Juni, Juli, Augustus

Nog even en ik woon op kamers! Nu ik terug ben uit Kroatië komt het opeens nog veel dichter bij. Officieel is de kamer per 1 augustus mine, maar omdat degene voor mij al eerder eruit is gegaan kan ik er al in. Vandaag is de dag dat ik begonnen ben het echt mijn kamer te maken. Hoe? Nou, door het een nieuw kleurtje te geven...

Samen met vrienden heb ik alle vier de muren vandaag een metamorfose laten ondergaan. Van spierwit naar lichtgeel, een heel verschil. De kamer is nu lekker zonnig, licht en vrolijk. Helemaal mijn ding.

Ik heb nu niet de zomer in m'n bol, maar de zomer op de muur! De kleur heette namelijk Juni!
In Juli schilderden we dus de kamer voor Augustus met Juni!

Nieuwe thuishaven

Na vorig jaar de Spaanse Costa te hebben ontdekt, zijn we dit jaar per bus naar de Adriatische zee getrokken... Kroatië here we come!

Na 22 uur bussen was het dan zover, ons thuis voor de komende 8 dagen was bereikt: Rovinj! We hebben weer een heerlijke week gehad, vol met leuke dingen... Hartenjagen, cocktails drinken, op het strand liggen, van de betonblokken afspringen, dobberen in de zee, uiteten, door de haven wandelen, op de markt afdingen, watermeloen eten, Who's the man tot 4:45 spelen, naar Medulin, boeken lezen, ijsjes eten, op ons balkon zitten, mooie zonsondergangen, Weerwolven, lachen, Kroatisch proberen te ontcijferen en nog zoveel meer.

Ik heb een heerlijke week gehad waarin ik ben uitgerust en toch ontzettend veel heb gedaan. We hebben elkaar weer beter leren kennen en we hebben er weer een thuishaven bij!

Volgend jaar weer?

Kaart met highlights
De vele, vele foto's geordend in een album.

Een muzikale avond

- Een van de nummers die door de studenten samen werd opgevoerd -

Iets wat ze op de universiteit niet meer doen, maar gelukkig op het conservatorium wel: een propedeuse uitreiking! En op het conservatorium maken ze er dan ook meteen een echt feestje van.

Gisteravond was het - onder andere - de propedeuse uitreiking van Kenza, dus zaten wij - de meisjes - met z'n allen in de zaal en hebben we vol enthousiasme geklapt en gejuicht na elk nummer. Het was namelijk niet gewoon een uitreiking, maar meteen een optreden. Er werden stukken uitgevoerd die door de 4e jaars Schoolmuziekstudenten in elkaar waren gezet en werden uitgevoerd door alle Schoolmuziekstudenten samen. Stuk voor stuk leken ze te genieten van hun tijd daar op het podium, van elk muziekstuk, van elke noot. Vol enthousiasme werd er gespeeld, gedirigeerd en geklapt. Iedereen was enthousiast.

En aan het einde van de avond verliet iedereen met een goed humeur de zaal, waarvan twaalf ook nog eens met hun propedeuse zwart op wit.

Cricket in the park

Wat doe je als je véél eerder dan gepland klaar bent met je laatste tentamen en dus plotseling tijd hebt om... gewoon lekker te doen waar je zin in hebt?

Dan ga je - ook al is het warm - gezellig parkcricket spelen!

Samen met Arthur en Lucas heb ik vanmiddag het plantsoen voor Lucas' huis onveilig gemaakt, met behulp van een bal en een cricketbat.
De regels van het parkcricket zijn natuurlijk wel anders dan dat ze normaal zijn bij cricket. Vooral omdat je maar met z'n drieën bent. Zo is de heg achter de wicket de wicketkeeper en is er maar één batsman (dus ren je maar in je eentje als je een run probeert te maken). Maar dat drukt de pret natuurlijk helemaal niet, vooral niet voor een amateur zoals ik!

