Af? Gaan? = Staan?

Wat een positieve verrassing was het toen ik vandaag mijn beschouwing terugkreeg die ik voor de herfstvakantie had geschreven! Het onderwerp, de militaire missie in Uruzgan, sprak me niet zo aan omdat ik er al over gedebateerd had vorig jaar. Daardoor was ik ook niet tevreden over mijn beschouwing. Ik vond (en vind!) hem zelf wat mat, braaf en standaard.

Blijkbaar viel het toch wel mee hoe 'slecht' het was, want onderaan het blaadje stond een mooie 8,2! Dat geeft vertrouwen in het tentamen dat ik over 5 weken heb, waar ik een betoog of beschouwing moet schrijven.

Geen één keer heb ik onder een 8 gehaald. Nu maar ervoor zorgen dat mijn tentamen niet de eerste keer wordt...

Klik hier om de beschouwing te lezen

Treindroom

Starend uit het raam vliegen de indrukken aan me voorbij. Vele Nederlandse watergangen worden over gestoken. De gouden hanen op kerktorens glimmen zelfs zonder weerkaatsende zonnestralen. Vervallen loodsen met vele kapotte ramen behoren in zekere zin tot ware architectuur. Het Nederlandse coulissen landschap wordt vervlochten met de rijen kleine, oude huizen. De beweging van een binnenvaartschip wordt slechts verraden door de golven die het achterlaat. Rinkelende spoorwegovergangen worden al bonkend overvlogen. Zij bij hem achterop wacht geduldig tot de trein voorbij is. Langzaam gaan de lichten aan binnenshuis. Stilstaande snelwegen worden overgestoven. De warme gezelligheid uit de Nederlandse huishoudens bereikt door de steeds donker wordende buitenlucht de dromende treinreiziger.

In feite is een lange reis met de trein een soort droom. Het leven van anderen flitst aan je voorbij. Even ben je slechts een toeschouwer.

Weer Maastricht

Begin dit jaar hebben we al met zijn tienen de boel op stelten gezet in Maastricht, afgelopen weekend hebben we het met zn vieren zachtjes over gedaan.

Samen met Maite, Mirjam en Fien stapte ik zaterdagochtend om 8.38 in de trein en begon ons heerlijke weekend. We hebben weer heerlijk geshopt (mooie laarzen!), gepokerd (ik was als eerste blut...), pizza gegeten, uitgegaan tot in de vroege uurtjes om vervolgens de volgende dag halfslapend door te brengen. Het was in één woord heerlijk (behalve het eten bij de Burger King dan gisteravond =P)!

We hebben ook nog vlak voor ik mijn trein moest halen een foto gemaakt in zo'n klein pasfoto hokje op Utrecht CS. Met z'n vieren in een hokje gepropt terwijl we ook nog de tassen in de gaten hielden die als een soort barricade voor 't hokje lagen... Hihi

-foto's komen nog-

Het witte paard

Het is alweer ongeveer een jaar geleden dat er een groep van ongeveer 200 paarden ingesloten werd door het water. De fotograaf Laurens Aaij maakte deze foto die de hele wereld overging, het witte paard werd een symbool voor hoop.

Nu staan de paarden van dezelfde boer nog steeds buitendijks en is it Fryske Gea bang voor een herhaling van het hele verhaal. De boer heeft namelijk waarschijnlijk geen plaats om de paarden te stallen. Het zijn namelijk paarden die naar Frankrijk, Italië et cetera getransporteerd zullen worden om daar geslacht te worden.
Laten we hopen dat er dit jaar geen herhaling plaatsvindt, want niet elk jaar loopt het met een sisser af. (en vorig jaar zijn er ook al 18 paarden verdronken...)

Bladerregen

Bron: Emday.nl

Wauw, wat is de herfst toch eigenlijk ook een heerlijk jaargetijde. Als het dan even droog is en de zon doorbreekt is het werkelijk prachtig.

Samen met Voltrack heb ik vandaag genoten deze heerlijke zonnige herfstdag. Middenin de zon, terwijl het blaadjes regende om ons heen, heb ik hem gedressuurd. Na lekker lang te hebben warmgereden liep hij lekker soepel en ontspannen toen ik 'm wat meer oppakte. Zelfs als ik hem in draf liet uitstrekken bleef hij perfect ontspannen aan de teugel lopen.

