeles en tot slot Sydney.

Friends are the eternal sunshine of life

Natuurlijk was het vanochtend weer een droevige bedoening toen we afscheid moesten nemen van Fien. Opeens was het echt zover en liep ze van ons af om 6 maanden haar eigen ding te gaan doen.

Op weg naar de douane...

Nog maar zeven zijn hier in het lieve Nederland. Wel gek hoor, we zijn allemaal zo gewend aan drukke chaos met z'n tienen en opeens is het allemaal veel rustiger en overzichtelijk. Maar we zijn nog wel met z'n zevenen, dat is eigenlijk nog steeds een heleboel. En die wereldreizigers hebben het vast allemaal werkelijk waar fantastisch.

Zoals ik al eerder had gezegd: ieder doet nu z'n eigen ding. Maar toch groeien we niet uit elkaar. Het voelt juist alsof we alleen maar hechter worden. We worden gewoon volwassen, allemaal.

Shouf shouf shuffle

Als de oortjes van mijn iPod kapot waren, had ik besloten een iPod Shuffle te kopen. Oortjes kosten 30 Euro en een Shuffle (mét oortjes erbij) 45. En dan was dat meteen een fijn ding om mee hard te lopen. M'n oortjes zijn nog niet kapot, maar toch heb ik vandaag al een shuffle gekocht. In de stad zag ik namelijk dat hij in de aanbieding was: 29,50! Dat heb ik maar meteen meegenomen. Minder dan oortjes alleen!

Er kunnen 240 nummers op, je kunt door- en terugspoelen en het volume aanpassen. That's it.

Ik vind het briljant. Het doet me denken aan de iPod Flea. Gelukkig is de Shuffle wel iets groter, zodat je er ook werkelijk iets aan hebt. Nu ik hem heb lijkt het me eigenlijk best handig voor op de fiets. Daar zet ik toch altijd mijn gewone iPod op Shuffle!
Wat wel echt grappig is is dat er ook voor deze mini variant van de iPod ware accesoires te koop zijn, z'n computer-connector is al groter dan hijzelf!

Eén ding is zeker: dit is mijn meest hilarische aankoop van 2008!

Extra vrij

Na het maken van de tentamens was het nog even spannend, zou ik ze echt allebei gehaald hebben?

Vanochtend stonden eindelijk ook de cijfers van Multidisciplinaire Economie op internet... en ja hoor, allebei de vakken gehaald! De eerste 15 ECTS zijn binnen. En dat geldt ook voor Arthur.
Voor wiskunde hebben we allebei een 7 als eindcijfer. Voor de midterm had ik een 8,7 gehaald en dat was maar goed ook, want ik heb een 4,5 gehaald voor de endterm!
Bij Multidisciplinaire Economie was ik vooral benieuwd naar het cijfer dat we hadden gekregen voor onze paper. En dat was toch wel veel hoger dan ik had verwacht... Zelf was ik bang dat het resultaat niet goed genoeg was, maar toch heb ik maar liefst een 9,5 als cijfer! WOW. En voor het tentamen een 7,9 waardoor ik op een afgerond eindcijfer van een 8,5 uitkom.

Ik ben natuurlijk erg blij (en opgelucht) met deze resultaten. Werkelijk fantastisch. En nu hebben we plotseling een extra weekje vakantie waarin we leuke dingen kunnen gaan doen! Ik heb er nu al zin in!

The sisterhood of the traveling book

Alle surprises

Gisteren vierde ik met mijn vriendinnetjes Sinterklaas. Ja, op 23 november al ja. Dat was de enige datum dat we allemaal konden én we wilden het sowieso vieren voordat Fien, nadat Maite en Mari haar zijn voorgegaan, het land verlaat.

Voor het derde jaar op rij was het een avond vol gezelligheid, lol en werkelijk waar prachtige surprises met fantastische cadeautjes. Echt, veel beter kan het niet zijn op een koude novemberavond met sneeuwbuien.
Het was een avond om heel gelukkig te zijn. Al die lieve vriendinnetjes, al die leuke surprises, al die mooie cadeaus en al die prachtige gedichten...


De grootste verrassing was een cadeautje met daarop: 'Voor alle meisjes'. Eerst een paar minuten door elkaar schreeuwend gediscusieerd van wie het nou kwam, de beschuldigingen vlogen heen en weer. Het leek wel weerwolven.
Toen hebben we het maar uitgepakt... En wat eruit tevoorschijn kwam had ik nooit verwacht. Eerst zagen we, toen het cadeaupapier eraf was, dat het een pakje van amazon was... Nee toch... Toch niet van Maite?
Maar jawel hoor. Helemaal aan de andere kant van de oceaan had ze aan ons gedacht en vierde ze toch Sinterklaas een beetje mee.


