Arrivederci

Onze nieuwe vriend
(geen mooie foto van een rode te vinden...)

Ruim tien jaar vertoefde hij hier op het aanrecht. Zwart met chroom. Precies vierkant. Een waterreservoir aan de achterkant.

En altijd dat vertrouwde geluid bij het vullen van een kopje. Eerst redelijk hard, terwijl de druk werd opgevoerd. Daarna druppelde de koffie, vervuld met smaak, het apparaat uit een klein kopje in.

Nog altijd werkte hij prima, maar toch was het tijd voor een nieuwe. Een nieuw systeem. Capsules, dat is het nu. De koffie is lekkerder en de machine behoeft minder onderhoud. Sinds vanochtend zijn we weer helemaal hip. Onze vertrouwde Quickmill werd een beetje uit elkaar gehaald, in een doos gestopt die eerst de pads bevatte en met liefde naar de auto gedragen. De hele reis pruttelde hij niet en druppelde er geen koffie uit het apparaat.

Bij Espressissimo zetten we hem, met doos en al, op de toonbank. Hij verdween naar achteren, om gereviseerd te worden en een nieuw leven tegemoet te gaan. Bij een andere koffiegenieter, die binnenkort de winkel in zal lopen en zal vragen of men niet toevallig een tweedehands Quickmill voor hem heeft. Onze Quickmill zal weer naar voren gehaald worden, opgepoetst en wel, en zal in een andere doos de deur verlaten. Op weg naar het huis van zijn nieuwe vriend.

Wij namen afscheid van een goede vriend en verlieten de winkel met zijn jonge broertje. Rood met chroom. Hippe knopjes. En glazen in plaats van kopjes.

Arrivederci amico

Presenteren kun je leren

Een universitaire studie is over het algemeen vooral theoretisch. Begrippenkennis, formule gebruik, modellen...

Maar daarnaast moeten we ook onze academische vaardigheden ontwikkelen. Aan het begin van het jaar moesten we in het kader hiervan al een paper schrijven en nu is het tijd voor de vaardigheid presenteren! Bij het vak 'Macro economie' moeten we elk een presentatie van 10 minuten over ons 'onderzoeksland' houden met betrekking tot een bepaalde vraag (elke week een andere vraag en elke week presenteert iemand anders uit het groepje).

Tijd om onze grootste angst te lijf te gaan: spreken in het openbaar!

Om ons goed voor te bereiden op het presenteren van cijfers, van droge, saaie stof dus, hebben we deze week extra les gehad. Het begon dinsdagmiddag met een werkelijk briljant college over presentation skills. Een college gegeven door de meesters der presentatie, door de twee mannen die ons deze speciale korte cursus 'Presenteren' kwamen geven. Een geweldige afwisseling met onze normale stof. Het college was totaal niet stoffig, grappig zelfs, en was totaal niet slaapverwekkend.
Als een vervolg hadden we vanochtend workshops waarin we zelf in de spotlight mochten gaan staan. Een voor een moesten we voor de groep en telkens werd alles weer geanalyseerd. Sta meer rechtop ... gebruik je handen ... kijk mensen aan ... ontspan. De workshops waren vol beweging, actie, en bevatten totaal geen theorie. Het was toegepaste drama!

Ik heb ervan genoten, gelachen en vooral ook veel geleerd. Ontzettend nuttig om eens een keer naar elkaar te kijken en erop te letten wat iemand anders goed, of juist slecht, doet. En vooral: om eens een spiegel voorgehouden te krijgen en je bewust te worden van je eigen slechte trekjes. Na één college en een zeer leerzame werkgroep is het presenteren al meteen weer een stuk leuker geworden. Ik kijk er al bijna naar uit om die stoffige cijfers te gaan presenteren aan de rest van mijn werkgroep!

Het land van de Bloesem

Arthur gaat al jaren, vorig jaar ging ik voor het eerst mee en afgelopen dagen was het weer feest. We gingen twee nachtjes bij oma Thea en opa Arnold logeren. Onderweg, in de trein, maakte ik me nog zorgen om het weer. Volgens het weerbericht zou precies het weer omslaan nu wij naar het Land van Maas en Waal afreisden. Maar de paar dagen dat we er waren heb ik de zon meer dan genoeg gezien. Toegegeven, 's nachts regende het. Maar daar had ik toch geen last van?

De logeerpartij leek in veel opzichten veel op de vorige: we hebben geduizend, we zijn naar Tiel geweest en zijn enorm in de watten gelegd door opa en oma. Het grootste verschil: deze keer waren we in de bloesem tijd in het land der Bloesembomen.