Het was zo mooi om in zo'n blaadjes regen te rijden. Op straat was het nog mooier. Hier in de buurt zitten een paar van die bomenlanen, met hele hoge bomen die een soort plafond vormen in de zomer en nu hun blad verliezen. Met Voltrack heb ik nog even een stukje lekker gedraafd door zo'n bomenlaan. Dat was zo mooi, terwijl de zon langzaam door het al bijna verdwenen bladerdak scheen dwarrelde er allemaal blaadjes om ons heen naar beneden...

Het mooie van het leven zit in de kleine dingen en soms zijn die kleine dingen zo overweldigend dat ze een grote indruk achterlaten.

Loslaten

Om werkelijk wat verder te komen met het dressuren is het belangrijk te durven. Vroeger was ik soms best een beetje bang, als ik in de winter op een stuiterend paard zat. Ik verkrampte en durfde absoluut niet meer te ontspannen.

Ik reed niet meer voorwaarts, hield voor elke beweging goed tegen en wachtte af tot het paard opzij sprong.

Maar het is juist belangrijk wel gas te geven, wel voltes te blijven rijden en het belangrijkste is het om wél te ontspannen. Paardrijden is loslaten. Juist op de momenten dat het voelt alsof je op een brok beton zit die elk moment kan exploderen, juist dan moet je durven te ontspannen. Kijk wat er gebeurt. Als het paard er dan toch vandoor gaat heb je het in ieder geval geprobeerd. En zo nu en dan, dan ontspant het paard opeens. Opeens verruimen de passen en voel je het hele paardenlijf onder je ontspannen. Wat een machtig mooi gevoel is dat! Dat is ook weer zoiets waarvoor ik paardrijd, om soms even echt te voelen.

Als echte controlfreak vond, en vind, ik het nog weleens lastig om los te laten, maar het voelt zo ongelofelijk heerlijk als het lukt. Ook in mijn les gisteren voelde die paar momenten zo mooi dat ik alweer ben vergeten hoe het voelde om stuiterend op een brok beton rond te rijden. Eigenlijk gaat het bij paardrijden alleen maar om gevoel. Je krijgt de theorie geleerd maar uiteindelijk moet je een gevoel ontwikkelen, een gevoel voor timing en vooral een gevoel voor het paard onder je!

Duetz II

Nou, het probleem is waarschijnlijk opgelost. Ik ben woensdag meteen door ze opgebeld dat ze inderdaad een foutje hadden gemaakt en het geld zo snel mogelijk aan mij overgemaakt wordt. Dat is dan weer netjes hè?

Alleen wilde ik er toch nog wel een blogpost aan wijden, omdat ik mijn geld dus niet gekregen had als ik er niets van had gezegd en het niet uitgezocht had. Daarom denk ik dat er voor mij al heel wat middelbare scholieren een deel van hun loon zijn misgelopen.
En ik denk dat het niet alleen bij Duetz zo gaat.

Kortom, altijd wakker blijven en je niet zomaar iets aan laten praten! Ik heb er voor gezorgd dat ik niet wat geld misloop en deze keer gaat het misschien om een klein bedrag, maar de volgende keer wellicht om veel meer.
Gewoon je muil opentrekken!

Mijn eerste werkervaring

Ooít gaan we allemaal het betaalde werkcircuit in, en ik besloot kortgeleden om ook maar eens een poging te wagen. Bij een kledingwinkel hier in het dorp, Duetz, hadden ze een vacature voor weekendhulp dus heb ik gesolliciteerd.

Er werd snel gereageerd en binnen een week was ik op gesprek geweest en ging ik een vrijdagavond 'proefwerken' in het filiaal in Zeist. Ook al had ik gesolliciteerd voor de functie in Bilthoven. Dit was omdat ze in Zeist 'harder iemand nodig hadden.' Dat filiaal in Zeist was me toch net wat te ver fietsen 's avonds in m'n uppie door het donker, dus mocht ik ook nog een vrijdagavondje proefwerken in Bilthoven. Zo gezegd zo gedaan.

