Zon, strand en paarden

Oké, mijn leven lijkt in een korte samenvatting wel gewoon te passen in alleen het woord heerlijk. Vooral nu ik vakantie heb, die tentamens ervoor waren wat minder.

Zo was ook de strandrit van gisteren heerlijk. We waren al vroeg in Katwijk, zodat we rond de lunch alweer het strand afgingen... Voor de grote stroom Duitse toeristen en Nederlandse gezinnen het strand bestormde.

We reden bij laag water, zodat er veel binnenmeertjes waren waar Voltrack zonder vrees in liep. Een béétje spannend vond hij het wel, maar het was tenminste water zonder die mega enge golven.

Het was toch al best druk, zodat we niet echt hard konden rijden. Maar hier en daar konden we nog prima een galopje trekken.

Al met al hebben we lekker uitgewaaid, aan het einde wilde Patent een beetje te graag blijven. Het duurde een halfuur voor ie eindelijk de trailer inliep... Eigenwijs beest!

Poffertjes

Jummie, vanmiddag hebben Laudine en ik in Bilthoven poffertjes gegeten als lunch. Poffertjes met poedersuiker, slagroom en verse aardbeien. Het was echt verrukkelijk!

(Laui's nieuwe telefoon)

Laudine heeft eindelijk haar nieuwe telefoon binnen, dus heeft ze die ook eventjes aan mij geshowd. Echt een prachtige telefoon, en helaas kon ze niet een paar beltonen aan mij blue-toothen, omdat deze auteursrechtelijk beschermd waren, ja maar... IK HEB OOK EEN NOKIA?!

Echt kinderachtig hoor... tsss...

Het was dus een heerlijke eerste vakantiedag. Behalve dit heb ik ook nog met Patent gedressuurd, die super zijn best deed, 3/4 hoofdstuk economie gemaakt en lekker gezwommen. Morgen gaan we met de paarden naar 't strand en ga ik 's avonds naar Utrecht. Geweldig toch?!

Mijn huis is thuis

Home is not where you live, but where they understand you - Christian Morgenstern

Gisteren toen ik weer thuiskwam had ik opeens veel sterker dan normaal een 'thuis' gevoel. 's Middags uit school had ik het ontzettend warm en kon ik eindelijk een beetje afkoelen onder de parasol. En daar was het werkelijk perfect voor dit weer. Goddelijk!

's Avonds stonden alle deuren open toen ik thuiskwam en waren de lichten gedimd zodat het niet teveel muggen zou lokken. Er gaat niets boven zo'n zomeravond (die eigenlijk een paar maanden te vroeg komt) dat je binnen de vogels buiten hoort zingen.

Mijn huis is thuis!

Eten bij Mirjam

Gisteravond, om te vieren dat we allemaal klaar waren met de tentamens, hebben we met een aantal kipjes gegeten bij Mirjam. Helaas kon niet iedereen.

We hebben taco's gegeten (hmmm) en nog eventjes OC gekeken en continu de meest flauwe lol ooit gehad =D Daarna ben ik met Fien weer naar huis gegaan, terwijl de rest 's avonds nog uit is gegaan in Tivoli.

Ik vond 't supergezellig!

Kataklop Kataklop Wiiiiiieeehhh

Ik snap waarom springruiters zeggen dat er niets boven een mooie sprong over een imposante hindernis met een paard gaat. In mijn les gisteren heb ik eindelijk weer eens wat serieuzer gesprongen, en het was heerlijk.

De paarden hadden het al heel snel bloedheet, maar desondanks deden ze ontzettend goed hun best. Voltrack is nu eenmaal geen ster in het springen en dat kun je wel merken. Het is voor hem ontzettend lastig om te versnellen en goed uit te komen. In het begin was ik ook bang dat het niet zou gaan lukken, maar tot mijn verbazing ging hij bij de wat hogere hindernissen echt heel goed zijn best doen! Petje af, want hij had 't echt zwaar!