Wauw.

Wat een prachtige, golvende zee van witte en roze bloeiende bomen. Een overvloed aan kleur, waar je maar keek.

Het echte zomergevoel.

Voorjaarsschoonmaak

Nu de kou het land uit is, de planten de grond uit schieten en de zon hele dagen schijnt ontstond hier thuis de drang om een voorjaarsschoonmaak te houden. Niet alleen ruimen wij het huis zelf op, laten we dekens en natte was buiten in de wind opfrissen, maar is het ook weer de hoogste tijd om de paarden een schone stal te bezorgen.

Twee à driemaal per jaar verandert het plein voor de stal in een soort rommelmarkt en blijft er in de stal alleen nog het stof op de balken achter. Met z'n allen zijn we de hele dag bezig met de stal poetsen tot er geen spinnenweb meer over is. Mijn moeder gaat het stofnest met de hoge druk spuit te lijf, mijn vader schept de stallen leeg en ik sleep alle dekens, voerzakken en gereedschap de stal uit.

Dit jaar vonden wij stille zaterdag wel een mooie dag om dit karweitje op te knappen, dus begonnen we zodra de paarden naar de wei verdwenen waren met frisse moed onze beerput open te trekken.

Elke pauze een stukje Paasstol hield ons op de been en aan het einde van de dag zag de stal er weer helemaal paasbest uit! De paarden snoven wat onwennig om zich heen, zij merkten ook wel dat er het een en ander was veranderd in hun stal tijdens hun aanwezigheid. Maar een echt probleem hadden ze er niet mee, een frisse stal was toch ook een stuk fijner voor hun neus.

Nu is de lente ook officieel ingetreden in hun huis!

Vrijheid rond Pasen

Vorige week heb ik bijna non-stop met mijn neus in de boeken gezeten, opeens waren de tentamens er alweer bijna. Met tegenzin heb ik geprobeerd me niet te laten inpalmen door het mooie weer, wat me natuurlijk lang niet altijd lukte, en heb ik braaf zitten lezen, opdrachten gemaakt, formules zitten stampen en dan het hele plan weer herhaald.

Afgelopen maandag had ik mijn Statistiektentamen. Daar hoefde ik maar een 2,4 voor te halen, dankzij goede resultaten bij de midterm. Nou, een erg hoog cijfer verwacht ik ook zeker niet, want ik ben weer ouderwets slordig geweest. Dat kwam ook vooral doordat ik wist dat ik het toch wel zou halen, ik zat er uiterst relaxt en heb niet alles nog tien keer langsgelopen.

Dinsdag was een ander verhaal: bij Rechten moest ik nog wel even echt presteren. Na dagenlang samenvattingen te hebben gelezen, opgaves te hebben gemaakt en begrippen door te hebben genomen was het tijd om de proef op de som te nemen. Kende ik het allemaal werkelijk? Volgens mij wel, want het tentamen ging prima. Hier en daar wat twijfel, hier en daar misschien niet de precieze formulering die hij wilde horen, maar ik wist zeker wel waar ik het over had. En dat geeft toch altijd een lekker gevoel, als je een tentamen maakt en ook weet waar de docent heen wil met een vraag.

Ik ben benieuwd naar de cijfers, maar eerst ga ik even genieten van mijn 1,5 week vrij!

Laatste keer last.fm

Aan al het goede komt het eind. Voor alle gratis diensten moet een keer betaald worden. Voor niets gaat de zon op en regent het. En daar houdt het dan ook mee op.

Afgelopen week kondigde Last.fm aan hun diensten niet langer gratis aan te bieden aan mensen die niet in de VS, Groot-Brittanië of Duitsland wonen. En dat betekent dus voor mij, mijn vader, mijn zus, mijn broer en nog véél meer gebruikers: einde oefening! Ja, of betalen natuurlijk. Maar als studentje ga ik niet mijn geld steken in een handig muziektooltje. Kom nou. Wel jammer, want aan studentenkorting doen ze ook niet. Voor een paar cent had ik het nog wel willen hebben natuurlijk.

Er is nog een soort middenweg: zorgen dat je een Engels, Duits of Amerikaans IP-adres hebt. Want aan je IP-adres zien zij uit welk land je komt. Hoe kom je aan een ander IP-adres? De meest eenvoudige manier is met een zogenaamde proxyserver. Een goed, gratis voorbeeld is Ultrasurf, een tooltje waarmee Chinezen wel het net op kunnen omdat het lijkt alsof ze Amerikanen zijn.