Uiteindelijk heb ik me geweldig vermaakt en al mijn 'doelen' bereikt: 3 wickets gehaald terwijl ik bowlde (2x vangbal, 1x gooide ik de stumps om!) en heb ik toen ik aan het batten was één keer een bal voor 4 geslagen (tegen het hekje van het plantsoen).

Het was werkelijk heerlijk om dit te doen na al mijn tentamens, even lekker bewegen, lachen en buiten zijn. Ik denk dat ik wel vaker mee wil doen met parkcricket!

Vervroegd vakantie

Afgelopen weekend had ik al mijn energie en tijd gestoken in het tentamen van maandag: macro-economie. Mezelf opgesloten en geoefend, gestampt en nog eens geoefend.

Maar rechten, daar had ik nog niet echt voor geleerd... Daar begon ik dus in feite dinsdag pas mee. Nog maar twee dagen om voor het allerlaatste tentamen van mijn eerste jaar te leren. Dat moest makkelijk kunnen dacht ik, want kom, rechten moest prima te doen zijn.
Ik had me alleen een klein beetje vergist in de hoeveelheid, dus had ik woensdagmiddag wel door het geen geweldige voorbereiding te noemen was. Van herhaling was totaal geen sprake en van een volledige samenvatting ook niet. Maar ja, het moest maar. Ik had per slot van rekening maar een 4,7 nodig om het vak te halen en dat, dát moest me toch in ieder geval wel lukken besloot ik.

Vanochtend verscheen ik dus een beetje zenuwachtig bij het tentamen, er totaal van overtuigd dat ik er vrij weinig van zou begrijpen. Dat ik me met het merendeel van mijn antwoorden op glad ijs zou begeven en dat ik bij een deel van de vragen zelfs géén idee zou hebben. Eenmaal eenzaam achter mijn tafeltje, met mijn twee wetbundels, zuchtte ik nog één keer. Het moest maar.

En toen sloeg ik mijn tentamen open.

Opluchting. De eerste vraag, die snapte ik wel! En de volgende vraag? Oók al een eitje! En de volgende? Ja! En de volgende? YEAH! En de volgende? ...
Tot ik na vraag 7 de bladzijde omsloeg en dat al de laatste vraag bleek te zijn. Ik kon op dat moment wel een gat in de lucht springen, dit tentamen was geen probleem!

Nog geen uur later stonden op mijn antwoordblad ook al antwoorden op zeven vragen en kon ik alweer te zaal verlaten terwijl ik verwacht had daar de volle drie uur te zitten zweten. Mijn zomervakantie was vervroegd: om 10 uur vanochtend stapte ik de zon weer in met een ontspannen glimlach. Zomervakantie, here I come!

In een andere wereld

Ik was vergeten hoe heerlijk het was. Hoe bevrijdend. Hoe het was om helemaal op te gaan in een boek, in een andere wereld, en pas weer terug te keren naar de werkelijkheid nadat je de laatste bladzijde achter je had gelaten.

Woensdag was ik er al in begonnen, maar was ik nog lang niet opgegaan in het verhaal. Gisterochtend vertrokken mijn ouders richting de Veluwe en had ik de rest van de dag het huis voor mij alleen. En nog bijna 300 bladzijdes vol met het leven van Mariam en Laila.

Tegen het eind van de avond las ik - met tranen in mijn ogen - de laatste zinnen en sloeg ik het boek met een intens voldaan gevoel dicht. Even had ik de wereld door de ogen van een ander gezien, even had ik mezelf in een andere wereld gewaand. Even was daar het ultieme genot van het lezen.

De wijsheid, de perfectie van de zinnen... Wat een meesterwerk.

Ja, eindelijk heb ik Duizend Schitterende Zonnen gelezen en weet ik het: het was nog mooier dan ik had verwacht.

Keeping up the pace

Twee jaar geleden deden Laudine en ik ook al mee. Vol enthousiasme verschenen we aan de start van de 5 kilometer bij de IJsselsteinloop. Poeh, we vonden het maar een heel eind en waren trots toen we over de finish kwamen.

