Zon, strand en paarden

Oké, mijn leven lijkt in een korte samenvatting wel gewoon te passen in alleen het woord heerlijk. Vooral nu ik vakantie heb, die tentamens ervoor waren wat minder.

Zo was ook de strandrit van gisteren heerlijk. We waren al vroeg in Katwijk, zodat we rond de lunch alweer het strand afgingen... Voor de grote stroom Duitse toeristen en Nederlandse gezinnen het strand bestormde.

We reden bij laag water, zodat er veel binnenmeertjes waren waar Voltrack zonder vrees in liep. Een béétje spannend vond hij het wel, maar het was tenminste water zonder die mega enge golven.

Het was toch al best druk, zodat we niet echt hard konden rijden. Maar hier en daar konden we nog prima een galopje trekken.

Al met al hebben we lekker uitgewaaid, aan het einde wilde Patent een beetje te graag blijven. Het duurde een halfuur voor ie eindelijk de trailer inliep... Eigenwijs beest!

Poffertjes

Jummie, vanmiddag hebben Laudine en ik in Bilthoven poffertjes gegeten als lunch. Poffertjes met poedersuiker, slagroom en verse aardbeien. Het was echt verrukkelijk!

(Laui's nieuwe telefoon)

Laudine heeft eindelijk haar nieuwe telefoon binnen, dus heeft ze die ook eventjes aan mij geshowd. Echt een prachtige telefoon, en helaas kon ze niet een paar beltonen aan mij blue-toothen, omdat deze auteursrechtelijk beschermd waren, ja maar... IK HEB OOK EEN NOKIA?!

Echt kinderachtig hoor... tsss...

Het was dus een heerlijke eerste vakantiedag. Behalve dit heb ik ook nog met Patent gedressuurd, die super zijn best deed, 3/4 hoofdstuk economie gemaakt en lekker gezwommen. Morgen gaan we met de paarden naar 't strand en ga ik 's avonds naar Utrecht. Geweldig toch?!

Mijn huis is thuis

Home is not where you live, but where they understand you - Christian Morgenstern

Gisteren toen ik weer thuiskwam had ik opeens veel sterker dan normaal een 'thuis' gevoel. 's Middags uit school had ik het ontzettend warm en kon ik eindelijk een beetje afkoelen onder de parasol. En daar was het werkelijk perfect voor dit weer. Goddelijk!

's Avonds stonden alle deuren open toen ik thuiskwam en waren de lichten gedimd zodat het niet teveel muggen zou lokken. Er gaat niets boven zo'n zomeravond (die eigenlijk een paar maanden te vroeg komt) dat je binnen de vogels buiten hoort zingen.

Mijn huis is thuis!

Eten bij Mirjam

Gisteravond, om te vieren dat we allemaal klaar waren met de tentamens, hebben we met een aantal kipjes gegeten bij Mirjam. Helaas kon niet iedereen.

We hebben taco's gegeten (hmmm) en nog eventjes OC gekeken en continu de meest flauwe lol ooit gehad =D Daarna ben ik met Fien weer naar huis gegaan, terwijl de rest 's avonds nog uit is gegaan in Tivoli.

Ik vond 't supergezellig!

Kataklop Kataklop Wiiiiiieeehhh

Ik snap waarom springruiters zeggen dat er niets boven een mooie sprong over een imposante hindernis met een paard gaat. In mijn les gisteren heb ik eindelijk weer eens wat serieuzer gesprongen, en het was heerlijk.

De paarden hadden het al heel snel bloedheet, maar desondanks deden ze ontzettend goed hun best. Voltrack is nu eenmaal geen ster in het springen en dat kun je wel merken. Het is voor hem ontzettend lastig om te versnellen en goed uit te komen. In het begin was ik ook bang dat het niet zou gaan lukken, maar tot mijn verbazing ging hij bij de wat hogere hindernissen echt heel goed zijn best doen! Petje af, want hij had 't echt zwaar!

Na Voltrack was onze held Patent aan de beurt. En die maakt er geen geheim van dat hij het heerlijk vindt. Na eerst een paar keer het dubbeltje en de enkele hindernis achter elkaar te hebben gesprongen gingen we oefenen met sturen. Schuin op de hindernis afrijden, na de hindernis zo kort mogelijk draaien, en dat maakte het weer een stuk leuker.

Het was heerlijk, heerlijk, heerlijk! Ik heb besloten dat ik vanaf nu zegmaar 1 keer per week met ze ga springen, zodat ze er steeds wat beter in gaan worden. Zeker met Patent heb ik hoop, wellicht kan ik 'm nog eens een keertje rondsturen in een B-parcourtje!

Lief!

Na het op zeer laag niveau eventjes dressuren (a.k.a. poekelen) met Voltrack in de bak ging ik lekker uitstappen op straat. Dat is echt heerlijk, eventjes pronken met mijn prachtige arabiertje, lekker draven door de straten, mensen met een vriendelijke glimlach groeten... Heerlijk!

Het was nu extra leuk. Bij een huis zat een opa met zijn kleindochter op een bankje ervoor, gezellig samen. Het meisje was helemaal in de ban van Voltrack en opa keek met haar mee. Met een grote glimlach zwaaide ik naar ze, en ze zwaaiden terug. Samen.
Iets heel simpels, maar zo ontzettend liefs. Opa en kleindochter, samen genietend op een bankje in de namiddag.

Mijn middag kon al niet meer stuk, toen ik vervolgens ook nog een jongetje tegenkwam. Hij kwam me tegemoet gefietst met zijn tennisracket op zijn rug, op weg naar tennisles.
'Hoi' zei hij
'Hallo!' zei ik
'Wat een mooi paard heb je.' zei hij
'Dankjewel' zei ik welgemeend van de bodem van mijn hart.

Finito!

De tentamens zijn klaar, ik heb nu weer even 2 maanden het wat rustiger! Maandagmiddag had ik maatschappijleer, wat volgens mij best aardig ging.

Vandaag was het even echt werken, vanochtend 2,5 uur natuurkunde tentamen en vanmiddag had ik nog een tentamen van het meest nutteloze vak ooit bedacht: algemene natuurwetenschappen.

Natuurkunde ging lekker, na 2 uur was ik al klaar. Ik weet wel een paar dingetjes die ik fout heb, maar het is in ieder geval voldoende! And it feels damn good!
Het moeilijkste was nog om daarna me weer om te schakelen op leren, want anw had ik pas 2 uur later.
Ook dat ging best aardig denk ik, al heb ik de allermakkelijkste vraag van het tentamen fout beantwoord. Ik had niet meer zo'n zin zegmaar...

'Waarmee werd in 1957 de eerste satelliet in een baan om de aarde geschoten?
A. Kanon
B. Raket
C. Vliegtuig'
Het laatste wat ik voor het tentamen nog had gelezen was dat een vliegtuig niet kon, aangezien die nooit de magische snelheid van 11 km/sec zou kunnen halen om de dampkring uit te schieten. En toch was ik zo slim om kanon in te vullen.

Tja, blondheid ten top zullen we maar zeggen!

En waar ik nu aan toe ben:

Abfab!

Vechten voor je leven

Het wiskundetentamen zit erop! En ik kan je vertellen, ik heb het niet goed gemaakt. Maar ik kan nog lachen, daar gaat het om. Natuurlijk baal ik er wel van, dat ik een groot deel van de vragen niet goed heb gemaakt.

Onderweg naar huis zag ik iets waardoor ik me besefte dat zo'n klein tentamen totaal niet belangrijk is. Met gillende sirenes kwam er een ambulance voorbij, geëscorteerd door de politie. Drie motor agenten ervoor, waarvan een vooruitreed om het verkeer op het kruispunt alvast zo te regelen dat de ambulance met zijn gevolg gewoon door kon rijden. En erachter reed nog een gewone politieauto.

Hierdoor realiseerde ik me dat een tentamen eigenlijk ook gewoon niets voorstelt. Ik leef, ik ben gezond en ik geniet!
Voor hetzelfde geld had ik vandaag niet moeten vechten voor een cijfer, maar voor mijn leven!