Vervolgens werd ik gebeld dat ik niet in dienst werd genomen, helaas pindakaas. Ik vroeg maar meteen hoe het dan met de betaling van de gewerkte uren zat, 'oh, proefwerken wordt normaal niet uitbetaald?' was de reactie. Gelukkig had ik al geïnformeerd bij een kennis die een aantal kledingzaken heeft, omdat ze al eerder zoiets geks over het betalen van het proefwerken hadden gezegd. Zijn reactie was dat het gewoon uitbetaald moet worden. Toen hij hoorde dat Duetz dit niet van plan was, noemde hij ze 'de kakkerlakken van de mode industrie'.
Ook door de telefoon heb ik aan degene van Duetz verteld dat de vork anders in de steel zat, hij zou het even voor mij uitzoeken...

Het is alweer twee weken later en ik heb vandaag maar weer eens gebeld. Werd een beetje van het kastje naar de muur gestuurd. En nu werd er weer gezegd 'dat het uitgezocht zou worden.' Morgen maar eens de Mitex bellen of proefwerken niet uitbetaald hoeft te worden.
Op de site van de Mitex trof ik overigens ook al wat leuks aan:

Als werkgever bent u verplicht om de identiteit van uw werknemer vast te stellen, zodra hij bij u in dienst treedt en voor hij daadwerkelijk werkzaamheden gaat verrichten.

Er is mij echter nooit wat gevraagd?

Het vervolg: klik hier

Amsterdamse Polo Trophy

Foto van de Amsterdamse Polo Trophy 2006

Een tijdje geleden had ik bedacht dat het misschien wel leuk was om een keer bij een polo wedstrijd te gaan kijken. Laudine vond het ook een leuk plan, en toen er vervolgens bleek dat er een op haar verjaardag was besloten we daar maar heen te gaan.

Gisteren gingen we gezellig met z'n vieren naar het Amsterdamse Bos, ondanks het regenachtige weer. Eenmaal daar waren we wel even bang dat de hele wedstrijd niet door zou gaan, het gras was zo ontzettend glad!
Maar even later verschenen dan toch de polo teams op het veld. Het was super leuk om te kijken, ook best spannend. Op de rijkunsten van de polo ruiters ben ik toch wel een beetje jaloers, die zitten echt met secondelijm aan het zadel vastgeplakt...

Na de wedstrijd moest het publiek natuurlijk ook even de kluiten aantrappen, dus ben ik ook nog even op het veld geweest. Met de ladies race die daarna volgde heb ik maar niet meegedaan, omdat ik dan gegarandeerd tot boven mijn knieën onder de modder zou zitten. En voor slechts een fles dure champagne heb ik dat niet over.

Ik weet nu waar Laudine en ik heen hadden moeten gaan toen we in Londen waren: Ascot natuurlijk!

Het regent

November

Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddag licht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

-- J.C. Bloem

Ochtendgloren

-- De morgenstond heeft goud in de mond --

Als de zon nog niet echt boven de bomen uitkomt, schijnt deze in de herfst altijd zo mooi door de bomen. Zeker als het een beetje mistig is en er dauw op het gras ligt.

Vanochtend was het plaatje perfect. Twee glimmende paarden in het natte gras, met die paar zeldzame zonnestralen op hun rug. Omdat het zondag is, was het ook helemaal stil.

Ik heb maar eens een poging gedaan deze parels te vangen op een foto. De paarden waren maar druk met gras eten, en daarom duurde het even voor ze eindelijk in de zon gingen staan. Maar als ze er dan eenmaal staan, dan heb je ook wat!

Ochtendgloren

Krantenknipsels

Sommige mensen vinden het tijd om het internet te sluiten, anderen hebben nog een te sterke binding met de papieren versie van de krant. Tot die laatste groep behoort mijn economieleraar. Hij wil dat ik voor mijn praktische opdracht artikeltjes uit de krant scheur.

Maar ik bewaar alles in mijn del.icio.us, make notities in Evernote en sla de rest van mijn schrijfsels et cetera op in mijn Google Account! Zo kan ik er altijd en overal bij, ideaal voor werkstukken dus!