Het was een boek, Twilight. De eerste van een serie van vier boeken(Twilight, New Moon, Eclipse en Breaking Dawn). Ik ben de eerste die het mag gaan lezen en we hebben afgesproken dat iedereen nadat hij het gelezen heeft achterin kort zet wat 'ie ervan vond. Ik ben benieuwd, volgens Maite is het verslavend.

Bij deze, de Sisterhood of the traveling book is geboren!

Broem Broem

Niet te missen

Alweer een tijdje geleden begon Arthur met autorijden. Ik vond dat het voor mij ook maar eens tijd werd om te gaan autorijden dus begon ik met me wat te oriënteren.

Inmiddels heeft hij alweer ruim vijftien lessen gehad...

Op vier november is de eerste van mijn tien vriendinnen geslaagd voor haar rijexamen. Het werd toch wel echt tijd om te gaan autorijden. Dus heb ik vorige week dan eindelijk maar eens een afspraak gemaakt. En vanmiddag zat ik achter het stuur!

Bij Arthur thuis zat ik zenuwachtig te wachten tot de lesauto voor de deur stond. Toen ik eenmaal in de auto achter het stuur zat vond ik het helemaal niet meer eng. Musa, mijn rij-instructeur legde het een en ander uit en vervolgens konden we vertrekken!

In het begin hoefde ik nog niet zo heel veel zelf te doen, alleen sturen en gasgeven. Maar dat veranderde natuurlijk wel. Op een verlaten weggetje mocht ik vanzelf gaan schakelen, waarbij de auto de eerste keer natuurlijk afsloeg.En we hebben ook nog bij een paar flats duizenden rondjes op de parkeerplaats gereden om goed te leren sturen (sorry als je in een van die flats woont).

Ik moet zeggen, het is me allemaal reuze meegevallen. Van tevoren dacht ik: dat kan ik noooooit! Maar dat hoefde ook helemaal niet! En eigenlijk kun je het best snel een beetje onder de knie krijgen.

Volgende week donderdag mag ik weer, dan weet je alvast wanneer je niet op de weg moet zijn.

Oorlogswinter in première

Van het boek zijn er in Nederland ruim een kwart miljoen exemplaren verkocht sinds in 1972 de eerste druk verscheen. En nu is er ook een verfilming.
Gisteravond was de première van Oorlogswinter in Tuschinski en ik was één van de gelukkigen die de film mocht zien. Ik mocht namelijk met Arthur mee.

Wat een beleving! Met Arthur's familie liepen we, nadat we uit eten waren geweest vlakbij, naar Tuschinski. Toen we de hoek om kwamen zagen we wat een beleving zo'n première eigenlijk inhield. Voor Tuschinski stond een legertruck geparkeerd en er stonden behoorlijk wat mensen te kijken. Echt bizar was de rode loper. Ontelbaar veel filmcamera's en fotocamera's. Overal werd geflitst en geïnterviewd. Arthur's opa konden we even niet begroeten, want die was een van de interview-slachtoffers. Binnen wachtte wel zijn oma ons enthousiast op.

Allemaal waren we uitermate benieuwd naar de film. Zou het net zo goed zijn als het boek? Zou het niet alles verpesten? Wat mij betreft kon de film niet snel genoeg beginnen!

Voor de film kwam nog even een deel van de cast, de regisseur, de producers en Jan Terlouw voor de zaal, waardoor het helemaal een bijzonder bioscoopbezoek werd. Daarna werd het donker in de zaal en werden we ondergedompeld in het spannende, heftige leven van Michiel van Beusekom.
Ongeveer anderhalf uur later kwam iedereen de zalen uit met een tevreden glimlach. Het was werkelijk een prachtige film. Het doet werkelijk niets af aan het boek. Doordat het boek nu verfilmd is, komt het onderwerp weer in de publiciteit. Wat mij een goede zaak lijkt. Wat er in de oorlog is gebeurd mogen we niet vergeten.

Ik vind het een zeer goede film. Spannend en ontroerend en ook zeer goed geacteerd.
En het was ook een hele beleving om een keer bij een première te zijn, camera's, acteurs en andere BN-ers zijn opeens overal. En na mijn evening of fame fietste ik vandaag weer gewoon met een glimlach door de regen.