Gisteren zijn we een stapje verder gegaan, hebben we onze grenzen verlegd. We deden mee aan de 10. De 10 kilometer. Weer dezelfde voorbereidingen voor de start: een wandelingetje door IJsselstein, nummer opspelden, championchip aan veters vastmaken... En om 11 uur liepen we onder de start door, klaar voor een nieuwe uitdaging. Zouden we het kunnen?

En we hebben het overleefd!

Het eerste stuk hebben we samengelopen. Na zo'n 25 minuten ging ik er vandoor. Vanaf dat moment liep ik op vleugels: voor mijn gevoel heb ik íedereen ingehaald terwijl de zon maar bleef proberen me te laten smelten. Maar nee, de zon heeft geen grip op me gekregen. Telkens kwam er weer een kilometerbordje en liep ik nog steeds keurig 10 km/h. En uiteindelijk herkende ik het terrein weer: ik liep op de wegen waar ik twee jaar geleden ook gelopen had en dat betekende: de finish is vlakbij! De laatste twee kilometer was ik niet meer te stoppen, het voelde alsof de finish om de hoek was. Mijn ouders ben ik voorbij gerend met een grote glimlach op mijn gezicht, ik vloog.

Met de finish echt in zicht zag ik dat het nog in een uur zou kunnen, dus wist ik het laatste beetje energie eruit te persen en nog één keer mijn pas te versnellen. Eenmaal door de finish voelde ik me on top of the world, I did it!

Terwijl ik op Laudine wachtte heb ik bekertje na bekertje gedronken met een gelukkige glimlach op mijn gezicht, ik leefde nog! En Laudine even later ook - nadat ze even een glaasje energiedrank achterover had geslagen.

Vandaag hebben we ons maar meteen ingeschreven voor de Dam tot Damloop. Zouden we daarna ook nog leven?

Uilenzeik

Mijn vader heeft zojuist een kopje uilenzeik gedronken. Iets wat hij al jaren verafschuwd en nooit meer wilde drinken. Dé reden dat er een Illy apparaat in huis kwam, om hem te voorzien van Italiaanse goddelijkheid.

De liefde met Illy staat momenteel even op een laag pitje... Onze trouwe Quickmill wordt gemist en met de FrancisFrancis botert het voor geen meter. Nee. We hebben weliswaar een nieuwe FrancisFrancis toegestuurd gekregen, eentje die wel opwarmt, en ook nog een kort gesprek met een medewerker van Illy zelf gehad om ons trauma te kunnen verwerken. Maar het nieuwe apparaat weet weer niet van ophouden, met als gevolg dat we nu al meerdere keren met een oververhit apparaat opgezadeld zaten en het nu niet eens meer lukt om hem op de juiste temperatuur te houden.

Nee, mijn vader heeft het maar even opgegeven en ons oude, oude koffiezetapparaat van stal gehaald, puur voor de caffeïneshot. Deze zondagochtend kan hij helaas niet in alle rust genieten van zijn kleine kopje heerlijkheid. Het kleine genot, een snoepje voor de smaakpapillen. Nee, nu moet hij het maar even doen met - in zijn woorden - uilenzeik.

De vele wegen des levens

Wat ik later word? Ja, dat weet ik natuurlijk nog niet.

Wat ik later worden wil? Zo ongelooflijk veel!

Schrijfster, schrijven over personages tot ze mijn beste vrienden zijn geworden, schrijven over afscheid nemen tot ik zelf in tranen ben, schrijven over liefde tot ik vanbinnen gloei van geluk. Pogen de essentie van het leven te vangen in woorden.

Columniste, elke dag over iets anders. Elke dag proberen iets uit het leven gegrepen te vangen in slechts 200 à 300 woorden. Een eigen stijl, een eigen visie en vrij om te schrijven over wat ik wil. Proberen lezers elke dag weer een waar kunstwerk van woorden te brengen, waar ze om moeten lachen, waar ze zichzelf in herkennen, waar ze om moeten lachen of huilen. Kracht. Kleur. Kunst.