Blijkbaar is mijn economieleraar niet mee gegaan met de tijd en heeft hij nog niet door dat werkelijk alles gedigitaliseerd wordt. Het is nu een kwestie van wie het beste informatie kan zoeken, niet wie de keukenschaar het best hanteert!

Gelukkig had mijn vader dé oplossing om de leraar toch tevreden te stellen. Ik heb maar even de digitale volkskrant voor hem uitgescheurd. Want zelfs het scheuren van de krant is online te fixen tegenwoordig!
Zie hier het resultaat:

En zo wordt zelfs de digitale krant uitgeknipt!

Zomaar een regenachtige dag

Wat doet men op een regenachtige maandag in September? Eerst voor (bijna) niks naar school fietsen. Want wat bleek? Zowel mijn eerste én derde uur viel uit! Met andere woorden: ik had pas om kwart over 11 op school hoeven verschijnen en vervolgens nog een uurtje om te babbelen gehad.

Ik ben maar na het 2e uur naar huis gegaan, om de ergste regen voor te zijn. Maar ik ging dwars door de ergste regenbui naar huis... Als een ware verzopen kat kwam ik thuis. En wat kun je dan het beste doen om de dag weer op te fleuren? Gaan shoppen natuurlijk!

Helaas heb ik dé trui (die ik al heel lang wil) niet gevonden en ook dé ballerina's hadden ze niet (*snik* moet ik toch maar terug naar Rotterdam!). Maar ik heb wel een heel leuk bruin wollen giletje/vestje gekocht en een wit blousje erbij =) Toch wel een geslaagde shopmiddag in Utrecht! Ook nog even een lekker chocolade croissantje gegeten bij de Bakker Bart samen met mijn zus. Ze logeert even bij ons met Runar (mijn neefje), morgen gaat ze waarschijnlijk alweer naar huis.

Zou ik dan misschien op 12 oktober, dé shopdag met Maite in A'dam, meer succes hebben in mijn zoektocht naar de perfecte Ballerina's uit Rotterdam en dé trui van de H&M?

Heuvel op, heuvel af

Eventjes de paarden laten drinken onderweg

De laatste wedstrijd van ons seizoen zit er alweer op. Afgelopen zaterdag togen we 's ochtends vroeg - nadat Patent in no-time in de trailer stond - richting Leersum. Daar gingen we om negen uur van start met een groep van 22 ruiters om allemaal een poging te wagen de 'Utrechtse Heuvelrug' te overwinnen en de 55 km te voltooien.

Het was een redelijk zware wedstrijd, door het heuvelachtige parcours. Halverwege het tweede rondje kreeg Patent het ook best zwaar en zat hij even in een dipje. Gelukkig was Voltrack daar nog altijd, die uiteindelijk Patent erdoorheen hielp door voor hem uit te galoperen over het pad. Het leek wel alsof Voltrack zweefde. Het was een heel mooi gezicht. Uiteindelijk zijn we goedgekeurd en 8e en 9e geworden met een snelheid van 12,6 km/h. Een keurige prestatie in zo'n zwaar parcours vind ik.

Voor mij was het niet alleen een mooi gebied, maar ook nog bijzonder. Op 26 Mei 2002 liep Hercules zijn laatste wedstrijd in Leersum en startte hij op hetzelfde terrein waar nu ook de wedstrijd gehouden werd. Op mijn netvlies staat een soort foto gebrand van Hercules, die te midden van de groene bossen achter Voltrack aansjokte zoals hij altijd deed. En zaterdag zijn we daar weer langs gekomen en zag ik Hercules in mijn gedachten er weer lopen. Het was één van mijn eerste wedstrijden en weet het nog precies. Mooi, om zo een foto van hem in mijn hoofd te hebben.

Kinderachtig

Ja, ook als 6V-er heb je de eerste dag van school een introductie. We vroegen ons al af waar ze ons 3 uur lang mee bezig wilden gaan houden. Dat was wel snel duidelijk...

Ze lieten ons na een inleidend praatje 'SpongeBob SquarePants Movie' kijken... Euhm ja?

Een dagje meer vakantie lijkt mij toch beter. Gezien wat we komend jaar moeten doen...