Trailer - Site -

Geluk op zijn rug

Dansend de Veluwe over. - 24 Juni 2007 - Laag Soeren - Foto: Martijn Beurze

300 tafeltjes en stoeltjes

Een sporthal vol met tafeltjes, stoeltjes en papieren. Aan elk tafeltje een Economie student. Zo gaat het tentamen maken tegenwoordig.

Met z'n allen in bus zes gepropt erheen.

Als het goed is heb ik nu mijn eerste twee vakken afgesloten. Woensdag had ik mijn tweede wiskunde tentamen, waar ik maar een 2.3 hoefde te halen dankzij een belachelijk cijfer voor het eerste tentamen. En donderdag mocht ik weer plaatsnemen achter een tafeltje in de vechtse hallen, deze keer om Multidisciplinaire Economie af te sluiten.

Ik denk dat ik het allebei wel gehaald heb, maar zeker weten doe ik het pas over anderhalve week als ik de cijfers krijg. Nu geniet ik even van een zeer korte vakantie van slechts drie dagen.

Maandag mag ik weer aan de slag. Nu met 'Micro economie en instituties' en 'Inleiding Bedrijfseconomie'. Ik ben benieuwd!

De tweede lente

Autumn is a second spring where every leaf is a flower - Albert Camus

(blogpost van vorig jaar)
(fotoalbum, klik hier)

Heldere herinneringen

Patent is nog heel dichtbij. Hoe cliché het misschien ook is, voor mijn gevoel is hij er nog. In mijn beleving zijn er meerdere manieren van 'zijn'. En voor mijn gevoel is Patent op vele manieren geweest in de afgelopen weken.

Je kunt er zijn zoals jij en ik, fysiek aanwezig. Mijn lichaam is hier, op mijn bureaustoel. Mijn hart klopt en je kunt me aanraken. Op die manier is Patent er niet meer. Dat is hij al twee weken niet meer. Zodra zijn hart stopte met kloppen hield een deel van die manier van zijn voor hem op. Zijn lichaam was er nog wel, maar hij reageerde niet meer en zijn hart klopte niet meer.
In de uren na zijn dood voelde ik zijn aanwezigheid nog heel sterk, hoewel zijn lichaam roerloos op zijn stalbed lag leek de ware Patent nog te horen wat we zeiden. Het was alsof ik nog met hem kon praten, alsof hij toch nog echt hier was.

Langzaam vertrok hij uit die manier van zijn. Maar nog steeds is hij heel dichtbij. Hij is nog dicht bij mij, hij is nog dicht bij de stal en de weide. Toen ik vanochtend terug liep nadat ik de paarden in het bos had gezet, kon ik me nog heel helder inbeelden hoe hij in de wei stond, hoe hij door de bak draafde en hoe hij uit zijn stal keek. Ik kon nog bijna zijn hoefgetrappel horen op het plein. Ik weet nog hoe zijn vacht voelde, hoe hij uit zijn ogen keek en hoe hij naast me liep als ik de paarden naar achteren bracht. Ik weet nog hoe het voelde als hij aan mijn trui trok of me een zetje in mijn rug gaf. Ik weet nog hoe zijn zachte gehinnik klonk als hij 's ochtends honger had. Ik weet nog hoe hij onder mij voelde als hij fris was en hoe het voelde als hij onder mij ontspande. Ik weet nog hoe ik met hem praatte als ik hem longeerde. Ik zie hem nog naar me toe komen uit het bos en van me afstuiven, de vrijheid in. Zoals ik al zei, hij is er nog.

Ik denk -en ben denk ik ook wel een beetje bang - dat ook deze fase over zal gaan. Echt vergeten zal niet gebeuren, maar de herinneringen zullen wat minder tastbaar worden. Ik zal over een tijd een foto nodig hebben om hem weer voor me te zien. Voor sommige herinneringen geldt dat echter niet, daarvan weet ik zeker dat ze voor eens en voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. Patent die uit de stal ontsnapt was en met zijn iceboots in de weide stond in het licht van de ondergaande zon. En ook zijn zachte gehinnik zal altijd dichtbij blijven.

De afgelopen weken zijn er duizenden prachtige herinneringen door mijn hoofd gevlogen. Galopperen over de Leusder Hei, stappen op straat, poetsen in de warme zon voor de stal, hem van kop tot staart afspuiten, hoe hij zijn eerste hap lekker woest uit zijn voerbak nam waardoor de helft over de rand vloog, zijn gebries als hij iets zogenaamd eng vond, bladeren eten in het bos als ik even niet oplette... Het zijn er ontelbare.

Het was een bijzonder paard, een allemans vriend. Hij heeft mijn leven verrijkt.