Fotografe, Fotografie is een messteek zei Henry Cartier-Bresson - een van 's werelds meest beroemde fotografen - eens. Proberen iets prachtigs te vangen in slechts één blik, één foto. Mensen raken, in slechts een fractie van tijd. Met één beeld iemands dag, iemands leven veranderen. Vangen wat gevangen moet worden en meer. Een leven lang proberen het leven te vereeuwigen.

Makelaar, mensen afscheid laten nemen van hun thuis en aan de andere kant mensen een nieuw thuis bezorgen. De psychologie van koper en verkoper doorgronden, weten wat men wil. Onderhandelen op de rand van het ravijn om de mooiste bloemen te plukken. Prachtige huizen echte bewoners bezorgen. Hoe geweldig moet het zijn om dag in dag uit met huizen, met thuizen, bezig te zijn?

Architecte, niet het verkopen maar het creëren van huizen, van kunstwerken, van thuizen. De opdrachtgever zo goed vatten dat je in staat bent een waar thuis te ontwerpen. Kunstwerken maken die één zijn met hun omgeving. Huizen maken die degelijk zijn en me zullen overleven. Huizen maken die het thuis zullen worden van mensen, waar kinderen zullen opgroeien, geruzied zal worden en men elkaar lief zal hebben... Ja, aan de geboorte staan van een nieuw thuis.

Marketeer, reclames verzinnen die niet alleen blijven hangen bij de burger maar ook schaterlachen als resultaat hebben. De kern van een product vatten in woorden, strategieën bedenken hoe men de markt kan veroveren, onderhandelen, presenteren... Ja, eigenlijk komt het weer neer op psychologie: de mens begrijpen.

Of ontwerpster, project ontwikkelaar, hoofdredacteur van een tijdschrift, public speaker, evenementen organisator... Ach, ik wil zoveel!

Arrivederci II

Het blijkt uiterst correct dat ik mijn vorige blog over het koffiezetapparaat eindigde met 'Arrivederci'. Want, inmiddels staat er weer een Quickmill bij ons op het aanrecht. Weliswaar niet dezelfde - deze komt van kantoor - maar toch is het weer een Quickmill.

Onze nieuwe vriend, de vriend die zo veelbelovend minder onderhoud zou behoeven en koffie zou maken die lekkerder zou zijn... heeft het na slechts vijf dagen te hebben geprutteld begeven! Zoals hij normaal hip zou moeten opwarmen gebeurde niet meer: de temperatuur bleef bij 20 graden steken. Geen vriendelijk geluidje als je op de grote, blauw verlichte koffiekop mocht drukken om je glaasje te vullen met espresso. Geen gepruttel en geen heerlijke geur in de keuken. Nee, hij is alweer toe aan onderhoud.

Op Bevrijdingsdag werden wij bevrijd van onze zieke vriend: een koerier kwam hem ophalen om hem een lift naar de Coffee Connection te geven waar ze hem zouden genezen. In zijn eigen doos - want ja, die hadden we natuurlijk nog - vertrok hij weer uit ons huis. De Quickmill bleef eenzaam op het aanrecht achter om mijn vader te voorzien van Italiaanse perfectie.

Afgelopen vrijdag werd onze rode vriend weer bezorgd, genezen zo werd gezegd. 's Avonds zette mijn vader hem weer aan en zuchtte opgelucht toen het vriendelijke geluidje dat aangaf dat er koffie gezet kon worden zijn oren bereikte. Gelukkig, hij deed het weer.

De euforie heeft echter zéér kort geduurd: één kopje koffie en één nacht welgeteld. Zaterdagochtend zette mijn vader hem weer aan en wachtte tot de 'koffieknop' weer blauw zou worden... Geen van dit alles gebeurde, mijn vader werd weer in de steek gelaten door zijn nieuwe vriend. Ja, hij is dus alweer ter ziele.