Engels gespreksvaardigheid, Praktische opdracht Scheikunde, Wiskundetentamen (2 stuks), Scheikundetentamen, Letterkundetentamen (2 stuks), Praktische opdracht Economie, Biologietentamen (2 stuks), Natuurkundetentamen, Praktische opdracht natuurkunde, tentamen Economie, Nederlandse schrijfvaardigheid, Engelse schrijfvaardigheid en nog 7 Centraal Schriftelijke Eindexamens.

Ja, een dagje extra vakantie was wel leuk geweest.

Hairspray

Gisteren ben ik met wat vriendinnen in Utrecht naar Hairspray geweest. Voordat we erheen gingen hebben we een dinertje bij mij gehouden. Een drie gangen maaltijd met als voorgerecht een salade, hoofdgerecht een zelfgebakken pizza en als toetje frambozensmoothie met citroensorbetijs. En zoals dat altijd gaat met meisjes, de tijd vloog dus moesten we ons na 't eten haasten naar de trein.
Op het station begon ik te stressen toen de trein al aankwam en we nog twee kaartjes moesten kopen. De automaat werkte niet mee en de conducteur wilde keurig op tijd rijden... Ook al deden mensen die in de trein zaten nog een keer de deur voor ons open, we hebben de trein net gemist. In Utrecht zijn we eerst nog naar de verkeerde bioscoop gerend en ik was alweer bang dat ze onze kaartjes al hadden doorverkocht. Gelukkig kwam alles goed en waren we precies op tijd.



'You have to think big to be big!' 'Big ain't the problem in this family Wilbur...'
Ik weet ook al wat de volgende film is waar we met z'n allen heengaan: Enchanted.

Natuur op de vliegbasis

Foto: The Integrator

Zoals ik volgens een gemeenteraadslid uit Baarn te laat was met mijn verontwaardiging over de ontwikkelingen rond kasteel drakensteyn, ben ik nu in mijn ogen nog net op tijd.
Hier vlakbij ligt Vliegbasis Soesterberg, het oudste militaire vliegterrein van Nederland. In de planning staat dat eind 2008 de vliegbasis gesloten zal worden en er eindelijk gestopt zal worden met de vele militaire oefeningen met F16's, chinook helicopters, AWACS (die uit Schinveld ja), Orions en alles wat het leger bezit en de lucht in kan.

Dit betekent dat er al een hele tijd getwist wordt over de toekomst van het terrein. Werkelijk íedereen wil wel een stukje. De een om kantoorpanden op de bouwen en de volgende om er een paar hoge flats neer te donderen. Als iedereen zou krijgen wat er gewenst wordt, blijft er vrij weinig natuur voor de natuur over. Nét nu ook de natuur een onhoorbare stem heeft in deze discussie. Het gebied vormt namelijk een schakel middenin de randstad en door het onderhoud van defensie heeft het al een aardige ecologische waarde.

Utrechts Landschap wil graag het héle gebied, maar krijgt slechts een klein deel. Met de actie 'Geef voor natuur op de vliegbasis' proberen ze ook de rest te kunnen kopen met geld dat mensen doneren. Er is alleen één klein probleempje... Volgens mij loopt de actie nog niet zo geweldig en schiet het dus niet echt op met het grond kopen. En dáár moet verandering in komen. Het is uniek dat er zo'n groot gebied vrij komt in de Randstad en in mijn ogen is het ook heel belangrijk dat er natuur blijft. Zoals Utrechts Landschap uitlegt op hun site hebben ze werkelijk een groot stuk nodig, om ook het habitat van schuwe dieren te beschermen.
Doe ook mee en help met slechts €15,- Utrechts Landschap weer een stukje op weg!
Maak uw bijdrage over op giro 507396 t.n.v. Het Utrechts Landschap De Bilt

Trailertraining II

Begin deze zomer heb ik geblogd over de problemen die we hadden met het laden van Patent. Sindsdien heb ik hem zo vaak in de trailer gehad dat hij dat ding nu van binnen beter dan van buiten kent. We zijn nog lang niet zover dat hij er in één keer inloopt, maar langzaam maar zeker gaat het steeds beter.