Voltrack's afscheid

Voltrack hebben we zaterdag natuurlijk ook afscheid laten nemen van Patent. Hij heeft aan Patent gesnuffeld, in zijn lip gebeten en zich verwonderd waarom zijn makker niet meer reageerde.

Zaterdagmiddag hadden we meteen een merrie van 26 opgehaald om hem gezelschap te houden, Verba heet ze. Aan één oog blind en een dik achterbeen, maar nog altijd oplettend en een ontzettend vriendelijk dier, bijna 20 veulens heeft ze in haar leven gebaard en nu is ze waarschijnlijk met pensioen.. Door het gezelschap van deze lieve dame was Voltrack niet meer helemaal alleen.

Zondagochtend nam mijn vader Voltrack mee naar het bos en toen bleek dat het voor Voltrack toch nog wel erg onbegrijpelijk was. Achter elke boom heeft hij gezocht, hij heeft gehinnikt en wilde op een gegeven moment niet meer verder. Met veel haast is hij weer naar huis gedraafd om daar te ontdekken dat Patent nog steeds niet terug was.

In de loop van de week is het minder geworden. Maandagochtend riep Voltrack nog terwijl Verba naast hem in de wei stond, vandaag begon hij te hinniken toen Verba uit zicht verdween.

Voltrack en Patent waren dikke maatjes, altijd samen. Wat was het prachtig om te zien hoe goed die twee het met elkaar konden vinden. Helaas, Voltrack moet nu alleen verder, maar zijn eigenwijze vriend zal altijd hem bij blijven staan.

De autopsie

Gisteren was het dan zover. Zaterdag was Patent al meteen naar de kliniek in Utrecht gebracht, gisteren hebben ze hem onderzocht.

En de conclusie van de autopsie luidt als volgt: het was een hartstikke gezond paard.
Zijn hart zag er mooi uit, voor zijn hersenen geldt hetzelfde en met de rest van zijn organen was ook niets mis.

Natuurlijk is het wel wat onbevredigend, zo'n autopsie waaruit blijkt dat hij kerngezond was. Maar aan de andere kant... Het was dus echt zijn tijd. Hij heeft maar kort gestreden met de dood en wellicht echt maar heel kort. Hoogstwaarschijnlijk is het een hartstilstand geweest.
Het fijne van deze uitkomst is dat ik weet dat we ons niet schuldig hoeven te voelen, hij was gezond en gelukkig en we hadden het niet kunnen voorkomen.

Zaterdag was het gewoon écht zijn tijd, hij heeft de zon nog zien opkomen... En, hoe bizar dit misschien ook klinkt, het was een prachtige en vooral heel bijzondere dag.

Dankjewel Patent, voor de mooie jaren en het prachtige afscheid. Je had het niet mooier kunnen doen (alleen wel wat later kunnen gaan, maar ja... De dood komt altijd te vroeg).

Stilte

De zon kwam op en beloofde er een mooie dag van te maken.

Om ongeveer half 9 fietste ik het erf op en groette ik de paarden, die rustig aan hun hooi stonden te knabbelen in de stal. Een kwartier later ging ik alweer naar de stal, om ze buiten te zetten. Patent's deur stond al open en het strooisel lag tot drie meter ver op het plein.

Shit, die is uitgebroken

Ik versnelde mijn pas en dacht na waar hij kon zijn. Maar toen zag ik hem in zijn stal, er voor altijd vandoor. Op zijn rechterzij lag hij daar, zijn linkeroog glom als een diamant in de eerste zonnestralen van de opkomende zon. Zijn benen uitgestrekt, zijn hals nog bezweet van de korte strijd met de dood die hij heeft gevoerd.

Het was stil in de stal. Geen gebries, geen zacht gehinnik. Geen Patent meer.

Patent was een allemans vriend, een paard dat altijd zijn oren erop had en wilde lopen. Mensen die met hem gewerkt hadden toen hij nog op de renbaan liep, wisten nog wie hij was vele jaren later. Op de wedstrijden werd hij herkend als het vlekkenpaard, door zijn zeldzame pigmentstoornis White spot disease.
Vele blessures hebben we met hem overwonnen, altijd weer pech. Maar nooit gaf hij de moed op of liet hij het hoofd hangen, elke ochtend werd je met enthousiasme bij de stal ontvangen en liep hij als een lammetje achter je aan naar de weide. Zo nu en dan was het weer tijd voor een grapje, uitbreken uit de weide of mij laten zandhappen. Maar nooit was het kwaad bedoeld. Hij wist al zijn kattekwaad te maskeren met een onschuldig, aandoenlijk hoofd.