Ik begin me af te vragen onze hippe vriend het echt af kan met minder onderhoud dan een Quickmill...

What do we do? We run!

foto: lerenhardlopen.nl

Een tijdje geleden heb ik mijn hardloopschoenen maar weer eens aangetrokken en ben ik de straat op gegaan. Na een - beschamend - klein rondje hing mijn tong op mijn schoenen en zat ik met een rood hoofd aan de keukentafel. Poeh, die conditie stelde echt niet veel voor!

Normaal loop ik even een paar keer hard en verdwijnen de hardloopschoenen vervolgens weer in de kast. Deze keer ging het echter wat anders... Laudine begon met een revalidatieschema voor haar astma om ook conditie op de bouwen, dus sprak ik af om eens per week met haar mee te lopen. En toen bleek het buurmeisje, die ik bijles geef, net begonnen te zijn met trainen voor de Dam tot Damloop, dus sprak ik met haar af ook één keer per week samen te trainen. Opeens had ik trainingsmaatjes, trainingsschema's en trainde ik ook!

Nu loop ik alweer ruim een maand braaf 2-3 keer per week hard. Waar ik begon met een minuscuul rondje waar ik een kwartier over deed loop ik nu een rondje van zo'n 9 kilometer in 55 minuten. Wauw, eindelijk is het me gelukt om ook echt mijn conditie wat te verbeteren!

En van het een komt het ander: gisteren heb ik me ingeschreven voor de IJsselsteinloop. Dus 30 mei moet het even echt gebeuren, tijd voor een beproeving, tijd voor de 10 kilometer!

Bij opa en oma

Afgelopen weekend was een mijlpaal in onze familie. De eerste logeerpartij bij opa en oma was een feit! Runar, het zoontje van mijn zus, kwam voor het eerst echt logeren. Maar liefst vijf nachtjes!

Al een hele tijd geleden was hij erover begonnen, hij wilde graag een keer bij opa Ernst logeren. Een hele tijd had het niet gekund, maar nu was het eindelijk zover. Op Koninginnedag bracht mijn zus hem en vertrok ze in haar eentje weer naar huis. Runar bleef bij opa en oma.

Het zijn drukke dagen voor hem geweest, hij heeft opa geholpen met schoffelen en bonsai's plukken, met oma heeft hij de paarden gevoerd en de paden geharkt en met mij heeft hij zonder zadel op Voltrack gezeten! Voor het eerst - na altijd al de paarden geaaid te hebben - heeft hij er ook echt opgezeten. Eerst op Zondag voor zijn opa op het zadel een piepklein stukje en Maandag dus zelfs zonder zadel in de bak. Nou, hij vond het prachtig, dat hobbelen (rijden op een paard kan niet hoor, er zitten toch geen wielen onder?), met een glimlach van oor tot oor zat hij bovenop zijn grote vriend. Prachtig om te zien hoe hij ervan genoot.

Op Dinsdag was mijn moeder jarig en kwam mijn zus Runar weer ophalen. Naar huis wilde hij wel weer, maar toch wilde hij ook bij opa en oma blijven... Tja, hoe moest dat nou? Runar had de perfecte oplossing: opa en oma moesten maar naast papa en mama komen wonen!

Arrivederci

Onze nieuwe vriend
(geen mooie foto van een rode te vinden...)

Ruim tien jaar vertoefde hij hier op het aanrecht. Zwart met chroom. Precies vierkant. Een waterreservoir aan de achterkant.

En altijd dat vertrouwde geluid bij het vullen van een kopje. Eerst redelijk hard, terwijl de druk werd opgevoerd. Daarna druppelde de koffie, vervuld met smaak, het apparaat uit een klein kopje in.