Het is dus nog niet helemaal einde oefening, maar de duimschroeven worden weer iets verder aangedraaid en het gratis gebruiken iets lastiger gemaakt. Je kunt het ze ook niet echt kwalijk nemen, zij moeten ook hun brood verdienen.

We zitten wel weer net verkeerd, hadden we 100 kilometer verder naar het oosten gezeten of aan de andere kant van het kanaal hadden we niet op zoek hoeven gaan naar een Engelse, Duitse of Amerikaanse proxy.

Leven: een ontdekkingsreis

Kennismaken met Voltrack

Vurnica is nu een week bij ons en we kennen elkaar nu wel een beetje. Het is een schat van een paard. Kinderlijk. Alles is nog nieuw voor haar. Alles. Elke dag is een ontdekkingsreis.

Op ontdekking in het bos

Gisteren ging er weer een nieuwe wereld voor haar open. Ze ging voor het eerst naar het achterbos. Eerst haar maar even aan de hand meegenomen, zodat ze een beetje een idee kreeg van waar ze nou eigenlijk was. En daarna mocht ze vrij met Voltrack spelen. Volgens mij heeft ze een ontzettend leuke, avontuurlijke middag gehad.

Papa en Vurnica

Toen ze vorige week bij ons aankwam was ze nog behoorlijk schuw. Haar te pakken krijgen was wel even een uitdaging. Maar inmiddels komt ze al naar je toelopen in de wei om lekker gekroeld te worden.

Erg leuk om te zien hoe snel zo'n driejarige leert. Nog even en ze is het braafste paard van stal!

HelloGoodbye

Nala

Vlak na de Kerst kwam Nalatonna, Nala. Ongeveer een jaartje jonger dan Voltrack en, zoals de meeste fokmerries, een onbeschreven blad. Onbeleerd en had niet veel van de wereld gezien. Gedurende de eerste paar maanden van dit jaar werd ze langzaam vrienden met Voltrack.

Maar, zoals wij wel wisten en zijzelf niet, ze zou ook weer terug naar huis moeten. Nala is namelijk een guste(*1) fokmerrie, dit jaar gaan ze weer proberen haar drachtig te krijgen. We hebben plezier gehad van Nala, het is werkelijk een ontzettend lief paard.

Aan al het goede komt een eind, dus ook aan de tijd dat Nala bij ons was. Gisteren vertrokken papa en ik met haar in de trailer naar de Kossack Stud om haar weer in te leveren. En om een driejarige, drachtige merrie weer mee te nemen.

Ons nieuwe gezelschapspaard heet Vurnica - daar hebben we helaas nog geen mooie bijnaam voor verzonnen - en kent nog helemaal niets. Zelfs haar vangen is een hele kunst. Voor ons dus de leuke uitdaging om haar wat bij te brengen, om haar te laten wennen aan de mens. Voltrack en zij lijken wel al aardig overweg te kunnen met elkaar. Ze beschouwt hem als haar grote broer lijkt wel, ze doet hem vaak na.

Ik hoop dat het Nala goed gaat en dat er volgend jaar een mooi veulen aan haar zijde zal pronken. En anders is ze hier altijd weer welkom. Ze is het ideale gezelschapspaard voor Voltrack. Even oud, even actief en even speels. Ja, die twee vermaakten elkaar wel.

Een nieuw paard, een andere leeftijd en een nieuw avontuur!

- Foto komt nog -
*1 = niet drachtig. Afgelopen jaar is het niet gelukt om haar drachtig te krijgen.

Zeven

Afgelopen woensdag kwam ze dan eindelijk terug. Na twee keer haar vliegtuig niet gehaald te hebben, nog twee dagen te hebben vertoefd in Miami, na vier maanden Costa Rica. Woensdagmiddag stonden we met de thuisblijvers gespannen op haar te wachten bij Arrival 2 op Schiphol. En toen, toen kwam ze eindelijk door die deuren.

Daar was Mari weer! Ongelooflijk bruin, een hoed op haar hoofd en - hoe voorspelbaar - op slippers.

Nu zijn we weer met z'n zevenen. Mari was de eerste die weer thuiskwam. En wat was dat heerlijk. Om haar weer in onze armen te sluiten, om op Schiphol te zijn om iemand op te halen in plaats van gespannen te vechten tegen de tranen. Ja, ze is er weer. Een hele ervaring rijker, een beetje veranderd, maar toch nog altijd onze lieve Mari.

