De Luchtballon

Voor Natuurkunde moet je in je examenjaar een zogenaamd EXO doen, een experimenteel onderzoek waar je een keurig verslag van moet schrijven. Samen met Maite ga ik onderzoeken wat het verband is tussen de opwaartsekracht van een luchtballon en het temperatuursverschil (temperatuur lucht in de ballon vs. temperatuur rest vd kamer). Het is sneller gezegd dan gedaan, want we moeten natuurlijk eerst een model luchtballon bouwen!

We hebben nu een site gevonden waar we echte luchtballonstof voor een *prikkie* kunnen bestellen en vandaag zijn we bezig geweest met het berekenen van het volume van onze model luchtballon. Zelfs onze wiskundeleraar moest eraan te pas komen ('dit is echt een examenvraag! *enthousiasme*'). Na 2 lesuren eraan besteed te hebben bleek een deel van onze berekening niet te kloppen, dus moeten we weer naar Hans (de wiskundeleraar)... Dat doen we maandag wel...

pAn, kunst kijken

Peter Bremers - Icebergs&Paraphernalia - Iceberg 34

Samen met mijn vader ben ik op de allerlaatste dag van de pAn Amsterdam nog even gaan kijken. Ik vind het heerlijk om zoveel verschillende kunst bij elkaar te zien. Van glaskunst tot Rembrandt, van juwelen tot fotografische kunst, alles is vertegenwoordigd.

Voornamelijk de glaskunst en oude Nederlandse werken (Rembrandt, Koekoek etc.) spreken mij aan. Deze keer ben ik ook verliefd geworden op een prachtig beeld van een paard, dat stamt uit de Tang-dynastie. Met een hoogte van ongeveer 60 centimeter een echt unicum. En ook al is het een beeld en dus statisch, lijkt het net alsof het beweegt. Prachtig!

Sinterkláás!

Ik met mijn privé eiland (made by Mag!)

Misschien wel een beetje vroeg, maar wat wil je met al die aankomende tentamendrukte? Tegen de tijd dat het 5 December is, hebben wij geen tijd meer voor die Goed Heiligman!

Dus heb ik gisteren met mijn vriendinnetjes sinterklaas gevierd. En wat een mooie surprises kwamen er tevoorschijn! Ikzelf had Carolien getrokken en voor haar een knuffelpoes gemaakt, als vriendje voor haar kat. Verder hadden we een ... Beauty/shoebox (SATC-idee), een dansvoorstelling, de roos uit Belle & het Beest, een 'zelfgemaakt t-shirt', een hobbelpaard, een spiegel, Mirjam's eigen klas (Mirjam zit op de pabo), prachtige Kareltje de badeend (mét sjaal) en... ik kreeg mijn eigen Guin Island! Alle surprises waren zo mooi geworden!

Verder hebben we ook nog een keer genoten van Kenza's chocoladefontein en allemaal andere heerlijke dingen gegeten. Wat natuurlijk ook niet mocht ontbreken was de voorstelling van Marleen, Fien, Mari en ik. We hebben met AH-vingerpoppetjes (Sint, Piet en Amerigo) een geïmproviseerde voorstelling gegeven.

- klik hier voor de foto's! -

Tentamenrooster...

Ein-de-lijk is het bekend gemaakt. De indeling van mijn tentamenweek van 10 tot 14 December:

Maandagochtend, Wiskunde
" middag, Nederlands schrijfvaardigheid

Dinsdagochtend, Economie PO*¹

Woensdagochtend, Scheikunde PO*¹

Donderdag:
Nada, niks, nopes niente.

Vrijdagmiddag, Biologie.

Dat het hard werken werd wist ik al, maar nu weet ik ook in welke volgorde. Van het ergste ben ik tenminste het eerste af. Dat scheelt een hoop stress en zorgen!

*¹: PO staat voor praktische opdracht, bij scheikunde moet je stofjes bij elkaar gooien om te ontdekken welke stof 't is, en bij Economie moet ik een essay schrijven (en ik heb als onderzoeksvraag: 'had er ingegrepen moeten worden bij de overname van ABN AMRO?')

Oefenrechtbank

De studenten die ons hadden uitgenodigd

Na vorige week tijdens de open dag samen met Kenza enthousiast te zijn geworden over het ULC, gingen we deze week er nóg een keertje heen. Deze keer niet om een rondleiding te krijgen of een presentatie bij te wonen, maar om een oefenrechtbank bij te wonen.