Nog altijd werkte hij prima, maar toch was het tijd voor een nieuwe. Een nieuw systeem. Capsules, dat is het nu. De koffie is lekkerder en de machine behoeft minder onderhoud. Sinds vanochtend zijn we weer helemaal hip. Onze vertrouwde Quickmill werd een beetje uit elkaar gehaald, in een doos gestopt die eerst de pads bevatte en met liefde naar de auto gedragen. De hele reis pruttelde hij niet en druppelde er geen koffie uit het apparaat.

Bij Espressissimo zetten we hem, met doos en al, op de toonbank. Hij verdween naar achteren, om gereviseerd te worden en een nieuw leven tegemoet te gaan. Bij een andere koffiegenieter, die binnenkort de winkel in zal lopen en zal vragen of men niet toevallig een tweedehands Quickmill voor hem heeft. Onze Quickmill zal weer naar voren gehaald worden, opgepoetst en wel, en zal in een andere doos de deur verlaten. Op weg naar het huis van zijn nieuwe vriend.

Wij namen afscheid van een goede vriend en verlieten de winkel met zijn jonge broertje. Rood met chroom. Hippe knopjes. En glazen in plaats van kopjes.

Arrivederci amico

Presenteren kun je leren

Een universitaire studie is over het algemeen vooral theoretisch. Begrippenkennis, formule gebruik, modellen...

Maar daarnaast moeten we ook onze academische vaardigheden ontwikkelen. Aan het begin van het jaar moesten we in het kader hiervan al een paper schrijven en nu is het tijd voor de vaardigheid presenteren! Bij het vak 'Macro economie' moeten we elk een presentatie van 10 minuten over ons 'onderzoeksland' houden met betrekking tot een bepaalde vraag (elke week een andere vraag en elke week presenteert iemand anders uit het groepje).

Tijd om onze grootste angst te lijf te gaan: spreken in het openbaar!

Om ons goed voor te bereiden op het presenteren van cijfers, van droge, saaie stof dus, hebben we deze week extra les gehad. Het begon dinsdagmiddag met een werkelijk briljant college over presentation skills. Een college gegeven door de meesters der presentatie, door de twee mannen die ons deze speciale korte cursus 'Presenteren' kwamen geven. Een geweldige afwisseling met onze normale stof. Het college was totaal niet stoffig, grappig zelfs, en was totaal niet slaapverwekkend.
Als een vervolg hadden we vanochtend workshops waarin we zelf in de spotlight mochten gaan staan. Een voor een moesten we voor de groep en telkens werd alles weer geanalyseerd. Sta meer rechtop ... gebruik je handen ... kijk mensen aan ... ontspan. De workshops waren vol beweging, actie, en bevatten totaal geen theorie. Het was toegepaste drama!

Ik heb ervan genoten, gelachen en vooral ook veel geleerd. Ontzettend nuttig om eens een keer naar elkaar te kijken en erop te letten wat iemand anders goed, of juist slecht, doet. En vooral: om eens een spiegel voorgehouden te krijgen en je bewust te worden van je eigen slechte trekjes. Na één college en een zeer leerzame werkgroep is het presenteren al meteen weer een stuk leuker geworden. Ik kijk er al bijna naar uit om die stoffige cijfers te gaan presenteren aan de rest van mijn werkgroep!

Het land van de Bloesem

Arthur gaat al jaren, vorig jaar ging ik voor het eerst mee en afgelopen dagen was het weer feest. We gingen twee nachtjes bij oma Thea en opa Arnold logeren. Onderweg, in de trein, maakte ik me nog zorgen om het weer. Volgens het weerbericht zou precies het weer omslaan nu wij naar het Land van Maas en Waal afreisden. Maar de paar dagen dat we er waren heb ik de zon meer dan genoeg gezien. Toegegeven, 's nachts regende het. Maar daar had ik toch geen last van?

De logeerpartij leek in veel opzichten veel op de vorige: we hebben geduizend, we zijn naar Tiel geweest en zijn enorm in de watten gelegd door opa en oma. Het grootste verschil: deze keer waren we in de bloesem tijd in het land der Bloesembomen.

Wauw.

Wat een prachtige, golvende zee van witte en roze bloeiende bomen. Een overvloed aan kleur, waar je maar keek.