Fien, Maite en Judith zijn nog bezig met de wereld ontdekken, maar ook hun terugkomst komt alweer een beetje meer in zicht. 11 Mei staan we weer op Schiphol, dan om Maite in te zwaaien.

Broem Broem, toet toet!

Op 20 november stapte ik voor het eerst achter het stuur. Natuurlijk kon ik er nog helemaal niets van en had ik géén idee hoe ik die auto onder controle moest krijgen. De afgelopen drie maanden heb ik vele uren achter het stuur gezeten met Musa naast me en langzaam begon het resultaat zichtbaar te worden. Een maand geleden haalde ik mijn theorie na een weekend met mijn neus in de boeken te hebben gezeten. Er stond niets meer in de weg voor mijn praktijkexamen, dus kon die gepland worden!

Gisteren kroop ik met wat meer spanning dan normaal achter het stuur, het was tijd om te laten zien wat ik kon! Ook al was het weer niet iets om over naar huis te schrijven, door mijn zijruiten kon ik niet goed kijken en aan mijn buitenspiegels had ik ook vrij weinig, moest het gewoon gebeuren! Na eerst nog even een halfuurtje gewoon rond te hebben gereden, gingen we richting het CBR. Daar aangekomen gingen we naar tafeltje 13, waar tot onze verbazing geen examinator op ons zat te wachten... Musa ging het meteen uitzoeken en al snel bleek dat ik met de directeur van het CBR mocht gaan rondrijden, die wat later was doordat hij in de file stond. Oh oh, de directeur, dacht ik zenuwachtig. Maar Musa stelde me gerust dat het een hele aardige man was.

Nou, dat was ook zo. Hij stelde me gerust en keek door mijn zenuwachtigheid heen. In ruim een halfuur tijd liet hij me bijna alles wel doen: straatje keren, parkeren, rotondes, woonwijken, snelweg...
Terug bij het CBR had ik het niet meer, was ik geslaagd of niet? Ik had geen idee. Want hoewel het best aardig ging en ik geen grove fouten had gemaakt, was ik wel ongelooflijk zenuwachtig geweest en had niet altijd even perfect gereden...

Maar al snel kwam daar het verlossende woord, ik was geslaagd! De directeur van het CBR had genoeg vertrouwen erin om me los te laten in het verkeer. Na 3 maanden, 39 lessen en 1 examen mag ik dan dat roze kaartje gaan aanvragen!

Viva la vida

Having fun every day.




My way of living life.

Sneeuwpret

Sneeuw, waar dan? Zul je wel denken. Het was ook geen sneeuwpret in echte sneeuw... Maar wel in Nederland. Weet je het al? Nee zeker...

Ik ben donderdag wezen skiën in Snowworld! Samen met Arthur's familie gingen we rond de lunch weg uit Utrecht, met z'n zessen in een auto gepropt. Een uurtje later konden we achter elkaar aan de piste af stuiven, zigzaggend om de mede sneeuwgenieters heen.

Het was alweer bijna een jaar geleden sinds ik op ski's had gestaan, dus het was wel weer even wennen. Maar na een paar keer de piste afgegaan te zijn had ik 't weer aardig onder de knie. Vervolgens heb ik de hele middag plezier gehad met Arthur en zijn familie, terwijl we elkaar inhaalden of er weer iemand viel.

Na vier uur skiën voelde ik mijn spieren wel, maar dat gaf helemaal niet. Ik heb er ongelooflijk van genoten en zou vandaag wel weer willen!

Meeting the mentor

Studiepunt Economie, Janskerkhof - Rienk Mebius

Ook op de universiteit staat er nog altijd een mentor voor je klaar. Een docent die wat meer met jouw situatie betrokken is, waar je terecht kan met vragen en problemen. Een docent die jouw persoonlijke ontwikkeling volgt en je daarin begeleidt.

De mijne had ik tot vanmiddag nog helemaal niet gezien. Wel had ik hem al meerdere reflectieopdrachten en dergelijke gemaild, maar we hadden er nog niet over gesproken. Om vier uur liet ik mijzelf binnen op Janskerkhof 12 en schudde ik even later mijn mentor de hand.
Een halfuur later kenden we elkaar een stukje beter en hadden we een interessant gesprek achter de rug. We hebben het over van alles gehad, hoe het me nu bevalt, wat ik van de vakken vind, welke richting ik ongeveer op wil en vooral... over de mogelijkheden qua uitwisseling.