Wiskunde tentamen

M.C. Escher - Metamorfose

Morgen is het zover, het wiskunde tentamen van 1,5 uur! De afgelopen dagen heb ik er hard voor geleerd (net als de rest van 5vwo) en hoop ik dat ik nu morgen een aardig cijfer weet te behalen. Ik heb mijn best gedaan, en moet nu alleen nog even rustig worden.

Ik laat me namelijk altijd helemaal van de wijs brengen door anderen, als die één dingetje meer weten, meer geleerd hebben, sneller zijn met het oplossen van vragen, een moeilijke vraag stellen die ik niet kan beantwoorden, heel zeker van zichzelf zijn dat ze het gaan halen, of juist heel onzeker zijn en ga zo nog maar even door... Ik weet het, het gaat er niet om hoe de rest zich heeft voorbereid/het maakt, maar toch laat ik me áltijd gek maken...
Daarom ga ik vanmiddag niks meer leren, vanavond nog een beetje, om even helemaal rustig te worden en op tijd naar bed te gaan.

Als ik morgen tijdens het tentamen ook relaxt kan blijven weet ik zeker dat ik een hoger cijfer kan halen dan wanneer ik nog meer leer en het helemaal gestrest ga maken...

Ik ben benieuwd!

iPod is helemaal tha bomb (of bomproof?)

In Irak is het leven van een Amerikaanse soldaat gered door... jawel, zijn iPod! Hoe mooi is dat? Dat ding voorziet je niet alleen van geweldige muziek overal en nergens, maar red ook nog eens sporadisch een mensenleven!

Het hele bericht (de reacties zijn ook de moeite van het lezen waard).

iPod: It might save your life one day!

Het begin van de zomer!

De zomer komt er weer aan!

Nog maar een paar maanden school en ik heb weer zomervakantie.

Maar nog veel belangrijker; nog even en ik kan weer zonder jas naar school fietsen!

De zomer zorgt voor een ander gevoel en een andere leefstijl. We eten 's avonds weer later, we worden met z'n allen langzaam bruin, ik kan weer paardrijden in de zon én... Ik vind Karvan Cevitam weer helemaal geweldig!
Ik kwam er vandaag achter dat ik opeens weer liters van dat spul wegwerk (vanbinnen ben ik er inmiddels vast roze van geworden) terwijl ik het de hele winter nauwelijks gedronken heb.

Me loves the summer!

Vorige week: Projectweek

Op school hebben we 1 week per jaar iets aparts: de projectweek. Elke jaargang gaat iets anders vreemds doen. In de 5e zijn dat allerlei workshops die passen bij een bepaald werelddeel, vorig jaar ging het over China.

Dit keer waren de workshops in het thema 'Latijns-Amerika'. Samen met Maite kwam ik terecht bij de krant, die over al die verschillen de workshops verslagen moest schrijven. Elke dag kwam er een editie uit van onze projectweek krant 'Cada Dia' (gewoon 'Iedere dag' in het spaans). We hebben ons vermaakt, jammer genoeg zaten we als krant wel telkens het langst nog op school. Maar we mochten overal binnenlopen en gingen gewoon weer weg als het saai werd.

Elke ochtend waren er lezingen. Op maandag kwam Chris van der Heijden vertellen over allerlei aspecten van Latijns-Amerika. Op dinsdag vertelde een van onze scheikundeleraren over zijn persoonlijke bibliotheek (beetje saai...). Op Woensdag hebben we een film gekeken, Cidade de Deus. Heel nare, maar ontzettend indrukwekkende film! En op donderdag moesten we met zijn allen naar het Educatorium op de Uithof en kregen we een lezing van Hoogleraar Verkoren over de groei van miljoenensteden in Latijns-Amerika.

Al met al een best leuke, afwisselende week. Het kwam alleen een beetje slecht uit, aangezien we nu helaas ontzettend veel moeten leren...

Lekker Lunchen!

(foto: strykowski.net)

Aangezien mijn school zo lief was mij vandaag een extra vrije dag te geven (naja... vrij? Ik moet bérgen leren voor mijn tentamens. Volgende week maandag wiskunde en in de week daarna nog Natuurkunde, ANW en Maatschappijleer...) kon ik vandaag met Laudine en Iwein gaan lunchen op de Uithof!

Laudine had college in het Stratenum, dus ben ik op mijn fietsje daarheen gegaan. Vorige week moest ik voor een lezing al in het Educatorium zijn (ik had projectweek, waar ik hierna nog wel eventjes een blogje over maak...), dus de helft van de route had ik al gefietst en was het niet meer zo moeilijk.
Voor we gingen lunchen heb ik een ware rondleiding van Laudine gehad in het Stratenum en het nieuwe gebouw (HvdB, weet niet meer waar die afkorting voor staat :D). Dat nieuwe gebouw is echt cool, net zo tof als het gebouw van Industrieel ontwerpen in Delft.

Daarna begonnen met koffie bij Café Gutenberg, Laudine en ik allebei een heerlijke Butterscotch Coffee (= Butterscotch Cappuccino, ja lekkere wijvenkoffie ja). En vervolgens bij blabla Tricolore heerlijke broodjes gekocht (ik de Italiano, hmmm lekker!). Als toetje nog eventjes wat fruit weggewerkt, lekker aardbeiensap!

Nu nog eventjes paardrijden, leren, trailer training doen (ja, we hebben een leentrailer die de paarden niet leuk vinden...) en nog eens leren...

Opendag Erasmus uni

Eergisteren alweer, zaterdag, ben ik met Laudine naar de open dag van de Erasmus universiteit geweest. Wat ben ik de laatste tijd toch goed bezig met 'later' hè? :D

Voor het eerst van mijn leven ben ik een stukjes met de metro gegaan, maar helaas zaten wij precies in het stukje dat geheel bovengrond zat. Dus er was weinig 'metro' aan...

De campus van Erasmus is eerlijk gezegd een beetje troosteloos... Allemaal gebouwen uit de jaren '50, die toen modern waren en nu grauw zijn geworden..

Eerst zijn we bij IBA (International Business Administration) geweest, waar een inleidende presentatie werd gegeven. Dit was allemaal in 't engels, omdat het een internationale opleiding is. Dat engels was toch wel even slikken, die man praatte behoorlijk slecht engels (als in: dunglish..).
Daarna zijn we nog even naar Bedrijfseconomie&Economie geweest, maar dat vond ik behoorlijk droog en ik denk dat ik dat toch niet zo leuk vind als ik dacht.

IBA lijkt me wel echt leuk, dus wellicht dat ondanks het feit dat ze geen engels kunnen spreken en de campus een troosteloze uitstraling heeft ik het tóch ga studeren over 1,5 jaar!

Begrafenisondernemer aan de lijn!

Zozo, ik wist niet dat ze daar tegenwoordig óókal je rond etenstijd voor gingen bellen!

Rond 6-en ging de telefoon, wetende dat mijn moeder aan het koken is besluit ik toch maar even snel de telefoon op te nemen.
"Met Guinnifer."
"Met blablabla van blablabla ik wil u iets vertellen over blablabla of u blablabla" (je kent dat wel, zo'n ratelende monotone stem die je hersens nooit kunnen bijbenen).
"Euh... Wat zegt u? Wat was uw naam?"
"Blablabla" (eerlijk gezegd was het niet veel verstaanbaarder. Het was mij wel duidelijk dat het weer een telefonische enquête of iets in die aard was, en ik was van plan om ze zo lang mogelijk aan de lijn te houden.)
"Hm... Oké."
Ja was niet nodig, er werd niet nog gevraagd of hij van wal mocht steken, maar hij ging er meteen weer in zijn ratel stem met mijn hersens vandoor, hoe moest ik op die woordenbrij eens eventjes ad rem en origineel gaan reageren?
"... We hebben de eenmalige kans om u een gratis brochure over de nieuwe mogelijkheden van de uitvaart toe te sturen, zou u die willen ontvangen?"
"Nou... Nee." (eerlijk gezegd was ik hier bang dat hij 'm er meteen op zou gooien, maar nee! Wat een doorzettingsvermogen had deze dappere werkstudent die besloot het op te nemen tegen een 17-jarige die dus eigenlijk buiten zijn doelgroep viel (18-69 jaar, raar, de 80 jarigen die het dichtst bij de dood zijn willen ze al niet eens meer informeren!))