Na Voltrack was onze held Patent aan de beurt. En die maakt er geen geheim van dat hij het heerlijk vindt. Na eerst een paar keer het dubbeltje en de enkele hindernis achter elkaar te hebben gesprongen gingen we oefenen met sturen. Schuin op de hindernis afrijden, na de hindernis zo kort mogelijk draaien, en dat maakte het weer een stuk leuker.

Het was heerlijk, heerlijk, heerlijk! Ik heb besloten dat ik vanaf nu zegmaar 1 keer per week met ze ga springen, zodat ze er steeds wat beter in gaan worden. Zeker met Patent heb ik hoop, wellicht kan ik 'm nog eens een keertje rondsturen in een B-parcourtje!

Lief!

Na het op zeer laag niveau eventjes dressuren (a.k.a. poekelen) met Voltrack in de bak ging ik lekker uitstappen op straat. Dat is echt heerlijk, eventjes pronken met mijn prachtige arabiertje, lekker draven door de straten, mensen met een vriendelijke glimlach groeten... Heerlijk!

Het was nu extra leuk. Bij een huis zat een opa met zijn kleindochter op een bankje ervoor, gezellig samen. Het meisje was helemaal in de ban van Voltrack en opa keek met haar mee. Met een grote glimlach zwaaide ik naar ze, en ze zwaaiden terug. Samen.
Iets heel simpels, maar zo ontzettend liefs. Opa en kleindochter, samen genietend op een bankje in de namiddag.

Mijn middag kon al niet meer stuk, toen ik vervolgens ook nog een jongetje tegenkwam. Hij kwam me tegemoet gefietst met zijn tennisracket op zijn rug, op weg naar tennisles.
'Hoi' zei hij
'Hallo!' zei ik
'Wat een mooi paard heb je.' zei hij
'Dankjewel' zei ik welgemeend van de bodem van mijn hart.

Finito!

De tentamens zijn klaar, ik heb nu weer even 2 maanden het wat rustiger! Maandagmiddag had ik maatschappijleer, wat volgens mij best aardig ging.

Vandaag was het even echt werken, vanochtend 2,5 uur natuurkunde tentamen en vanmiddag had ik nog een tentamen van het meest nutteloze vak ooit bedacht: algemene natuurwetenschappen.

Natuurkunde ging lekker, na 2 uur was ik al klaar. Ik weet wel een paar dingetjes die ik fout heb, maar het is in ieder geval voldoende! And it feels damn good!
Het moeilijkste was nog om daarna me weer om te schakelen op leren, want anw had ik pas 2 uur later.
Ook dat ging best aardig denk ik, al heb ik de allermakkelijkste vraag van het tentamen fout beantwoord. Ik had niet meer zo'n zin zegmaar...

'Waarmee werd in 1957 de eerste satelliet in een baan om de aarde geschoten?
A. Kanon
B. Raket
C. Vliegtuig'
Het laatste wat ik voor het tentamen nog had gelezen was dat een vliegtuig niet kon, aangezien die nooit de magische snelheid van 11 km/sec zou kunnen halen om de dampkring uit te schieten. En toch was ik zo slim om kanon in te vullen.

Tja, blondheid ten top zullen we maar zeggen!

En waar ik nu aan toe ben:

Abfab!

Vechten voor je leven

Het wiskundetentamen zit erop! En ik kan je vertellen, ik heb het niet goed gemaakt. Maar ik kan nog lachen, daar gaat het om. Natuurlijk baal ik er wel van, dat ik een groot deel van de vragen niet goed heb gemaakt.

Onderweg naar huis zag ik iets waardoor ik me besefte dat zo'n klein tentamen totaal niet belangrijk is. Met gillende sirenes kwam er een ambulance voorbij, geëscorteerd door de politie. Drie motor agenten ervoor, waarvan een vooruitreed om het verkeer op het kruispunt alvast zo te regelen dat de ambulance met zijn gevolg gewoon door kon rijden. En erachter reed nog een gewone politieauto.

Hierdoor realiseerde ik me dat een tentamen eigenlijk ook gewoon niets voorstelt. Ik leef, ik ben gezond en ik geniet!
Voor hetzelfde geld had ik vandaag niet moeten vechten voor een cijfer, maar voor mijn leven!