In plaats van om een uur of tien hem op te zadelen in de warmte van de zon, waren we aan het regelen hoe en wanneer hij opgehaald zou worden. Nooit meer zouden we samen over de bospaden vliegen terwijl de bladeren onder zijn voeten ritselden. Nooit meer zou ik de wind in mijn haren voelen en zijn oren voor mij zien. Nooit meer zouden we samen de buurt verkennen als we gingen uitstappen. Nooit meer...

De dierenarts denkt dat hij een hartaanval heeft gehad, maar misschien weten ze maandag meer. Dan wordt er namelijk sectie op hem verricht in de kliniek in Utrecht, waar hij heengebracht is.

Het paard dat het meeste plezier had in het lopen, dat kon dansen over de bospaden, dat vele mensen geraakt heeft met zijn optimisme, dat een kinderlijke onschuld over zich had en je altijd weer vrolijk maakte is heengegaan. Hij heeft me gemaakt tot wie ik ben, hij heeft me geholpen angsten te overwinnen en stond altijd voor me klaar. Hij heeft z'n ontbijt nog opgegeten, nog gelukkig van zijn hooi geknabbeld en toen was zijn tijd gekomen.

Op een mooie dag in Oktober zag hij de zon nog opkomen, maar kon hij niet meer genieten van de mooie dag die daarop volgde.

3 Februari 1995 - Patent - 11 Oktober 2008

Friendship dinner

Al mijn vrienden van het Jordan hebben nu hun eigen leven. Opeens zien we elkaar neit meer elke dag en doen we totaal verschillende dingen. Arthur en ik vonden dat het dringend tijd was om weer eens bij te praten met z'n allen, dus heeft Arthur iedereen uitgenodigd om gisteren bij hem te komen eten en gezellig een avondje samen te zijn. Niet iedereen kon zijn drukke studentenleventje even aan de kant zetten, maar de meesten waren er (de harde kern!). En het was ontzettend gezellig!

Zodra de jongens er waren zetten ze de pannen op het vuur en veroverden ze de keuken. Wij meisjes begonnen meteen te kletsen en veranderden Arthur's huis in een kippenhok.
Eigenlijk zouden we na het eten misschien weer party animal doen, Fien had echter ook nog een ander spel meegenomen waar we eigenlijk veel meer zin in hadden: Weerwolven!

In Renesse had ik het al een paar keer gedaan, toch was het nu weer heel anders. De verdachtmakingen vlogen over tafel en binnen notime werden mensen weggestemd. Het was ontzettend grappig en gezellig. Ik ben ook werkelijk alle rollen geweest die er waren in het spel, van God tot weerwolf!

Ik ben vóór snel weer een gezellig avondje met z'n allen!

Shuffle

De shuffletafels van Ozebi

Vorige week vroeg Arthur of ik meeging eten bij twee vrienden van ons om dan daarna met hen te gaan poolen ofzo. Ik ging gezellig mee, maar zag dat poolen niet zo zitten. Gelukkig had Kirsten, de vriendin van onze vriend Andreas, daar een oplossing voor... We gingen niet poolen, maar shufflen!

Eerst wat over het poolcentrum waar we heengingen, Ozebi. Een oud zwembad, dus een heel hoog plafond en heel mooie betegeling. Het stamt uit 1916 en is een monumentaal pand. Wat zorgt voor sfeer en een mooie mix tussen de moderne inrichting en het verleden. Zie ook de site van Ozebi.

Nu over het shufflen... Shufflen is een soort mix van sjoelen en curling. Het wordt gespeeld op een lange, smalle tafel die een beetje lijkt op een sjoelbaan (zonder boogjes aan het einde). Je moet je stenen er overheen laten glijden en zo dicht mogelijk bij de rand laten stoppen. En dat is moeilijker dan je denkt! De eerste keer doe je het veel te hard: de tafel is lang dus lijkt het alsof je de steen een flinke zet moet geven. Maar de tafel is spekglad, dus vliegt je steen de eerste keer met een flinke vaart over de achterkant van de tafel eraf.

Samen met Arthur ging ik een keer tegen Kirsten en Andreas, en natuurlijk wonnen we! Samen met Kirsten heb ik vervolgens ook vrolijk de twee jongens op een prachtige wijze ingemaakt. We stonden 13-0 voor (en bij 15 punten is het spel afgelopen), lieten ze terugkomen tot 13-13 en toen wonnen we met de allerlaatste steen die Kirsten over de tafel schoof! De jongens dachten de overwinning al in de pocket te hebben, maar daar staken wij natuurlijk nog even een stokje voor!