"Mag ik ook vragen waarom niet?"
"Ja hoor, we krijgen eerlijk gezegd al genoeg troep in de brievenbus."
"Maar dit is echt geen troep hoor! Het is zeer belangrijk om over uw uitvaart na te denken!"
"Nou, daar heb ik die brochure van u volgens mij niet voor nodig. Ik hoef slechts in Google 'uitvaart' in te typen en ik wed dat ik vervolgens meer dan 10.000 resultaten heb met één druk op de knop!" (Jammer dat ik niet bij de computer zat. Het is namelijk veel meer, google vond dit: 1,1 miljoen resultaten in 0,22 seconden!)
"Ja maar dit gaat specifiek over de nieuwe mogelijkheden van de uitvaart!"
"Dan typ ik toch 'nieuwe mogelijkheden uitvaart' in bij google?"
"*onverstaanbaar monotoon gemompel* Goedemiddag mevrouw *TUUUUUUUUUUUUT*"

Jammer dat hij zo snel ophing, ik begon het net leuk te vinden!

Kiezen II

Leuk joh, open dagen!

Vanmorgen om 8 uur in de trein gesprongen en in Utrecht samen met een stel vriendinnen en vrienden vertrokken naar Delft! Daar hebben we even de campus van de TU Delft bezocht. We hebben een rondleiding bij 'Industrieel Ontwerpen' gehad en wilden eigenlijk een workshop bij Bouwkunde volgen, wat uiteindelijk ook een rondleiding werd.

Op zich ben ik niet van plan om Industrieel ontwerpen te gaan studeren, maar het was toch wel hartstikke leuk. Heel erg gaaf gebouw, ontzettend ruim en modern!

Bouwkunde was een wat triester gebouw, maar de opleiding zelf lijkt me best leuk. Alleen ook wel behoorlijk zwaar...

Eigenlijk ben ik nu nog meer verward dus, Zaterdag ga ik waarschijnlijk ook nog even naar Rotterdam om daar bij de economische studies te kijken. Waarschijnlijk weet ik daarna al helemaal niet meer wat ik wil =)

Kiezen

Ik ben over het algemeen niet zo goed in het doorhakken van knopen. Toen ik besloot een iPod te bestellen heb ik er 3 uur over gedaan om te besluiten of ik een zwarte of een witte nam, en vervolgens of en zo ja, wat, ik een tekst erin zou laten graveren.

Afgelopen week heb ik een wat belangrijkere keuze moeten maken die mij behoorlijk zwaar viel. De vraag was of ik door wil gaan met ambitieus endurance rijden en proberen ook werkelijk een 160 km op m'n naam te schrijven, of dat ik lekker 'recreatief' zou gaan rijden en me voortaan beperk tot klasse II en klasse III wedstrijden. En dan vooral om de gebieden te leren kennen zodat we er zelf later terug kunnen komen om te gaan rijden.

Ik heb het dit jaar veel drukker met school gekregen, wil graag ook soms een weekendje weg kunnen gaan met vriendinnen (zie: maastricht), en dit jaar moet je voor de fasnatrail een zogenaamd FEI paspoort kopen. Dat FEI paspoort is 4 jaar geldig en kost een paar honderd euro. Aangezien ik volgend jaar eindexamen doe en het daarna helemaal niet zeker is wat ik nog verder ga doen met de paarden, is dat een behoorlijk heftige investering vonden wij.
Natuurlijk ging het in principe niet om geld, want als je iets echt wil, dan kan het. Maar het was wel een goede reden om er weer even over na te denken waarom we ook alweer endurance rijden.

Daartegenover staat dat een 125 km uitrijden een onmeetbare kick is, 10 uur met je paard rijden schept een sterkere band dan alles wat je tot dan toe gedaan hebt met dat paard. En daarnaast komt ook nog eens dat ze dit jaar waarschijnlijk wél het jeugdkampioenschap officieel uitroepen...

Lang verhaal kort: ik heb besloten een stapje terug te doen. Geen druk meer met de paarden, zodat het weer echte ontspanning is naast school. Ik vond het echt een ontzettend moeilijke keuze, want ik heb nu het paard staan waarmee ik het kán. Waarmee ik echt internationaal kan rijden. En jeetjemina, wat een weergaloos avontuur was die 125 km!
De twijfel bestaat nog, ga ik niet als ik 30 ben hier ontzettend van balen? Bah, ik wilde dat ik het wist. Is deze keuze nu de juiste?

Die ene 125 km kan in ieder geval niemand mij meer afpakken en zal ik de rest van mijn leven meedragen als een ontzettend bijzondere ervaring. Hoe ontroerd ik was, dat Voltrack dat voor mij deed. Iets om stil van te worden.

Engelse gezegdes

Waarom zitten de leukste dingen altijd verstopt? Vooral in woordenboeken, om leuke uitdrukkingen met woorden te maken moet je alle kleine lettertjes helemaal doorlezen, in de hoop dat je het vindt.

Vandaag vond ik toevallig een geheim hoofdstuk in onze NL - EN Van Dale... Hélemaal achterin staat het allerleukste: spreekwoorden! Maar liefst 700 stuks!

Laudine dacht dat ze wel slim was, en wilde raden. Dus ik leuke Engelse gezegdes tegen haar gezegd, waarvan de de Nederlandse vertaling zeker weten kende. Ze wist er eigenlijk best weinig... (ik zal maar niks zeggen, ik zou ze waarschijnlijk allemaal niet weten)

Deze engelse spreekwoorden vind ik van de spreekwoorden die ik gevonden had het leukst of mooist:
'Advice when most needed is least heeded' (± Wie niet te raden is, is niet te helpen.)

'Art is long, life is short'

'Birds of a feather flock together' (Soort zoekt soort)

'A fool and his money are soon parted' (Een dwaas en zijn geld zijn haast gescheiden.)

'Jack of all trades and master of none' (Twaalf ambachten, dertien ongelukken)

Haleluja!

Poeehhh dat was weer een grote verrassing!

Ik kreeg vandaag mijn scheikundepeilproef terug, en het cijfer wat erop stond bezorgde me bijna een beroerte. Een dikke, vette 9,8!!

WOW!

Ja, eenmaal de proef gemaakt had ik ook een tevreden gevoel, een gevoel van dat ik het eindelijk snapte. Maar dan verwacht je geen 9,8...
Dat is echt niet meer normaal, maar natuurlijk wel ontzettend leuk!

Nu het even volhouden en in Juni ook voor mijn tentamen een 9 binnenhalen!

Ziekenhuis

Gisteren ben ik met mijn ouders op bezoek geweest bij een vriend van ons die in het ziekenhuis ligt. Hij is niet spoedeisend ziek hoor, maar moet wel 14 dagen in het ziekenhuis blijven.

Zodra ik het gebouw zag bekroop mij een naar gevoel, wat een saaie, kille sfeer! Dat is toch geen omgeving waarin mensen beter worden?
Ook binnen hing een bedroevende sfeer, alsof al die mensen die rondschuifelden met hun infusen aan een standaardje niet meer levend naar buiten zouden komen. Doffe gangen, waar je al een bijna dood ervaring krijgt omdat je elke keer naar het licht toeloopt.

Ik vond het maar niets. Eenmaal thuis heb ik meteen even een schetsje gemaakt van een 'gezondenhuis', want ik heb besloten dat de naam 'ziekenhuis' ook incorrect is. Ik heb er even een projectje van gemaakt, ik ga de komende tijd wat ontwerpen tekenen, ik zal ze binnenkort ook even in een albumpje online zetten en hier het linkje bijzetten.

Een ziekenhuis moet licht, groen en luchtig zijn!

Aaahhh invasie van een 8-potige spion!

Om het maar meteen even duidelijk te maken: ik ben geen meisje meisje dat bang is van alles dat beweegt.