Wiskunde tentamen

M.C. Escher - Metamorfose

Morgen is het zover, het wiskunde tentamen van 1,5 uur! De afgelopen dagen heb ik er hard voor geleerd (net als de rest van 5vwo) en hoop ik dat ik nu morgen een aardig cijfer weet te behalen. Ik heb mijn best gedaan, en moet nu alleen nog even rustig worden.

Ik laat me namelijk altijd helemaal van de wijs brengen door anderen, als die één dingetje meer weten, meer geleerd hebben, sneller zijn met het oplossen van vragen, een moeilijke vraag stellen die ik niet kan beantwoorden, heel zeker van zichzelf zijn dat ze het gaan halen, of juist heel onzeker zijn en ga zo nog maar even door... Ik weet het, het gaat er niet om hoe de rest zich heeft voorbereid/het maakt, maar toch laat ik me áltijd gek maken...
Daarom ga ik vanmiddag niks meer leren, vanavond nog een beetje, om even helemaal rustig te worden en op tijd naar bed te gaan.

Als ik morgen tijdens het tentamen ook relaxt kan blijven weet ik zeker dat ik een hoger cijfer kan halen dan wanneer ik nog meer leer en het helemaal gestrest ga maken...

Ik ben benieuwd!

iPod is helemaal tha bomb (of bomproof?)

In Irak is het leven van een Amerikaanse soldaat gered door... jawel, zijn iPod! Hoe mooi is dat? Dat ding voorziet je niet alleen van geweldige muziek overal en nergens, maar red ook nog eens sporadisch een mensenleven!

Het hele bericht (de reacties zijn ook de moeite van het lezen waard).

iPod: It might save your life one day!

Het begin van de zomer!

De zomer komt er weer aan!

Nog maar een paar maanden school en ik heb weer zomervakantie.

Maar nog veel belangrijker; nog even en ik kan weer zonder jas naar school fietsen!

De zomer zorgt voor een ander gevoel en een andere leefstijl. We eten 's avonds weer later, we worden met z'n allen langzaam bruin, ik kan weer paardrijden in de zon én... Ik vind Karvan Cevitam weer helemaal geweldig!
Ik kwam er vandaag achter dat ik opeens weer liters van dat spul wegwerk (vanbinnen ben ik er inmiddels vast roze van geworden) terwijl ik het de hele winter nauwelijks gedronken heb.

Me loves the summer!

Vorige week: Projectweek

Op school hebben we 1 week per jaar iets aparts: de projectweek. Elke jaargang gaat iets anders vreemds doen. In de 5e zijn dat allerlei workshops die passen bij een bepaald werelddeel, vorig jaar ging het over China.

Dit keer waren de workshops in het thema 'Latijns-Amerika'. Samen met Maite kwam ik terecht bij de krant, die over al die verschillen de workshops verslagen moest schrijven. Elke dag kwam er een editie uit van onze projectweek krant 'Cada Dia' (gewoon 'Iedere dag' in het spaans). We hebben ons vermaakt, jammer genoeg zaten we als krant wel telkens het langst nog op school. Maar we mochten overal binnenlopen en gingen gewoon weer weg als het saai werd.

Elke ochtend waren er lezingen. Op maandag kwam Chris van der Heijden vertellen over allerlei aspecten van Latijns-Amerika. Op dinsdag vertelde een van onze scheikundeleraren over zijn persoonlijke bibliotheek (beetje saai...). Op Woensdag hebben we een film gekeken, Cidade de Deus. Heel nare, maar ontzettend indrukwekkende film! En op donderdag moesten we met zijn allen naar het Educatorium op de Uithof en kregen we een lezing van Hoogleraar Verkoren over de groei van miljoenensteden in Latijns-Amerika.

Al met al een best leuke, afwisselende week. Het kwam alleen een beetje slecht uit, aangezien we nu helaas ontzettend veel moeten leren...

Lekker Lunchen!