Het echte zomergevoel.

Voorjaarsschoonmaak

Nu de kou het land uit is, de planten de grond uit schieten en de zon hele dagen schijnt ontstond hier thuis de drang om een voorjaarsschoonmaak te houden. Niet alleen ruimen wij het huis zelf op, laten we dekens en natte was buiten in de wind opfrissen, maar is het ook weer de hoogste tijd om de paarden een schone stal te bezorgen.

Twee à driemaal per jaar verandert het plein voor de stal in een soort rommelmarkt en blijft er in de stal alleen nog het stof op de balken achter. Met z'n allen zijn we de hele dag bezig met de stal poetsen tot er geen spinnenweb meer over is. Mijn moeder gaat het stofnest met de hoge druk spuit te lijf, mijn vader schept de stallen leeg en ik sleep alle dekens, voerzakken en gereedschap de stal uit.

Dit jaar vonden wij stille zaterdag wel een mooie dag om dit karweitje op te knappen, dus begonnen we zodra de paarden naar de wei verdwenen waren met frisse moed onze beerput open te trekken.

Elke pauze een stukje Paasstol hield ons op de been en aan het einde van de dag zag de stal er weer helemaal paasbest uit! De paarden snoven wat onwennig om zich heen, zij merkten ook wel dat er het een en ander was veranderd in hun stal tijdens hun aanwezigheid. Maar een echt probleem hadden ze er niet mee, een frisse stal was toch ook een stuk fijner voor hun neus.

Nu is de lente ook officieel ingetreden in hun huis!

Vrijheid rond Pasen

Vorige week heb ik bijna non-stop met mijn neus in de boeken gezeten, opeens waren de tentamens er alweer bijna. Met tegenzin heb ik geprobeerd me niet te laten inpalmen door het mooie weer, wat me natuurlijk lang niet altijd lukte, en heb ik braaf zitten lezen, opdrachten gemaakt, formules zitten stampen en dan het hele plan weer herhaald.

Afgelopen maandag had ik mijn Statistiektentamen. Daar hoefde ik maar een 2,4 voor te halen, dankzij goede resultaten bij de midterm. Nou, een erg hoog cijfer verwacht ik ook zeker niet, want ik ben weer ouderwets slordig geweest. Dat kwam ook vooral doordat ik wist dat ik het toch wel zou halen, ik zat er uiterst relaxt en heb niet alles nog tien keer langsgelopen.

Dinsdag was een ander verhaal: bij Rechten moest ik nog wel even echt presteren. Na dagenlang samenvattingen te hebben gelezen, opgaves te hebben gemaakt en begrippen door te hebben genomen was het tijd om de proef op de som te nemen. Kende ik het allemaal werkelijk? Volgens mij wel, want het tentamen ging prima. Hier en daar wat twijfel, hier en daar misschien niet de precieze formulering die hij wilde horen, maar ik wist zeker wel waar ik het over had. En dat geeft toch altijd een lekker gevoel, als je een tentamen maakt en ook weet waar de docent heen wil met een vraag.

Ik ben benieuwd naar de cijfers, maar eerst ga ik even genieten van mijn 1,5 week vrij!

Laatste keer last.fm

Aan al het goede komt het eind. Voor alle gratis diensten moet een keer betaald worden. Voor niets gaat de zon op en regent het. En daar houdt het dan ook mee op.

Afgelopen week kondigde Last.fm aan hun diensten niet langer gratis aan te bieden aan mensen die niet in de VS, Groot-Brittanië of Duitsland wonen. En dat betekent dus voor mij, mijn vader, mijn zus, mijn broer en nog véél meer gebruikers: einde oefening! Ja, of betalen natuurlijk. Maar als studentje ga ik niet mijn geld steken in een handig muziektooltje. Kom nou. Wel jammer, want aan studentenkorting doen ze ook niet. Voor een paar cent had ik het nog wel willen hebben natuurlijk.