Maar zojuist vond ik een 8-potige vriend naast mijn toetsenbord die was opgedoken uit het niets. En dát vond ik wat minder prettig. Hij was duidelijk een spion van de tegenstander die kwam kijken wat ik allemaal voor ontzettend geheime onzin in mn computer aan het inkloppen was. Het idee bespied te worden vond ik iets minder leuk. Dus *hup* ik kwam in actie.

Zodra hij doorhad dat ik hem zag begon hij gestresst in het rond te rennen op mijn bureau, en tot mijn grote schrik rende hij richting mijn mobiel en klom hij erop. Dát vond ik al helemaal niet grappig, want daar hoort een vreemde gewoon met zijn 8 kleine tengeltjes vanaf te blijven! Ik zit toch ook niet aan zijn walkietalkie waarmee hij in contact staat met zijn opperbazen? Dat doe je gewoon niet.

Gelukkig liet hij zich ook makkelijk van mijn mobiel verjagen en racete hij spastisch verder over mijn bureau. Helaas voor hem had ik het perfecte moordwapen gevonden: mijn bluetooth USB stick. Met zeer grote precisie kwam de USB stick uit de lucht op hem terecht en kan ik melden dat hij geen moment heeft hoeven lijden. Weer een probleem opgelost =)

(even voor alle dierenvrienden: ik vermoord dus ook niet alle beesten die op mijn pad komen. Maar wat deze spin deed kon gewoon niet... =P)

Lente!

Jawel jawel, de Lente is werkelijk gearriveerd!

Vandaag kon ik zonder jas terug naar huis fietsen en heb ik héérlijk met Voltrack gedressuurd. Pappa had nét de bak helemaal mooi weer los getrokken en glad gemaakt, dus qua weer en ondergrond was het werkelijk optimaal. Helaas was Voltrack behoorlijk stijf, dus heb ik niet heel geweldig kunnen dressuren.

Na afloop nog even op straat uitgestapt en een stukje nog de zon tegemoet gedraafd. Het was echt prachtig! Zo'n warme bol aan de hemel...

Dit is echt mijn weer, helemaal geweldig!

Rob Tognoni @ Musicon

Zaterdag avond hebben we even veel plezier gehad in het Musicon, met een concert van de Australische Blues-artiest Rob Tognoni. Dit concert was door mijn vader en een van zn beste vrienden Cees georganiseerd.

Voor het concert zijn we nog even wezen eten met de band, Rob Tognoni himself en zijn vrouw. Ontzettend aardige mensen die zich nergens gek mee laten maken. ('No worries mate'). Echt fantastisch om die mensen een keer te ontmoeten!

De band die als voorprogramma zou spelen belde 1 dag van tevoren af, omdat een van hen zijn ribben had gebroken. Dus moest er snel vervanging worden gezocht. Toen we 's middags al in het Musicon waren waren er ook een paar artiesten, zij hadden wel zin om 's avonds even te spelen. En zo kwam het dat er 's avonds een ras reggae band, Reinforcement, het voorprogramma was voor onze Blues held.
Het publiek kwam weliswaar eigenlijk niet voor de reggae, maar Laudine en ik vonden het heerlijke strand-hut-muziek en hebben lol voor 10 gehad :D

Check Laudines Foto's

Weekendje Maastricht

Maastricht Maart 2007

Zoo was dat even gezellig!

Afgelopen weekend ben ik met mijn negen geweldige vriendinnen naar Maastricht geweest. We mochten bij een nicht, Meike, van een van ons slapen, die daar woont met haar vriend en 5,5 maanden oude baby.

Eerst hebben we zaterdag even geshopt in een heerlijk nieuw winkelcentrum daar. Ik ben verliefd geworden op een prachtige trenchcoat van de Zara, die helaas nu even te duur voor me is... Als ik 'm echt heeeeeeeeeel graag wil moet ik maar als ik genoeg geld heb naar A'dam!

's Avonds heeft Meike ons meegenomen naar een cafeetje waar het ontzettend gezellig was. We hebben heerlijk gefeest en ontzettend veel gelachen.

Zondag waren we wel wat moe, maar hebben we nog wel wat gepokerd (waar we nu allemaal verslaafd aan zijn) en ook nog veel gelachen om zaterdagavond. Na een treinreis van 2,5 uur terug naar Utrecht splitsten onze wegen weer en vanochtend zagen we elkaar weer allemaal ge-wel-dig uitgeslapen terug op school.

Poeh, dat was echt mega gezellig!

Dit en dat

Wat kleine dingetjes die ik graag vandaag even wilde posten!

Allereerst, respect voor de oudste blog-schrijfster ter wereld: Olive Riley. Een vrouw van 107. Dat is toch gewoon fantastisch? Iemand die al 2 eeuwwisselingen heeft meegemaakt, allebei de wereldoorlogen, de eerste auto en ga zo nog maar even door! Zie hier haar blog.

Oja, vandaag. Laudine en ik hebben met de paarden even getraind in het Panbos. In het kleine bosje waar we eerst doorheen moeten hebben ze afgelopen week het bos gedund. Dus liggen er nu allemaal stammen en takken in de bosjes. We hadden eigenlijk verwacht dat de paarden hier wel een probleem van zouden maken, maar Patent stapte er heel relaxt langs alsof er helemaal níets veranderd was. Het werd nog grappiger toen Voltrack op de terugweg even voorop liep en opeens die stammen in de bosjes wél eng vond, jaja Voltrack... Geloof je het zelf? :D

Verder ben ik komend weekend in Maastricht! Ik ga met negen vriendinnen erheen, bij een nicht van een van ons slapen. Volgens mij word het echt ontzettend gezellig!
Morgenochtend spring ik hier in het dorp om 7.51 in de trein, om vervolgens een reis van ongeveer 2,5 uur te gaan maken... Naja, ik hoef maar tot Utrecht in mn eentje, vanaf Utrecht zijn we met zn allen en zullen we vast al in de trein ontzettend veel lol hebben!

Dus, jullie horen zondag/maandag pas weer van mij!

Paahd!

Mijn zus is op bezoek met haar zoontje Runar, hij blijft dit weekend bij ons logeren. Hij is nu ongeveer 1,5 jaar oud en begint heerlijk te praten. Hij kan al goed lopen en stampt dus buiten vol plezier rond op zijn groene laarsjes. Álles is interessant, en die paarden, die zijn helemaal interessant!

Mamma en ik hadden de paarden even van achteren gehaald en Runar stond in de deuropening van de stal alles in de gaten te houden wat ik bij Patent, en later bij Voltrack deed. Dat voeren, da's verschrikkelijk interessant!

Het leukste is nog wel dat hij op het plein voor de stal stond, naar patent wees en heel hard 'Paahd!' zei.

Biologie Practicum

Het zit erop! Gisteren had ik tentamen, de praktische opdracht van Biologie. We moesten een soort onderzoekje doen met suikergisting.
Volgens mij heb ik verschrikkelijk domme dingen gedaan. Het was ook een heel vaag onderzoek waar ik niet zoveel van begreep in eerste instantie. Misschien valt het achteraf wel mee en heb ik 't allemaal heel goed gedaan, maar ik vrees het ergste...

Ik heb uitgerekend dat als ik een 1 zou halen mijn gemiddelde van een 8,2 zou zakken naar een 4,7. Maar dat is pas voor 20% voor mijn eindcijfer, dus kan ik het nog wel opkrikken met mijn andere tentamens en het uiteindelijke CSE wat voor 50% telt.

Dus, no worries!

Overeind blijven

En het is een feit, mijn verstand is gehalveerd. Een maand geleden werd de eerste verstandskies eruit gehaald, en vandaag de andere. Ik heb geen onderverstandskiezen meer over.

Een maand geleden ben ik toen ze me verdoofden eerst nog even flauwgevallen, een slechte gewoonte van mij die zo nu en dan weer opduikt bij enge dingen. Deze keer wist ik echter precies wat er allemaal zou gaan gebeuren en was dus de rust zelve.
Mijn gezicht is goed doorbloed gebleven en ik ben weer een verstandskies armer.