(foto: strykowski.net)

Aangezien mijn school zo lief was mij vandaag een extra vrije dag te geven (naja... vrij? Ik moet bérgen leren voor mijn tentamens. Volgende week maandag wiskunde en in de week daarna nog Natuurkunde, ANW en Maatschappijleer...) kon ik vandaag met Laudine en Iwein gaan lunchen op de Uithof!

Laudine had college in het Stratenum, dus ben ik op mijn fietsje daarheen gegaan. Vorige week moest ik voor een lezing al in het Educatorium zijn (ik had projectweek, waar ik hierna nog wel eventjes een blogje over maak...), dus de helft van de route had ik al gefietst en was het niet meer zo moeilijk.
Voor we gingen lunchen heb ik een ware rondleiding van Laudine gehad in het Stratenum en het nieuwe gebouw (HvdB, weet niet meer waar die afkorting voor staat :D). Dat nieuwe gebouw is echt cool, net zo tof als het gebouw van Industrieel ontwerpen in Delft.

Daarna begonnen met koffie bij Café Gutenberg, Laudine en ik allebei een heerlijke Butterscotch Coffee (= Butterscotch Cappuccino, ja lekkere wijvenkoffie ja). En vervolgens bij blabla Tricolore heerlijke broodjes gekocht (ik de Italiano, hmmm lekker!). Als toetje nog eventjes wat fruit weggewerkt, lekker aardbeiensap!

Nu nog eventjes paardrijden, leren, trailer training doen (ja, we hebben een leentrailer die de paarden niet leuk vinden...) en nog eens leren...

Opendag Erasmus uni

Eergisteren alweer, zaterdag, ben ik met Laudine naar de open dag van de Erasmus universiteit geweest. Wat ben ik de laatste tijd toch goed bezig met 'later' hè? :D

Voor het eerst van mijn leven ben ik een stukjes met de metro gegaan, maar helaas zaten wij precies in het stukje dat geheel bovengrond zat. Dus er was weinig 'metro' aan...

De campus van Erasmus is eerlijk gezegd een beetje troosteloos... Allemaal gebouwen uit de jaren '50, die toen modern waren en nu grauw zijn geworden..

Eerst zijn we bij IBA (International Business Administration) geweest, waar een inleidende presentatie werd gegeven. Dit was allemaal in 't engels, omdat het een internationale opleiding is. Dat engels was toch wel even slikken, die man praatte behoorlijk slecht engels (als in: dunglish..).
Daarna zijn we nog even naar Bedrijfseconomie&Economie geweest, maar dat vond ik behoorlijk droog en ik denk dat ik dat toch niet zo leuk vind als ik dacht.

IBA lijkt me wel echt leuk, dus wellicht dat ondanks het feit dat ze geen engels kunnen spreken en de campus een troosteloze uitstraling heeft ik het tóch ga studeren over 1,5 jaar!

Begrafenisondernemer aan de lijn!

Zozo, ik wist niet dat ze daar tegenwoordig óókal je rond etenstijd voor gingen bellen!

Rond 6-en ging de telefoon, wetende dat mijn moeder aan het koken is besluit ik toch maar even snel de telefoon op te nemen.
"Met Guinnifer."
"Met blablabla van blablabla ik wil u iets vertellen over blablabla of u blablabla" (je kent dat wel, zo'n ratelende monotone stem die je hersens nooit kunnen bijbenen).
"Euh... Wat zegt u? Wat was uw naam?"
"Blablabla" (eerlijk gezegd was het niet veel verstaanbaarder. Het was mij wel duidelijk dat het weer een telefonische enquête of iets in die aard was, en ik was van plan om ze zo lang mogelijk aan de lijn te houden.)
"Hm... Oké."
Ja was niet nodig, er werd niet nog gevraagd of hij van wal mocht steken, maar hij ging er meteen weer in zijn ratel stem met mijn hersens vandoor, hoe moest ik op die woordenbrij eens eventjes ad rem en origineel gaan reageren?
"... We hebben de eenmalige kans om u een gratis brochure over de nieuwe mogelijkheden van de uitvaart toe te sturen, zou u die willen ontvangen?"
"Nou... Nee." (eerlijk gezegd was ik hier bang dat hij 'm er meteen op zou gooien, maar nee! Wat een doorzettingsvermogen had deze dappere werkstudent die besloot het op te nemen tegen een 17-jarige die dus eigenlijk buiten zijn doelgroep viel (18-69 jaar, raar, de 80 jarigen die het dichtst bij de dood zijn willen ze al niet eens meer informeren!))