Bij de vorige endurancewedstrijd deed ik er nog meer dan een uur over om hem weer de trailer in te krijgen zodat we naar huis konden. Nu duurde het maximaal een kwartier.
De sleutel tot succes met een eigenwijze arabier die gelooft in conspiracytheories is toch simpelweg geduld. Je niet gek laten maken door hem, als hij wéér snel de klep af racet. En gewoon vaak doen. Van de winter moeten we ook minstens 1-2x per maand een rondje met hem rijden, ook al is heel Nederland bedekt onder een dikke laag ijs en kunnen we nergens rijden. Op die manier kunnen we ervoor zorgen dat hij het steeds normaler gaat vinden en normaal blíjft vinden.

Hopelijk loopt hij er over twee weken nóg beter in met de wedstrijd, ik heb in ieder geval goede hoop en anders heb ik nog altijd een kruiwagen vol geduld. De trailertraining slaat dus aan!

Endurance Kootwijkerbroek

Patent en ik, vlak voor de finish

Al vele keren hebben we gereden door de bossen rond Kootwijk. Er wordt namelijk maar liefst drie keer per jaar een wedstrijd in die omgeving georganiseerd.Gisteren vertrok ik iets voor 7 uur van huis samen met mijn ouders, mijn zus en de paarden. Richting ‘Onder de Kastanje’ waar Endurance Kootwijkerbroek van start zou gaan.

Voltrack en mijn vader

Patent krijgt steeds meer wedstrijdervaring en blijft daardoor steeds rustiger. Vroeger duurde het makkelijk een uur voor hij weer rustig was na een massastart, nu was hij na 5 kilometer alweer prima te rijden met een los teugeltje. In de vetgate konden we hem ook bijna meteen aanbieden zodat we maar weinig tijd verloren.

Ook al kennen we het gebied best aardig, het tweede rondje werd een soort puzzelrondje. Er was een punt waar je makkelijk de verkeerde ronde op kon rijden, iets wat we vorig jaar gedaan hebben. En op een ander punt miste ik een markering waardoor we een kilometer extra gereden hebben… Maar we gaan vooruit, want vorig jaar was het niet één, maar tien kilometer.

Mijn vader en ik, bijna finish

Het weer was beter dan vorig jaar, we zijn niet zo erg verkeerd gereden en het allerbelangrijkste: allebei de paarden zijn goedgekeurd. Met een snelheid van iets boven de 14 km/h zijn we 7^e en 8^e geworden van de 30 starters. Een resultaat waar we heel tevreden mee zijn.

(Foto's gemaakt door Claire *achternaam onbekend*)

Geachte mevrouw de Koningin

Het hekwerk rond Drakensteyn - Foto: Nederlands Dagblad

Majesteit,

Dit zal vast niet het eerste schrijven zijn dat u ontvangt over het smakeloze gevangenishek rond uw toekomstige pensioenverblijf 'Kasteel Drakensteyn' te Lage Vuursche. Op deze mooie zondag heeft het mij flink geschokt in de vroege ochtend toen ik, na er enkele maanden niet geweest te zijn, er met de auto en paardentrailer langsreed.

Het imminente hekwerk van maar liefst 3½ meter hoog staat in sterk contrast met zijn omgeving. Zoals u wel bekend zal zijn van uw verblijf vijfentwintig jaar geleden te Drakensteyn is Lage Vuursche een charmant, pittoresk dorpje middenin prachtige bossen. De natuur heeft hier nog vrij baan en in het bos leven nog aardig wat reeën. Dat u het uitzicht van uw omwonenden met dit hek vergalt en de reeën de pas afsnijdt vind ik ronduit ontgoochelend.

Nadat er al vele pogingen gedaan zijn wil ik graag ook nog trachten u ertoe te bewegen het afschuwelijke hek te vervangen door een hek met smaak. Een hek dat in deze mooie omgeving past. U gaat dan weliswaar een riskanter pensioen tegemoet, maar het zal ook plezieriger voor u en uw omgeving zijn. Uw pensioen doorbrengen in de Lage Vuursche Bajes is toch niet uw beeld van uw pensioen op Drakensteyn?

Hoogachtend,

Guinnifer Fuld