Ik moet het toch ook hier even vermelden, de kaakchirurg was werkelijk geweldig. Die man vertelde dat het zijn doel is om te zorgen dat iemand zónder verstandskies, maar mét glimlach de deur uitgaat. Kijk, dat vind ik nou bewonderenswaardig.
Het is hem deze keer ook weer gelukt, zelfs tijdens de behandeling maakten ze me aan het lachen. Dus voor ook de 2 bovenverstandskiezen als die eruit moeten over een paar jaar, dan ga ik weer naar Amersfoort!

(en voor de oplettende lezer: Ik heb dus zowaar een positief punt van Amersfoort gevonden: een geweldige kaakchirurg!)

Leerpaard

In de Bit staat deze maand een artikel over een leerpaard. "Investeer in jezelf met een leerpaard". Vandaag had ik voor het eerst sinds een paar máánden eindelijk weer les en heb ik het er even over gehad met mijn instructeur.

Onze paarden zijn geen "leerpaarden", ze liepen niet al behoorlijk op niveau toen ik ze ging rijden. In tegendeel. Het heeft me jaren geduurd om de paarden te ontwikkelen en tegelijkertijd mijn eigen rijkunsten te verbeteren. Het is zeker niet de weg van de minste weerstand geweest, en mijn instructeur vertelde dat hij ook weleens gedacht heeft dat ik ermee op zou houden.
Toch ben ik van mening dat ík er véél meer aan gehad heb dan wanneer ik en al kant-en-klaar paard onder mijn kont gekregen had. Ik heb geleerd doorzetten en om te gaan met tegenslagen. De paarden beginnen nu steeds beter te lopen, en dat geeft mij ontzettend veel voldoening. Dat heb ik er zelf in gereden. En het grootste compliment wat mij maar gemaakt kan worden door mijn instructeur: 'De theorie kan ik je leren, het gevoel moet je zelf krijgen. Je begint nu met gevoel te rijden.'

Van een leerpaard leer je dit vast ook allemaal, maar dit is voor mij een gevecht geweest. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost. Het is míjn weg omhoog en heeft me zoveel geleerd. Het heeft me gemaakt tot wie ik nu ben, en met een leerpaard zou ik een weg hebben bewandeld waarop velen mij al voor gegaan zouden zijn.
Voor mij is dit de beste weg geweest, ik heb het zelf gedaan, ik heb me zelf een weg naar boven gebaand. Ik ben er nog lang niet, maar heb al ontzettend veel geleerd!

"Zo hard als je wilt"

Laudine en ik zijn wezen trainen met de mannen. Op de heenweg kwamen we vlak voor het punt dat we weer om zouden draaien en terug omhoog gingen galopperen een menner met een tweespan tegen. Omdat we ze even later weer tegen zouden komen, en gingen galopperen vroegen we het even of de menners hier geen problemen mee hadden.

Ze antwoordden "je mag erlangs gaan zo hard als je wilt!" Laudine en ik waren verrast door deze vriendelijkheid en werden enthousiast. Het was werkelijk een prachtig span met een glimmende marathonwagen erachter, het echte werk!

Eenmaal galopperend zien we ze staan, aan de kant en wachtend op ons. En wat zien we? De man die achterop staat wenkt ons, ja harder! Om ze niet teleur te stellen met een rustig hand galopje hebben we even gas gegeven. Eenmaal voorbij het tweespan hoefden we geen gas meer te geven, Voltrack hoorde een rammelende kar en schoot ervandoor. Het ging hard en dan ook echt hard!

Geweldig, zo'n adrenaline kick heb je op z'n tijd nodig. We hebben ervan genoten en vonden het tof van de menners dat ze geen bezwaar hadden. In tegendeel, ze genoten met ons mee en dat maakte het voor ons éxtra leuk!

Griep...

Ja hoor, natuurlijk ben ik weer aan de beurt. Het héérst niet eens?!

Ik ben weer goed ziek geweest de afgelopen dagen. Deze winter heb ik zo vaak de griep gehad dat het niet eens meer op één hand te tellen is! Blijkbaar is mijn weerstand niet zo best.
Maar waar ligt dat aan? Is mijn leefpatroon slecht? Niet dat ik weet. Ik eet redelijk gezond, ik sport en beweeg hierdoor dagelijks in ieder geval voldoende, heb een regelmatig slaappatroon, een stabiele thuissituatie, en ga zo nog maar even door... Ik kan even geen reden bedenken waarom míjn weerstand dan slechter zou zijn dan die van mijn leeftijdsgenoten. Volgens mij ben ik namelijk helemaal niet ongezonder dan ze, maar zelfs gezonder dan een groot deel.

Zodra ik me weer helemaal goed voel ga ik in ieder geval weer lekker sporten en gezond eten. Hopelijk sla ik de volgende griepuitbraak over.

Wat een dag!

Allereerst mijn eigen prestaties van vandaag. Vanochtend heb ik me met Laudine door de regen een weg gebaand richting de Soesterduinen. En wat een regen. Het hele bos was veranderd in een soort groot moeras, dus echt geweldig trainen ging niet echt. Maar toch hebben we nog aardig met de mannen kunnen rijden, en het was vooral een waterballet-training voor ze.
Eenmaal thuis had ik het steenkoud en was ik zeiknat. Maar weer in droge kleren en een boterham in mijn maag was dat allemaal ook weer prima.

Vanmiddag hebben we met zijn allen natuurlijk voor de buis gekluisterd de laatste dag van het WK schaatsen Allround gekeken. Met werkelijk fantastische resultaten voor de Nederlanders, dat zorgt wel voor wat nationalisme hier in huis!
Respect voor de kampioenen, wat een prachtige race reden ze beiden. Op je 20e al wereldkampioen...
Maar Erben Wennemars, wat een karakter. Echt prachtig om een sprinter op het WK Allround een 10 km te zien rijden in 13:35, hij ging keihard man! Zo mooi om het publiek zijn naam te horen roepen, hij werd gedragen door het gehele stadion.

Ja, schaatsen zit in het bloed van élke Nederlander. Dus ook in die van mij! Ik kan het zelf niet, maar de kampioenschappen volg ik natuurlijk wel :D

Bèta 1op1

Ik wist het niet, maar vorige week kwamen ze het me even vertellen. Een enorm deel van de N-profielers (dus NG en NT) gaat uiteindelijk geen bètastudie volgen, maar gewoon iets algemeens!

En daardoor is er nu een redelijk tekort ontstaan aan bètamensen, dus wetenschappers enzo. De overheid heeft iets leuks bedacht, en heeft het project bèta 1op1 gelanceerd. Bij ons kwamen 2 studenten erover vertellen, onze studentencoaches. Als we wilden konden we aanmelden en kunnen zij je met allerlei dingen helpen, contacten leggen, vragen beantwoorden, open dagen etc. De overheid heeft tot doel om meer bètastudenten te krijgen, de studenten zelf hebben het doel om ons aan een opleiding te helpen die we leuk vinden.

Ik overweeg momenteel Bouwkunde, en vond het dus allemaal wel een strak plan. Ze kunnen namelijk ook een meeloopdag voor je regelen buíten de officiele meeloopdagen om! Dus je gaat gewoon met een student een dagje mee, zonder dat de universiteit de bloemetjes heeft buitengezet. Kijk, daar heb ik nog eens wat aan!

Het lijkt me wel duidelijk dat ik me heb aangemeld en zeer benieuwd ben naar het programma, het is geheel vrijwillig en mocht ik het niets vinden mag ik elk moment de stekker eruit trekken. Sympatiek hoor!

Toch handig dat ik NG doe, dan krijg ik nog éxtra studiekeuzehulp ook!

Be Healthy

Het is werkelijk prachtig weer geweest en daarvan heb ik op alle manieren zoveel mogelijk geprofiteerd.
We zijn zowel zaterdag als zondag met de paarden naar het bos geweest om te trainen. Ze liepen allebei de dagen werkelijk subliem, Patent was hartstikke braaf!

Verder ben ik sinds vrijdag bezig om nog gezonder te worden. Ik hield samen met Laudine mijn eetpatroon al in de gaten (zie hier) en nu ga ik ook nog meer bewegen. Allemaal oefeningen van deze site.
Ik ben best wel enthousiast, het is ook erg leuk.