Ik zou heel graag een semester in het buitenland studeren, in Zuid Afrika. Voor het gesprek had ik al gekeken wat de Universiteit Utrecht voor partner universiteiten(*1) heeft en had ik mijn oog laten vallen op de Nelson Mandela Metropolitan University. Een universiteit in Port Elizabeth, Zuid Afrika. Volgens mijn mentor is dat inderdaad een heel leuke universiteit en maak ik ook kans om daar toegelaten te worden, dus nu is mijn buitenlanddroom weer een stapje dichterbij! Veel moet ervoor geregeld worden, maar dan krijg ik daar wel een onvergetelijke ervaring voor terug!

De mentor is meer dan alleen een gezicht geworden en volgens mij is hij nu al blij met mij (en ik met hem). Let's keep it that way!

Een boek vol leven

Een antiek dagboek

Deze blog noem ik soms liefkozend mijn dagboek-blog. Maar, naast deze blog over mijn leven houd ik ook nog een écht dagboek bij. Je weet wel, zo een met handgeschreven berichtjes erin, zo een met zinnetjes erin als Ik heb vandaag... En zo een met onder elk verslag van een dag weer mijn handtekening. Gewoon, een echt dagboek. Een dagboek waarin ik kan opzoeken wanneer ik naar de film ben geweest. Een dagboek waarin ik kan teruglezen hoe ik me voelde toen we Patent kregen. Een dagboek met de kleine, onbenullige dingen van mijn leven erin, maar ook met mijn ware gevoel, met belangrijke gebeurtenissen... Mijn dagboek vormt een gigantische, gedetailleerde vastlegging van mijn leven.

Zoals je nu waarschijnlijk al geconcludeerd hebt heb ik niet echt moeite om het bij te houden. Ik ben niet gestopt na één keer schrijven. Ik was denk ik tien toen ik begon met het bijhouden van een dagboek. In het begin schreef ik totaal niet regelmatig. Zo nu en dan noteerde ik er een zinnetje in. (Laudine is stom, iets wat ik toen de ruzie overgewaaid was nog heb doorgekrast.) Langzaamaan werd het allemaal een stuk regelmatiger en nu schrijf ik ongeveer elke dag. Zo nu en dan neem ik mijn dagboek zelfs mee als ik bij Arthur ga slapen, om ook daar het bij te houden.

En toch wil ik het boek Wreck this Journal van Kerri Smith hebben. Dit boek is eigenlijk voor mensen wie het niet lukt om nauwgezet hun dagboek bijhouden, maar het is zo briljant dat ik het ook wil. Het maakt van je dagboek iets bijzonders: zo krijg je bijvoorbeeld het advies om het van een hoog gebouw te gooien!

Het bijhouden van een dagboek is geweldig en als je het nog niet doet, ga je het waarschijnlijk na het lezen van Wreck this Journal wel doen!

Een halfjaar

Ik studeer alweer een halfjaar Economie. De eerste twee periodes zitten erop. Vier vakken zijn binnen!

Afgelopen week heb ik de cijfers teruggekregen voor Bedrijfseconomie en Micro economie en... Ik heb ze allebei gehaald! Dus: halverwege april weer een weekje vrij en 30 ECTS zijn al binnen!

Mijn cijfers so far:
Wiskunde - 6,5
Multidisciplinaire economie: 8,5
Bedrijfseconomie - 6,5
Micro economie - 8,0

En nu maar mijn uiterste best doen om ook Statistiek en Inleiding in het recht in één keer te halen!

De slagroom der fruiten

Op mijn verjaardag heb ik twee boeken met smoothie recepten gekregen. Nu maakte ik al regelmatig smoothies met onze blender, vaak met het ontbijt een banaan, sinaasappel, appel combinatie en in de zomer verdween er ook rood fruit in de blender. Maar nu, nu zal de frequentie en variatie van de smoothies alleen maar toenemen!

Vorige week heb ik meteen met Laudine een recept uitgeprobeerd... en het smaakte werkelijk hemels. Gisteravond hebben we het maar meteen nog een keer gemaakt.

Een aanrader voor al mijn bloglezers:

Bananenkokos shake
(hoeveelheid voor twee glazen)
- Twee bananen
- Pakje kokosmelk van AH (*1)

Samen in de blender mixen tot een soort room. Glazen vullen en vervolgens naar eigen keuze Cacao of Kaneel erover heen strooien.