"Mag ik ook vragen waarom niet?"
"Ja hoor, we krijgen eerlijk gezegd al genoeg troep in de brievenbus."
"Maar dit is echt geen troep hoor! Het is zeer belangrijk om over uw uitvaart na te denken!"
"Nou, daar heb ik die brochure van u volgens mij niet voor nodig. Ik hoef slechts in Google 'uitvaart' in te typen en ik wed dat ik vervolgens meer dan 10.000 resultaten heb met één druk op de knop!" (Jammer dat ik niet bij de computer zat. Het is namelijk veel meer, google vond dit: 1,1 miljoen resultaten in 0,22 seconden!)
"Ja maar dit gaat specifiek over de nieuwe mogelijkheden van de uitvaart!"
"Dan typ ik toch 'nieuwe mogelijkheden uitvaart' in bij google?"
"*onverstaanbaar monotoon gemompel* Goedemiddag mevrouw *TUUUUUUUUUUUUT*"

Jammer dat hij zo snel ophing, ik begon het net leuk te vinden!

Kiezen II

Leuk joh, open dagen!

Vanmorgen om 8 uur in de trein gesprongen en in Utrecht samen met een stel vriendinnen en vrienden vertrokken naar Delft! Daar hebben we even de campus van de TU Delft bezocht. We hebben een rondleiding bij 'Industrieel Ontwerpen' gehad en wilden eigenlijk een workshop bij Bouwkunde volgen, wat uiteindelijk ook een rondleiding werd.

Op zich ben ik niet van plan om Industrieel ontwerpen te gaan studeren, maar het was toch wel hartstikke leuk. Heel erg gaaf gebouw, ontzettend ruim en modern!

Bouwkunde was een wat triester gebouw, maar de opleiding zelf lijkt me best leuk. Alleen ook wel behoorlijk zwaar...

Eigenlijk ben ik nu nog meer verward dus, Zaterdag ga ik waarschijnlijk ook nog even naar Rotterdam om daar bij de economische studies te kijken. Waarschijnlijk weet ik daarna al helemaal niet meer wat ik wil =)

Kiezen

Ik ben over het algemeen niet zo goed in het doorhakken van knopen. Toen ik besloot een iPod te bestellen heb ik er 3 uur over gedaan om te besluiten of ik een zwarte of een witte nam, en vervolgens of en zo ja, wat, ik een tekst erin zou laten graveren.

Afgelopen week heb ik een wat belangrijkere keuze moeten maken die mij behoorlijk zwaar viel. De vraag was of ik door wil gaan met ambitieus endurance rijden en proberen ook werkelijk een 160 km op m'n naam te schrijven, of dat ik lekker 'recreatief' zou gaan rijden en me voortaan beperk tot klasse II en klasse III wedstrijden. En dan vooral om de gebieden te leren kennen zodat we er zelf later terug kunnen komen om te gaan rijden.

Ik heb het dit jaar veel drukker met school gekregen, wil graag ook soms een weekendje weg kunnen gaan met vriendinnen (zie: maastricht), en dit jaar moet je voor de fasnatrail een zogenaamd FEI paspoort kopen. Dat FEI paspoort is 4 jaar geldig en kost een paar honderd euro. Aangezien ik volgend jaar eindexamen doe en het daarna helemaal niet zeker is wat ik nog verder ga doen met de paarden, is dat een behoorlijk heftige investering vonden wij.
Natuurlijk ging het in principe niet om geld, want als je iets echt wil, dan kan het. Maar het was wel een goede reden om er weer even over na te denken waarom we ook alweer endurance rijden.