ULC studenten gaan namelijk, zelfs al in het eerste jaar, pleiten als advocaat of Officier van justitie in deze oefenrechtbank. Dit verschilt niet van een werkelijke rechtzaak, behalve dat het vonnis dat de rechter geeft niet werkelijk telt zegmaar. De studenten krijgen ook tips en aanwijzingen van de rechtbank.

Deze keer waren het vier derdejaars studenten die gingen pleiten. De rechtbank bestond uit een echte rechter van de rechtbank van Utrecht, Stijn Franken (hoogleraar rechten in Utrecht en de advocaat van Lucia de B.) en een advocate van het advocatenkantoor van Stijn Franken.

De rechters

Zelfs voor leken zoals wij was de zaak goed te volgen. De studenten vervielen niet in opsommingen van wetsartikelen waar wij totaal geen weet van hebben, maar waren prima te volgen. Het was leuk om te zien hoe er mooi gebruik werd gemaakt van uitdrukkingen en de studenten soms lekker scherp uit te bocht kwamen.

Wie weet staan Kenza en ik over een jaar ook wel te pleiten in de oefenrechtbank!

Utrecht Law College

Vooroordelen zijn slechts ideeën die niets met de werkelijkheid te maken hoeven te hebben. Dat is vandaag maar weer eens bewezen. Ik ben met Kenza bij de open dag van Rechten, specifieker: Utrecht Law College (ULC), geweest. Het ULC is de enige honours opleiding rechten in Nederland en is ook werkelijk uniek. Een kleine groep van 75 tot 100 eerstejaars rechtenstudenten worden geselecteerd uit de ongeveer 150 aanmeldingen ervoor. Alleen de beste, meest gemotiveerde studenten worden geselecteerd.

Het idee erachter is dat door deze gemotiveerde, enthousiaste studenten bij elkaar te zetten, er een speciale sfeer wordt gecreëerd. En daardoor wordt er meer en beter geleerd.

Ik ging erheen met redelijk wat vooroordelen. Rechten is voor mensen die niet weten wat ze willen, rechten is veel te algemeen, rechten is saai, rechten is alleen maar theorie en geen praktijk en ga zo nog maar even door. Maar eigenlijk niets ervan bleek waar... Al na drie maanden mag je pleiten in een 'oefenrechtbank'!

Pf, plotseling wordt 't toch weer moeilijk om te kiezen. Proberen aangenomen te worden bij het ULC in Utrecht, of juist een poging wagen geselecteerd te worden bij IBA in Rotterdam?

Halve verlichting

De les ging al niet door, omdat mijn instructeur de griep heeft opgelopen. Dus ging ik zelf aan de slag met Voltrack. In het licht van onze baklampen heb ik lekker drie kwartier met hem gedressuurd.

Net toen we echt goed op stoom waren, hij netjes nageeflijk galoppeerde, gebeurde er iets geks. Ik zag een soort flits en opeens reed ik in heel ander licht. Een beetje droevig, grauw en donkerder dan eerst. Het was alsof we de goedverlichte snelweg hadden verlaten en nu op een B-weg met een paar zwakke straatlantaarns reden. De helft van het licht was uitgevallen!

Voltrack schrok er ook een beetje van en maakte een gek sprongetje. Maar zo braaf als hij is, bleef hij keurig luisteren naar wat ik van hem vroeg. Ik sprong er snel af en liep naar de stal om een poging te wagen weer ons mooie kunstlicht in alle glorie aan de praat te krijgen. Ik was even bang dat ik het licht helemaal uit zou doen en ik Voltrack kon gaan zoeken in het donker. Maar gelukkig voor mijn dappere paardje gebeurde dat niet. Het licht ging echter ook niet meer helemaal aan. Dus heb ik maar verder gereden in de halve verlichting.

Morgen maar even uitzoeken wat ermee aan de hand is...

KLEUR

Misschien was het een beetje druk in het bos. Maar wat wil je, op een prachtige zondagmiddag in een gekleurd herfstbos?

De kleur verdween niet door de drukte, en te paard was het prachtig. In brand staande lariksbossen en donker rode beukenlanen wisselden elkaar af. Het ene stuk was fel gekleurd, terwijl het andere stuk juist zachter was. Bij sommige stukken sneeuwde het bladeren en zag de grond eruit als een versgevallen pak gekleurde sneeuw. Prachtig, om daar met je paard als eerste doorheen te rijden.