Het enige dat onder al dit sportieve gedoe een beetje heeft geleden, is mijn huiswerk. Maar zelfs dat valt heel erg mee omdat ik gisteravond nog heel veel gedaan heb.
Nu ga ik snel eten en dan naar school. Vandaag mag ik mijn beschouwing schrijven!

Hans Sluijmer

In 5VWO doen ze bij mij op school van alles om je te helpen de weg te vinden in het oerwoud dat studeren heet. Wat wil je nou eigenlijk studeren?

Daarom moeten we dit jaar onder andere een beroepsbeoefenaar interviewen die een vak doet wat je leuk lijkt. Enthousiast heb ik via mijn vader geregeld dat ik een architect hier in Utrecht mocht interviewen. En vanmiddag was het dan eindelijk zo ver. Op naar het architectenbureau!

Het gebouw zelf was van binnen ook erg leuk ontworpen, hoge plafonds, aparte deuren enzo. Echt heel orgineel. De architect, Hans Sluijmer, nam alle tijd voor mij. Hij heeft al mijn vragen beantwoordt en meer dan een uur enthousiast over zijn vak verteld. Het was ontzettend interessant en ik vond het ook heel erg leuk. Ja, nu lijkt architect worden me een nóg leuker beroep!

Paardenijsbaan

Geheel onverwacht, en kostenloos hebben de paarden vanochtend een ijsbaan tot hun beschikking!

Daarnet zette ik zonder echt op te letten Voltrack in de bak. Terwijl hij van mij wegliep zag ik het opeens, de hele bak zat onder een laag ijs! Verbouwereerd keek ik naar Voltrack, die op zijn gemakje over het spekgladde stuk heenliep. Achterin de bak is het wat muller en dus minder plat, daar zakte Voltrack elke pas weer door een ijsplaatje dat in de hoefafdrukken van gisteren was vastgevroren.

Even twijfelde ik, gaat dat wel goed met Patent erbij? Gaan ze dan niet rondrennen? Toch maar een poging gewaagd. De paarden lopen nu al krakend en glijdend door de bak, onder het mom dat het goed voor hun bodemvastheid is. Er zijn nog een ongelukken gebeurd, zelfs dravend ging het Voltrack goed af. En ze vermaken zich momenteel prima, dus dan is het toch beter dan binnen te laten staan.

En wie wil nou niet dat zijn paard leert schaatsen?

Jarig!

Maandag was ik jarig! Ik ben weer een jaartje ouder, en hopelijk ook wijzer geworden en ben vanaf nu 17. Jippie!

Ik heb een paar dagen achter elkaar mn verjaardag gevierd. Eerst vrijdag uit eten met mijn ouders, zaterdag kwam mijn oudste zus met haar man en zoontje op bezoek, zondag kwam mijn broer met zijn zoontje en vriendin op bezoek en maandag heb ik op school en thuis gevierd met een stel vriendinnen.

Op school hadden ze het helemaal versierd en verrasten ze mij met taart. Echt heel erg lief en leuk. Het was een hartstikke toffe verjaardag, nu moet ik dus weer een jaartje wachten. Maar dat geeft niet, jarig zijn is ook juíst zo leuk omdat het maar één keer per jaar is en daardoor blijft het speciaal.

Maar goed, nog éven en ik ben volwassen!

Stoorrmmm!

Oooh wat een heerlijk woest weer! Het is wel rot dat er zoveel door fout gaat (erasmusbrug afgesloten, Amsterdam CS ontruimd, twee mensen overleden door een boom op hun auto etc), maar wat er wel goed gaat is heerlijk met dit weer.

Ik vind het heerlijk, die wind in mijn haren. Dat woeste gebrul buiten. Wel een béétje eng en spannend, maar toch ook wel lekker verfrissend. Ik ben misschien ook wel een beetje een storm-kind. De heftigste storm van de afgelopen 20 jaar vond plaats op 25 Januari 1990, toen ik 3 dagen oud was.

Jaja, over een paar dagen is het weer zover, mijn verjaardag! En dan word ik eindelijk 17, een jaar geleden had ik al bedacht dat ik dat een prachtige leeftijd vond. Dan begin je echt een beetje volwassen te worden zegmaar. Het is een leeftijd met iets jongs, iets volwassens, iets vrolijks... gewoon een prima leeftijd! Op naar de 17!

Schrijven

Ik houd van schrijven, en dan ook van allerlei soorten van schrijven. Korte verhalen en momenteel doe ik een poging om een boek te schrijven. Maar daarnaast ook zeker de opdrachten die we op school krijgen. Dit jaar hebben we onder andere een betoog en een zakelijke brief moeten schrijven en over een paar weken gaan we voor het eerst een beschouwing schrijven.

Voor mijn betoog over overgewicht had ik een prachtige 8,8! Waar ik super trots op ben stiekem. De zakelijke brief moesten we onderling nakijken en de brief die ik samen met een klasgenootje had geschreven eindigde op een gedeelde eerste plaats.
Volgende week moet ik mijn schrijfplan voor de beschouwing inleveren, ik ben het nu aan het maken. Terwijl ik alle bronnen lees krijg ik steeds meer motivatie en gedrevenheid, ik wil ook weer voor mijn beschouwing een hoog cijfer. En het liefste wil ik de beste zijn. Als ik bezig ben met dit soort dingen merk ik hoe leuk ik het vind, schrijven is echt mijn ding. Dus ook al zou ik géén journalistiek gaan studeren, dat betekent niet dat ik niets met schrijven zal gaan doen!

Spierpijn!

Het weer is weer even iets beter, het wordt weer meer licht. En dat heeft als logisch gevolg dat we weer echt kunnen gaan trainen! Afgelopen weekend zijn we zowel Zaterdag als Zondag naar het bos geweest en hebben de mannen lekker gelopen.

Dressuren was ookal een hele tijd niet gebeurd, dus toen ik daarnet op Voltrack klom zorgde alleen dat al voor een grote grijns op mijn gezicht. Een halfuur later voelde mijn buik gemarteld aan en was Voltrack alweer heel wat losser.

Na een klein stukje doorzitten voelde ik het bekende gevoel weer, mijn buikspieren deden zeer! Dat had ik al een hele tijd niet meer gevoeld. Allereerst omdat ik wat minder heb gereden en ten tweede omdat ik daarvoor een behoorlijk goede conditie had...

Heerlijk, heerlijk!

Tassen & Schoenen

Diamonds are a girls best friend

Nou heb ik persoonlijk nog geen ervaringen met diamanten, dus kan ik het niet echt beoordelen. Maar volgens mij zijn het niet alleen diamanten waarmee je een vrouw blij maakt. Ik, en ik twijfel er niet aan dat er velen met mij zijn, heb een zwak voor schoenen. Mooie schoenen, ik kan me meestal nog inhouden om ze niet meteen te kopen. Maar ik ga er bijna over dromen, tot ik ze koop. Dan ben ik helemaal gelukkig.

En vandaag heb ik ervaren dat ik niet alleen een zwak voor schoenen heb... Tassen vallen in dezelfde categorie! Al een paar weken geleden had ik hier in het dorp met een leren tas in mijn handen gestaan. Hm, erg mooie tas... Maar ik heb het eigenlijk niet echt nodig he? Vandaag heb ik de knoop doorgehakt, ik had het geld en ik dacht nog steeds aan die tas. Ik moest hem hebben! Dus, hup naar de winkel en de begeerde tas van de plank gegrist! Nu was het ook nog met korting, dus was ik weer gematst.

Terug naar huis fietste ik weer met de welbekende, tevreden glimlach. Ja, tassen maken ook gelukkig!

Homebaked by me

Kijk, ik bak weleens wat en help mijn moeder weleens in de keuken. maar als zij van huis is zorgt ze er meestal voor dat er iets heel makkelijks klaar staat, iets wat ik in de oven doe en een halfuurtje later eruitvis. Of gewoon een pizza'tje.

Vandaag ging ze naar mijn oma en zei ze gisteren dat ze wel even een Quiche voor me zou klaarzetten. En plots had ik een ingeving 'ik kan het ook zelf klaarmaken hoor mamma?!' 'Oké... hier is het recept, alles is in huis!'