Daartegenover staat dat een 125 km uitrijden een onmeetbare kick is, 10 uur met je paard rijden schept een sterkere band dan alles wat je tot dan toe gedaan hebt met dat paard. En daarnaast komt ook nog eens dat ze dit jaar waarschijnlijk wél het jeugdkampioenschap officieel uitroepen...

Lang verhaal kort: ik heb besloten een stapje terug te doen. Geen druk meer met de paarden, zodat het weer echte ontspanning is naast school. Ik vond het echt een ontzettend moeilijke keuze, want ik heb nu het paard staan waarmee ik het kán. Waarmee ik echt internationaal kan rijden. En jeetjemina, wat een weergaloos avontuur was die 125 km!
De twijfel bestaat nog, ga ik niet als ik 30 ben hier ontzettend van balen? Bah, ik wilde dat ik het wist. Is deze keuze nu de juiste?

Die ene 125 km kan in ieder geval niemand mij meer afpakken en zal ik de rest van mijn leven meedragen als een ontzettend bijzondere ervaring. Hoe ontroerd ik was, dat Voltrack dat voor mij deed. Iets om stil van te worden.

Engelse gezegdes

Waarom zitten de leukste dingen altijd verstopt? Vooral in woordenboeken, om leuke uitdrukkingen met woorden te maken moet je alle kleine lettertjes helemaal doorlezen, in de hoop dat je het vindt.

Vandaag vond ik toevallig een geheim hoofdstuk in onze NL - EN Van Dale... Hélemaal achterin staat het allerleukste: spreekwoorden! Maar liefst 700 stuks!

Laudine dacht dat ze wel slim was, en wilde raden. Dus ik leuke Engelse gezegdes tegen haar gezegd, waarvan de de Nederlandse vertaling zeker weten kende. Ze wist er eigenlijk best weinig... (ik zal maar niks zeggen, ik zou ze waarschijnlijk allemaal niet weten)

Deze engelse spreekwoorden vind ik van de spreekwoorden die ik gevonden had het leukst of mooist:
'Advice when most needed is least heeded' (± Wie niet te raden is, is niet te helpen.)

'Art is long, life is short'

'Birds of a feather flock together' (Soort zoekt soort)

'A fool and his money are soon parted' (Een dwaas en zijn geld zijn haast gescheiden.)

'Jack of all trades and master of none' (Twaalf ambachten, dertien ongelukken)

Haleluja!

Poeehhh dat was weer een grote verrassing!

Ik kreeg vandaag mijn scheikundepeilproef terug, en het cijfer wat erop stond bezorgde me bijna een beroerte. Een dikke, vette 9,8!!

WOW!

Ja, eenmaal de proef gemaakt had ik ook een tevreden gevoel, een gevoel van dat ik het eindelijk snapte. Maar dan verwacht je geen 9,8...
Dat is echt niet meer normaal, maar natuurlijk wel ontzettend leuk!

Nu het even volhouden en in Juni ook voor mijn tentamen een 9 binnenhalen!

Ziekenhuis

Gisteren ben ik met mijn ouders op bezoek geweest bij een vriend van ons die in het ziekenhuis ligt. Hij is niet spoedeisend ziek hoor, maar moet wel 14 dagen in het ziekenhuis blijven.

Zodra ik het gebouw zag bekroop mij een naar gevoel, wat een saaie, kille sfeer! Dat is toch geen omgeving waarin mensen beter worden?
Ook binnen hing een bedroevende sfeer, alsof al die mensen die rondschuifelden met hun infusen aan een standaardje niet meer levend naar buiten zouden komen. Doffe gangen, waar je al een bijna dood ervaring krijgt omdat je elke keer naar het licht toeloopt.

Ik vond het maar niets. Eenmaal thuis heb ik meteen even een schetsje gemaakt van een 'gezondenhuis', want ik heb besloten dat de naam 'ziekenhuis' ook incorrect is. Ik heb er even een projectje van gemaakt, ik ga de komende tijd wat ontwerpen tekenen, ik zal ze binnenkort ook even in een albumpje online zetten en hier het linkje bijzetten.

Een ziekenhuis moet licht, groen en luchtig zijn!