De paarden vonden het denk ik ook mooi, ze waren in een opperbest humeur en liepen de hele weg met de oren naar voren. De wind in onze haren, het geritsel onder ons. Patent draafde en galoppeerde genieten met een los teugeltje door de bomen lanen. Voltrack volgde, de rust zelfve. En onderweg riep ik om de tien meter naar mijn vader 'Wauw! Zie die kleuren!'

De herfst, ik was vergeten hoe mooi dat kan zijn.

Meer foto's zie dit album

Af? Gaan? = Staan?

Wat een positieve verrassing was het toen ik vandaag mijn beschouwing terugkreeg die ik voor de herfstvakantie had geschreven! Het onderwerp, de militaire missie in Uruzgan, sprak me niet zo aan omdat ik er al over gedebateerd had vorig jaar. Daardoor was ik ook niet tevreden over mijn beschouwing. Ik vond (en vind!) hem zelf wat mat, braaf en standaard.

Blijkbaar viel het toch wel mee hoe 'slecht' het was, want onderaan het blaadje stond een mooie 8,2! Dat geeft vertrouwen in het tentamen dat ik over 5 weken heb, waar ik een betoog of beschouwing moet schrijven.

Geen één keer heb ik onder een 8 gehaald. Nu maar ervoor zorgen dat mijn tentamen niet de eerste keer wordt...

Klik hier om de beschouwing te lezen

Treindroom

Starend uit het raam vliegen de indrukken aan me voorbij. Vele Nederlandse watergangen worden over gestoken. De gouden hanen op kerktorens glimmen zelfs zonder weerkaatsende zonnestralen. Vervallen loodsen met vele kapotte ramen behoren in zekere zin tot ware architectuur. Het Nederlandse coulissen landschap wordt vervlochten met de rijen kleine, oude huizen. De beweging van een binnenvaartschip wordt slechts verraden door de golven die het achterlaat. Rinkelende spoorwegovergangen worden al bonkend overvlogen. Zij bij hem achterop wacht geduldig tot de trein voorbij is. Langzaam gaan de lichten aan binnenshuis. Stilstaande snelwegen worden overgestoven. De warme gezelligheid uit de Nederlandse huishoudens bereikt door de steeds donker wordende buitenlucht de dromende treinreiziger.

In feite is een lange reis met de trein een soort droom. Het leven van anderen flitst aan je voorbij. Even ben je slechts een toeschouwer.

Weer Maastricht

Begin dit jaar hebben we al met zijn tienen de boel op stelten gezet in Maastricht, afgelopen weekend hebben we het met zn vieren zachtjes over gedaan.

Samen met Maite, Mirjam en Fien stapte ik zaterdagochtend om 8.38 in de trein en begon ons heerlijke weekend. We hebben weer heerlijk geshopt (mooie laarzen!), gepokerd (ik was als eerste blut...), pizza gegeten, uitgegaan tot in de vroege uurtjes om vervolgens de volgende dag halfslapend door te brengen. Het was in één woord heerlijk (behalve het eten bij de Burger King dan gisteravond =P)!

We hebben ook nog vlak voor ik mijn trein moest halen een foto gemaakt in zo'n klein pasfoto hokje op Utrecht CS. Met z'n vieren in een hokje gepropt terwijl we ook nog de tassen in de gaten hielden die als een soort barricade voor 't hokje lagen... Hihi

-foto's komen nog-

Het witte paard

Het is alweer ongeveer een jaar geleden dat er een groep van ongeveer 200 paarden ingesloten werd door het water. De fotograaf Laurens Aaij maakte deze foto die de hele wereld overging, het witte paard werd een symbool voor hoop.

Nu staan de paarden van dezelfde boer nog steeds buitendijks en is it Fryske Gea bang voor een herhaling van het hele verhaal. De boer heeft namelijk waarschijnlijk geen plaats om de paarden te stallen. Het zijn namelijk paarden die naar Frankrijk, Italië et cetera getransporteerd zullen worden om daar geslacht te worden.
Laten we hopen dat er dit jaar geen herhaling plaatsvindt, want niet elk jaar loopt het met een sisser af. (en vorig jaar zijn er ook al 18 paarden verdronken...)

Bladerregen

Bron: Emday.nl

Wauw, wat is de herfst toch eigenlijk ook een heerlijk jaargetijde. Als het dan even droog is en de zon doorbreekt is het werkelijk prachtig.