*1: precieze hoeveelheid kokosmelk weet ik niet meer. Het gaat er vooral om dat je even proeft hoe sterk de kokosmelk is die je gebruikt. Van sterke kokosmelk niet teveel doen, die van de AH was helemaal niet sterk dus hebben we het hele pakje er doorheen gedaan.

Bereid je maar voor op een glas vol hemelsheid, een glas vol fruitslagroom!

In theorie...

In theorie kan ik autorijden. Ik heb vandaag mijn theorie examen gehaald!

Na een weekend lang blokken, ervoor had ik geen tijd door tentamens, is het in één keer gelukt! Daar zitten en dan de antwoord in 't eggie intoetsen is toch wel spannend, opeens wil je het wel echt heel graag halen.

Vooral het wachten op de uitslag vond ik zenuwslopend. Je gaat weer aan alles twijfelen en beeld je in hoe het is als ze even later tegen je zeggen dat je het niet gehaald hebt.

Maar, toen ze werkelijk langskwamen en de mensen die het niet gehaald hadden hun paspoort/id teruggaven, liepen ze mij voorbij. Mijn hart zat in mijn keel en ik ging er al volledig vanuit dat ze me mijn spullen terug zou geven. Ik dacht zelfs dat ze haar hand al uitstak naar mij, maar dat was naar de volgende! Opeens was ze voorbij... en had ik het gehaald!

Met vijf fout zit de theorie er nu op, op naar het praktijkexamen!

Who's the man? My beloved ones are

Ik verwachtte dat ik dit jaar mijn verjaardag een beetje over zou slaan. Jarig zijn in een tentamenweek heeft dat meestal tot gevolg. Zeker als je vrijdagmiddag van 2 tot 5 tentamen hebt.

Toch wilde ik het vrijdagavond vieren, zo snel mogelijk. Lekker gezellig eten en dan spelletjes spelen. Nou, het was een succes! Na het eten hebben we Who's the man gespeeld, wat tot enorm veel lachen leidde. Aan Pictionary zijn we niet meer toegekomen, Who's the man was zó leuk dat we dat de hele avond gedaan hebben.

Mijn vriendinnetjes, mijn ouders en Arthur hebben me ook nog eens verwend met de meest geweldige cadeautjes, dus over een 'oversla-verjaardag' valt niet meer te spreken. Het was een heerlijke verjaardag!
Het meest bijzondere was nog een brief, die toevallig precies op mijn verjaardag aankwam. Uit Amerika. Van Maite. Oh, wat was ik blij toen ik die brief in de brievenbus vond, terwijl 't schemerde en hoog in de bomen boven me stormde. Om me heen was het guur en koud weer, maar ik was dolgelukkig.

Dankbaarheid

Het is al ruim drie maanden geleden. Drie maanden waarin van alles is gebeurd. In zijn stal staat nu een ontzettend lieve merrie. Samen met haar maakt Voltrack nu dagelijks hun weide onveilig.

Zijn hoofdstel hangt nog in de zadelkamer. Nog steeds valt zijn naam elke dag wel een keer in een gesprek. Nog altijd is het niet helemaal te bevatten dat hij er niet meer is. Het is niet te bevatten dat er zoveel nooit meer is. Dat er nooit meer Bats&Bol is.

Hoewel zijn stal niet leeg is, hoewel Voltrack niet alleen is... We moeten het nu zonder hem doen. Herinneringen en foto's, dat is wat er achtergebleven is. En de vraag waarom hij.

Ook is er nog altijd dankbaarheid. Dankbaarheid voor die prachtige zes jaar. Dankbaarheid voor al die levenslessen. Dankbaarheid voor al het plezier. Dankbaarheid voor het feit dat hij er was, bij ons.

Boven nul

En weg is de kou! Na een paar weken te hebben overleefd met temperaturen ver onder nul, is het nu weer allemaal aan het dooien.

Tijd om de balans op te maken. Want, vond ik het nou leuk, al die kou? Ik kan niet schaatsen, dus meer dan een beetje glijden op de vijver heb ik niet gedaan. Paardrijden kan al ruim een maand niet en op de fiets vroren mijn tenen eraf.

Maar toch moet ik bekennen, vond ik het best wel leuk. 's Ochtends waren de bomen mooi wit, de lucht was lekker fris en de zonsopkomsten en ondergangen waren ook prachtig.
Nu is de bak van ijsplaat omgetoverd tot gigantische modderpoel en kan ik, ook al vriest het niet meer, nog steeds niet rijden...

Doe mij toch maar de kou, in plaats van dit druilerige weertje...