Er is nog een soort middenweg: zorgen dat je een Engels, Duits of Amerikaans IP-adres hebt. Want aan je IP-adres zien zij uit welk land je komt. Hoe kom je aan een ander IP-adres? De meest eenvoudige manier is met een zogenaamde proxyserver. Een goed, gratis voorbeeld is Ultrasurf, een tooltje waarmee Chinezen wel het net op kunnen omdat het lijkt alsof ze Amerikanen zijn.

Het is dus nog niet helemaal einde oefening, maar de duimschroeven worden weer iets verder aangedraaid en het gratis gebruiken iets lastiger gemaakt. Je kunt het ze ook niet echt kwalijk nemen, zij moeten ook hun brood verdienen.

We zitten wel weer net verkeerd, hadden we 100 kilometer verder naar het oosten gezeten of aan de andere kant van het kanaal hadden we niet op zoek hoeven gaan naar een Engelse, Duitse of Amerikaanse proxy.

Leven: een ontdekkingsreis

Kennismaken met Voltrack

Vurnica is nu een week bij ons en we kennen elkaar nu wel een beetje. Het is een schat van een paard. Kinderlijk. Alles is nog nieuw voor haar. Alles. Elke dag is een ontdekkingsreis.

Op ontdekking in het bos

Gisteren ging er weer een nieuwe wereld voor haar open. Ze ging voor het eerst naar het achterbos. Eerst haar maar even aan de hand meegenomen, zodat ze een beetje een idee kreeg van waar ze nou eigenlijk was. En daarna mocht ze vrij met Voltrack spelen. Volgens mij heeft ze een ontzettend leuke, avontuurlijke middag gehad.

Papa en Vurnica

Toen ze vorige week bij ons aankwam was ze nog behoorlijk schuw. Haar te pakken krijgen was wel even een uitdaging. Maar inmiddels komt ze al naar je toelopen in de wei om lekker gekroeld te worden.

Erg leuk om te zien hoe snel zo'n driejarige leert. Nog even en ze is het braafste paard van stal!

HelloGoodbye

Nala

Vlak na de Kerst kwam Nalatonna, Nala. Ongeveer een jaartje jonger dan Voltrack en, zoals de meeste fokmerries, een onbeschreven blad. Onbeleerd en had niet veel van de wereld gezien. Gedurende de eerste paar maanden van dit jaar werd ze langzaam vrienden met Voltrack.

Maar, zoals wij wel wisten en zijzelf niet, ze zou ook weer terug naar huis moeten. Nala is namelijk een guste(*1) fokmerrie, dit jaar gaan ze weer proberen haar drachtig te krijgen. We hebben plezier gehad van Nala, het is werkelijk een ontzettend lief paard.

Aan al het goede komt een eind, dus ook aan de tijd dat Nala bij ons was. Gisteren vertrokken papa en ik met haar in de trailer naar de Kossack Stud om haar weer in te leveren. En om een driejarige, drachtige merrie weer mee te nemen.

Ons nieuwe gezelschapspaard heet Vurnica - daar hebben we helaas nog geen mooie bijnaam voor verzonnen - en kent nog helemaal niets. Zelfs haar vangen is een hele kunst. Voor ons dus de leuke uitdaging om haar wat bij te brengen, om haar te laten wennen aan de mens. Voltrack en zij lijken wel al aardig overweg te kunnen met elkaar. Ze beschouwt hem als haar grote broer lijkt wel, ze doet hem vaak na.

Ik hoop dat het Nala goed gaat en dat er volgend jaar een mooi veulen aan haar zijde zal pronken. En anders is ze hier altijd weer welkom. Ze is het ideale gezelschapspaard voor Voltrack. Even oud, even actief en even speels. Ja, die twee vermaakten elkaar wel.

Een nieuw paard, een andere leeftijd en een nieuw avontuur!

- Foto komt nog -
*1 = niet drachtig. Afgelopen jaar is het niet gelukt om haar drachtig te krijgen.