Samen met Voltrack heb ik vandaag genoten deze heerlijke zonnige herfstdag. Middenin de zon, terwijl het blaadjes regende om ons heen, heb ik hem gedressuurd. Na lekker lang te hebben warmgereden liep hij lekker soepel en ontspannen toen ik 'm wat meer oppakte. Zelfs als ik hem in draf liet uitstrekken bleef hij perfect ontspannen aan de teugel lopen.

Het was zo mooi om in zo'n blaadjes regen te rijden. Op straat was het nog mooier. Hier in de buurt zitten een paar van die bomenlanen, met hele hoge bomen die een soort plafond vormen in de zomer en nu hun blad verliezen. Met Voltrack heb ik nog even een stukje lekker gedraafd door zo'n bomenlaan. Dat was zo mooi, terwijl de zon langzaam door het al bijna verdwenen bladerdak scheen dwarrelde er allemaal blaadjes om ons heen naar beneden...

Het mooie van het leven zit in de kleine dingen en soms zijn die kleine dingen zo overweldigend dat ze een grote indruk achterlaten.

Loslaten

Om werkelijk wat verder te komen met het dressuren is het belangrijk te durven. Vroeger was ik soms best een beetje bang, als ik in de winter op een stuiterend paard zat. Ik verkrampte en durfde absoluut niet meer te ontspannen.

Ik reed niet meer voorwaarts, hield voor elke beweging goed tegen en wachtte af tot het paard opzij sprong.

Maar het is juist belangrijk wel gas te geven, wel voltes te blijven rijden en het belangrijkste is het om wél te ontspannen. Paardrijden is loslaten. Juist op de momenten dat het voelt alsof je op een brok beton zit die elk moment kan exploderen, juist dan moet je durven te ontspannen. Kijk wat er gebeurt. Als het paard er dan toch vandoor gaat heb je het in ieder geval geprobeerd. En zo nu en dan, dan ontspant het paard opeens. Opeens verruimen de passen en voel je het hele paardenlijf onder je ontspannen. Wat een machtig mooi gevoel is dat! Dat is ook weer zoiets waarvoor ik paardrijd, om soms even echt te voelen.

Als echte controlfreak vond, en vind, ik het nog weleens lastig om los te laten, maar het voelt zo ongelofelijk heerlijk als het lukt. Ook in mijn les gisteren voelde die paar momenten zo mooi dat ik alweer ben vergeten hoe het voelde om stuiterend op een brok beton rond te rijden. Eigenlijk gaat het bij paardrijden alleen maar om gevoel. Je krijgt de theorie geleerd maar uiteindelijk moet je een gevoel ontwikkelen, een gevoel voor timing en vooral een gevoel voor het paard onder je!

Duetz II

Nou, het probleem is waarschijnlijk opgelost. Ik ben woensdag meteen door ze opgebeld dat ze inderdaad een foutje hadden gemaakt en het geld zo snel mogelijk aan mij overgemaakt wordt. Dat is dan weer netjes hè?

Alleen wilde ik er toch nog wel een blogpost aan wijden, omdat ik mijn geld dus niet gekregen had als ik er niets van had gezegd en het niet uitgezocht had. Daarom denk ik dat er voor mij al heel wat middelbare scholieren een deel van hun loon zijn misgelopen.
En ik denk dat het niet alleen bij Duetz zo gaat.

Kortom, altijd wakker blijven en je niet zomaar iets aan laten praten! Ik heb er voor gezorgd dat ik niet wat geld misloop en deze keer gaat het misschien om een klein bedrag, maar de volgende keer wellicht om veel meer.
Gewoon je muil opentrekken!

Mijn eerste werkervaring

Ooít gaan we allemaal het betaalde werkcircuit in, en ik besloot kortgeleden om ook maar eens een poging te wagen. Bij een kledingwinkel hier in het dorp, Duetz, hadden ze een vacature voor weekendhulp dus heb ik gesolliciteerd.

Er werd snel gereageerd en binnen een week was ik op gesprek geweest en ging ik een vrijdagavond 'proefwerken' in het filiaal in Zeist. Ook al had ik gesolliciteerd voor de functie in Bilthoven. Dit was omdat ze in Zeist 'harder iemand nodig hadden.' Dat filiaal in Zeist was me toch net wat te ver fietsen 's avonds in m'n uppie door het donker, dus mocht ik ook nog een vrijdagavondje proefwerken in Bilthoven. Zo gezegd zo gedaan.