Het begon al goed, ik was vergeten dat ik het deeg minstens 2 uur van tevoren in de koelkast moest zetten om te rusten. Ik kwam er nog nét op tijd achter en ging als een haas aan het werk om te zorgen dat ik binnen 10 minuten het in de koelkast had.

Daarnet heb ik het afgemaakt en de Quiche in de oven gezet voor de finishing touch. Over 20 minuutjes issie klaar en zal ik mijn allereerste zelfgemaakte Quiche kunnen proeven...

Zou het smaken?

Game on!

2007 Here I am!

Oke, tijd om te beginnen met trainen, tijd om weer op tijd naar bed te gaan, tijd om weer geobsedeerd met de paarden aan de slag te gaan.

16 Juni is de dag, dat ik weer 125 km rijden mag! En daar gaan we naar toe trainen. In Maart willen we ze al zover hebben dat ze 40 km op wedstrijdtempo kunnen lopen.

De grap: op 1 April rijden we onze eerste wedstrijd van het seizoen.

Daarna gaat het snel, 21 April staat de 80 km in Kootwijk voor Voltrack & mij op de planning en dan is de 125 km al de volgende wedstrijd!

De tijd gaat razendsnel en we moeten nu echt ervoor gaan werken. Jippieeee!!

GAME ON!

Explosieve Patent

Vanochtend zijn we nog even snel een rondje in het bos gaan rijden. Er werd al behoorlijk wat vuurwerk afgestoken en Patent werd er best zenuwachtig van. Het is duidelijk een verschil, normaal heeft hij gewoon heel erg zin om hard te lopen en nu vond hij het echt eng.

Maar hij mocht lekker achter Voltrack, die heel rustig bleef, lopen en merkte zo dat hij in ieder geval niet alleen was.

Het was wel een heel goede training voor hem, maar ook wel een beetje zielig. Want vuurwerk is duidelijk niet zijn ding. Vanavond zal ook wel leuk worden voor ze, maar gelukkig is het maar heel even. En met wat wortels en ander lekkers zijn ze nog best goed af te leiden!

Iedereen alvast een voorspoedig en gezond 2007 gewenst en tot volgend jaar!

Twee Handen

Met cellospelen begon ik met het oefenen van het strijken. Langzaam, met mijn tong uit mijn mond probeerde ik met de strijkstok een constante, gelijke toon uit de cello te krijgen. In het begin haperde en piepte de cello onder mijn aanrakingen, nu gaat dat al stukken beter. Ik heet nog steeds geen Pablo Casals hoor, maar ik kan nu tenminste een beetje normaal doen met mijn strijkhand!

Deze week heeft pappa me uitgelegd wat de basis van mijn linkerhand moet gaan vormen. Wat ik moet oefenen in het begin en hoe dat dan ongeveer klinkt. (ik: 'een octaaf?! Hoe hoor ik dat?!'). Nu is het dus zweten geblazen met twee handen tegelijk!
Het lijkt wel weer terug bij af, ik kan dan weliswaar nu meer tonen spelen met mijn cello maar het gehaper en gepiep is weer terug. En daarnaast kan ik nu ook verschrikkelijk valse noten eruit halen als ik mijn vingers niet helemaal op de juiste plek op de snaar gezet heb...

Mijn enthousiasme is nog niet afgenomen hoor! Aan opgeven doe ik niet, ik zaag dapper voort en houd een glimlach op mijn gezicht. Ik vind het cellospelen namelijk echt ontzettend leuk! Op een dag komt er een normale melodie uit dankzij mijn handen, daar ben ik van overtuigd! Nu nog even dapper doorzagen.

Nooit geweten dat een toonladder spelen zó moeilijk was!

Bredere rug en grotere passen

Gistermiddag heb ik met Laudine een heerlijk klein bosritje gemaakt. En voor het eerst sinds een hele tijd zat ik eindelijk in het bos weer op Voltrack. Oh wat heb ik mijn kleine rakkertje gemist besefte ik, heerlijk om weer eens op die andere boef te rijden!

Patent & Voltrack waren heel braaf en Laudine en ik hebben dan ook heerlijk gereden. Ook al was het behoorlijk druk met honden. De paarden schrokken eigenlijk geen enkele keer van de honden, kinderwagens etc. Alleen helemaal aan het begin schrok Patent toen we opeens twee paarden als tegenliggers hadden. Hij brieste keihard, wat ervoor zorgde dat Laudine en ik zaten te lachen. Hij was zich ook behoorlijk aan het aanstellen... Gekkie!

Gevoel

Woensdag had ik weer rijles, en elke keer gaat het weer beter. Zelfs nu ik best weinig kan rijden lopen de paarden toch elke keer behoorlijk goed.

Varuna gaf me het compliment dat ik nu echt het gevoel begin te krijgen. Hij zegt altijd dat hij me wel kan zeggen wat ik moet doen en wanneer, maar dat ik het uiteindelijk zelf moet gaan aanvoelen omdat je anders altijd net wat te laat bent. En nu begint dat echt te komen. Regelmatig als Varuna een aanwijzing geeft ben ik dat al aan het doen, waardoor ik dan precies op tijd ben. Zo vallen steeds meer puzzel stukjes op hun plek en gaat het rijden echt fantastisch!

Vandaag is de kerstvakantie voor mij begonnen, dus dat wordt weer twee weken heerlijk genieten. Genieten van de paarden, genieten van Kerst, genieten van Oud & Nieuw en genieten van nog zoveel meer. Gewoon genieten van het leven, zoals nooit tevoren!

Mist en laagstaande zon

De zon zakt al bijna achter de bomen, de mist wordt steeds dikker en dikker. Een gouden mantel ligt over de bak en de weide. In de bak is een paard hard aan het werk, zijn voeten maken zacht ritmisch geluid als een soort trommels. Om de pas ademt hij briesend uit, waardoor er grote stoomwolken uit zijn neus komen. Hij dampt van het zweet.
Hij doet ontzettend goed zijn best, en op zijn rug zit ik... Met een enorme, tevreden glimlach op mijn gezicht. Hij is mijn held!

Het dressuren van vandaag was absoluut geweldig, de mist maakte het heel bijzonder. Het was zoiets als op de vroege ochtend als eerste buiten komen en door de ongerepte sneeuw lopen, de mist dempte al het geluid waardoor Voltrack en ik alleen op de wereld waren. Het was heerlijk!

Twee keer een half jaar

De wedstrijdkalender van het seizoen 2007 is online gezet en we weten nu waar we naartoe trainen. Op 16 Juni 2007 is de Fasnatrail weer met de 125 km, precies over een halfjaar! Er is dit jaar echter ook in Zelhem (op 26 Mei) een 120 km, dus daar kan ik ook de klasse IV rijden. DIt scheelt aanzienlijk qua kosten en in Zelhem is het ook erg mooi rijden. Het enige verschil is eigenlijk dat het dus twee weken eerder is, en dat er geen nationaal kampioenschap is. Maarja, dat was vorig jaar ook per ongeluk voor de Young Riders niet uitgeschreven, dus of dat dit jaar wél gebeurt? En sowieso, de kans op de titel is natuurlijk voor mij nog altijd klein aangezien ik een van de minst ervaren klasse IV ruiters ben.

Verder heb ik vandaag voor het eerst van mijn leven cello gespeeld. Naja... Gespeeld is een erg groot woord. Mijn vader en mijn oudste zus hebben allebei cello gespeeld en ik heb het altijd al een heel erg mooi instrument gevonden. En gisteravond heb ik bij een concert van mijn oma besloten dat ik het wel een tijdje wil proberen. Hierthuis hebben we nog een cello en alle dingen die erbij horen en mijn vader kan mij het begin prima leren. Dus heb ik besloten een halfjaar cello te gaan 'spelen' om daarna te kunnen zeggen of ik het leuk vind of dat ik er dan toch niet mee door ga.
Hopelijk krijg ik er over een halfjaar een iets betere toon uit, wat ik net speelde was een beetje haperend gejammer met hier en daar een aardig stukje tussendoor =D

Hockey!