Vervolgens werd ik gebeld dat ik niet in dienst werd genomen, helaas pindakaas. Ik vroeg maar meteen hoe het dan met de betaling van de gewerkte uren zat, 'oh, proefwerken wordt normaal niet uitbetaald?' was de reactie. Gelukkig had ik al geïnformeerd bij een kennis die een aantal kledingzaken heeft, omdat ze al eerder zoiets geks over het betalen van het proefwerken hadden gezegd. Zijn reactie was dat het gewoon uitbetaald moet worden. Toen hij hoorde dat Duetz dit niet van plan was, noemde hij ze 'de kakkerlakken van de mode industrie'.
Ook door de telefoon heb ik aan degene van Duetz verteld dat de vork anders in de steel zat, hij zou het even voor mij uitzoeken...

Het is alweer twee weken later en ik heb vandaag maar weer eens gebeld. Werd een beetje van het kastje naar de muur gestuurd. En nu werd er weer gezegd 'dat het uitgezocht zou worden.' Morgen maar eens de Mitex bellen of proefwerken niet uitbetaald hoeft te worden.
Op de site van de Mitex trof ik overigens ook al wat leuks aan:

Als werkgever bent u verplicht om de identiteit van uw werknemer vast te stellen, zodra hij bij u in dienst treedt en voor hij daadwerkelijk werkzaamheden gaat verrichten.

Er is mij echter nooit wat gevraagd?

Het vervolg: klik hier

Amsterdamse Polo Trophy

Foto van de Amsterdamse Polo Trophy 2006

Een tijdje geleden had ik bedacht dat het misschien wel leuk was om een keer bij een polo wedstrijd te gaan kijken. Laudine vond het ook een leuk plan, en toen er vervolgens bleek dat er een op haar verjaardag was besloten we daar maar heen te gaan.

Gisteren gingen we gezellig met z'n vieren naar het Amsterdamse Bos, ondanks het regenachtige weer. Eenmaal daar waren we wel even bang dat de hele wedstrijd niet door zou gaan, het gras was zo ontzettend glad!
Maar even later verschenen dan toch de polo teams op het veld. Het was super leuk om te kijken, ook best spannend. Op de rijkunsten van de polo ruiters ben ik toch wel een beetje jaloers, die zitten echt met secondelijm aan het zadel vastgeplakt...

Na de wedstrijd moest het publiek natuurlijk ook even de kluiten aantrappen, dus ben ik ook nog even op het veld geweest. Met de ladies race die daarna volgde heb ik maar niet meegedaan, omdat ik dan gegarandeerd tot boven mijn knieën onder de modder zou zitten. En voor slechts een fles dure champagne heb ik dat niet over.

Ik weet nu waar Laudine en ik heen hadden moeten gaan toen we in Londen waren: Ascot natuurlijk!

Het regent

November

Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddag licht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

-- J.C. Bloem

Ochtendgloren

-- De morgenstond heeft goud in de mond --

Als de zon nog niet echt boven de bomen uitkomt, schijnt deze in de herfst altijd zo mooi door de bomen. Zeker als het een beetje mistig is en er dauw op het gras ligt.

Vanochtend was het plaatje perfect. Twee glimmende paarden in het natte gras, met die paar zeldzame zonnestralen op hun rug. Omdat het zondag is, was het ook helemaal stil.

Ik heb maar eens een poging gedaan deze parels te vangen op een foto. De paarden waren maar druk met gras eten, en daarom duurde het even voor ze eindelijk in de zon gingen staan. Maar als ze er dan eenmaal staan, dan heb je ook wat!

Ochtendgloren

Krantenknipsels

Sommige mensen vinden het tijd om het internet te sluiten, anderen hebben nog een te sterke binding met de papieren versie van de krant. Tot die laatste groep behoort mijn economieleraar. Hij wil dat ik voor mijn praktische opdracht artikeltjes uit de krant scheur.

Maar ik bewaar alles in mijn del.icio.us, make notities in Evernote en sla de rest van mijn schrijfsels et cetera op in mijn Google Account! Zo kan ik er altijd en overal bij, ideaal voor werkstukken dus!

Blijkbaar is mijn economieleraar niet mee gegaan met de tijd en heeft hij nog niet door dat werkelijk alles gedigitaliseerd wordt. Het is nu een kwestie van wie het beste informatie kan zoeken, niet wie de keukenschaar het best hanteert!

Gelukkig had mijn vader dé oplossing om de leraar toch tevreden te stellen. Ik heb maar even de digitale volkskrant voor hem uitgescheurd. Want zelfs het scheuren van de krant is online te fixen tegenwoordig!
Zie hier het resultaat:

En zo wordt zelfs de digitale krant uitgeknipt!