Eens per week hebben we een uurtje gym op school en in de winter mogen wij, 5V, naar een sporthal vlakbij school. Lekker binnen gymmen in een grote zaal waar we dan tegelijkertijd kunnen voetballen, hockeyen en veel meer.

De jongens gaan natuurlijk altijd voetballen, en met een paar vriendinnen enzo ga ik meestal hockeyen. Soms vind ik 't wel jammer, dat ik niet een paar jaar terug ben gaan hockeyen bij een club. Nu is 't een beetje raar om er nog mee te beginnen. Maar op school is het ook superleuk, heel gezellig en iedereen doet gewoon zijn best. Nu, na regelmatig hockeyen bij gym, kan ik het al best aardig, alleen door de echte hockeyers word ik natuurlijk nog steeds dik ingemaakt =D

De les ná de gymles zitten we meestal met zn allen een beetje slaperig voor ons uit te staren... Tja, een enthousiaste klas hè?!

Druk, pech, druk, geluk

Jaja, ookal is de peildatum voorbij, nog steeds heb ik het druk!

Vorige week was het dus peildatum, ik heb wat achterstand maar al een stuk minder dan vorige keer. Verder heb ik mijn betoog dat ik vorige week geschreven heb gisteren teruggekregen: een prachtige 8,8!

Vandaag mocht ik uit school me snel naar de tandarts spoeden. In, jawel, Amersfoort! Met de nieuwe dienstregeling werkte het OV aardig mee, na wat chaos. Bij de tandarts kreeg ik te horen dat ik helaas toch boven ook verstandskiezen heb, en dat ze zowel onder als boven moeten worden verwijderd bij de kaakchirurg... En om mijn gebit dan weer mooi te maken moet ik daarna 18 - 20 maanden een beugel nemen... Hm, over dat laatste moet ik nog even nadenken.

Nu ga ik lekker eten bij mijn zus Laudine, nadat we bij de AH hier in het dorp zijn wezen moonlight shoppen!

Een glimlach

Het zijn de kleine dingen in het leven waar je van moet genieten. Als je zelf niet open staat voor al het moois zul je er ook geen plezier mee beleven.

De kunst is om elke dag wakker te worden met een goed humeur, en met een glimlach van en naar school te fietsen. Helaas moet ik toegeven dat het me niet altijd lukt (naja, met een goed humeur wakker worden wil meestal wel lukken, maar glimlachen op de fiets als ik het steenkoud heb door de regen is soms een beetje moeilijk...) maar gisteren lukte het me prima. Met een grote grijns zat ik op de fiets, zonder dat er een directe aanleiding voor was om blij te zijn.
En waar ik dan écht blij van word, is als er net zoals gisteren er een tegenligger komt die me eerst heel zuur aankijkt en dan na een korte blikwisseling mijn glimlach overneemt. Kijk, dát vind ik nou mooi! Als ik iemand anders een glimlach op zn gezicht kan toveren.

Carpe Diem!

Funeral Blues - 3 jaar later

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.
-- W.H. Auden

Vandaag is het alweer 3 jaar geleden dat Jopie van ons is heengegaan. Jopie was een bijzonder paard waar ik ontzettend veel van geleerd heb. Jopie was een paard waarmee je plezier kon hebben, waarmee je lief en leed kon delen en waar ik onder begeleiding van mijn zus op heb leren dressuren.

Ik kan me niet voorstellen dat het alweer 3 jaar geleden is, maar de tijd gaat snel. Jopie is er niet meer, maar tegenwoordig kan ik met een grote glimlach aan hem terugdenken. Mijn zus had een enorm sterke band met hem. Jopie & Laudine waren een eenheid, en toen dat opeens verdween was dat heel raar.

Het is goed om er weer aan terug te denken, vergeten zal ik hem nooit maar ik ben er ook niet meer verdrietig om. We hebben 9 prachtige jaren gehad met hem, en nu zijn er alweer 3 jaren met Voltrack & Patent verstreken zonder hem.

De enige echte held op sokken!

Ik heb de banden vol met wind

Pappa en ik zijn vanochtend met de mannen weer naar het Panbos geweest. Pappa voelde zich niet zo lekker en wil niet ziek worden, dus gingen we niet al te lang rijden.

Het was lekker stormachtig, dus wilden de mannen graag lopen. Patent was nog wel heel erg braaf hoor, alleen heel looplustig! Terwijl hij met zijn oren naar voren vrolijk door het bos ploeterde neuriede ik op zijn rug vrolijk Op fietse van Skik.

Het geeft altijd zo'n heerlijk gevoel, door de ritselende bladerbodem draven, de wind in je gezicht voelen blazen en de herfst rúiken.... Heerlijk! En vooral als je dan even goed gas geeft en er doorheen crosst met je paard. Wat een vrijheid, wat een ruimte en wat een ontspanning. Precies wat ik nodig had na een week hard werken aan school!

Eigenlijk moet ik nu weer aan mijn berg huiswerk, maar even nagenieten mag wel. Heerlijk!

Onmogelijke planning

Over iets minder dan 2 weken is het weer zover, de geliefde peildatum! Op vrijdag 8 december wordt ik geacht de tweede periode van dit schooljaar af te ronden en te zorgen voor een perfect verslag met 100%... Nou, ik zal mezelf en alle anderen uit de droom helpen: 100% gaat het dus echt niet worden, daar ben ik de afgelopen weken veel te lui voor geweest. Ja, ik ben niet meer die stresskip van vorig jaar. Wat is daarmee gebeurd?!

Ik weet het ook niet, ik weet alleen wel dat ik de komende twee weken weer zoals vorig jaar moet zijn, die gespannen, gestoorde stresskip die alles vergeet wat belangrijk is, keihard probeert te werken terwijl ze al veel te moe is en overal tijd voor vindt... Naja... Dat hoop ik dan maar.

Misschien word mijn verslag dan weer rooskleurig, mijn eerste verslag was niet echt geweldig en helemaal niet á la Guinni (Maar wel á la de 5e, waarin iedereen relaxt wordt en prioriteiten stelt =D). Ik moet maar weer hard aan het werk, mijn pauze heeft alweer veel te lang geduurd...

Wiskunde B dag : Een strijd tegen de tijd!

Op school moesten we vandaag in een groepje van 4 meedoen aan de 'wiskunde B dag'. Het kwam er op neer dat we allerlei wiskundige problemen moesten oplossen die te maken hadden met een klok en de tijd. En dit moesten we dan bij elkaar brengen in een mooi verslag.

Het bestond uit 4 onderdelen met allerlei problemen die we moesten oplossen. Van tevoren werd al gezegd dat het niet erg was als je onderdeel D niet afkreeg, dit was haast onmogelijk.

We begonnen vanochtend om 8.40 en mochten tot 16.00 doorwerken (met uitloop tot 16.30). Met ons groepje hebben we keihard gewerkt en zijn we uiteindelijk bijna tot het einde gekomen, alleen D3 hebben we niet meer kunnen maken. Eigenlijk niemand van de Wiskunde B was om 16.00 klaar (tegelijkertijd met ons werd de Wiskunde A-lympiade gedaan, daarvan waren de meesten al ruim voor 16.00 klaar...) en hebben wij ontzettend snel zitten typen om het nog allemaal af te krijgen voor 16.30.

Uiteindelijk is het gelukt en hebben we ons verslag de briljante naam 'Een strijd tegen de tijd' gegeven. Nu maar wachten op ons eindcijfer, ik denk dat dat wel aardig zal zijn.

Ik kan nu geen klok meer zien, vanacht droom ik denk ik over klokken, graden, wijzers en alles waar ik verder mee te maken heb gehad vandaag... Ik hoop maar op een goed eindcijfer, want 8 uur ploeteren moet wel goed beloond worden!

Bus lekke band?

Ik kan met trots vermelden dat Amersfoort en ik vandaag eindelijk een geslaagde combinatie waren! Natuurlijk heb ik nog steeds wat te klagen over Amersfoort, aangezien het niet een stad naar mijn hart is. Maar toch, binnen een uur heen en weer naar de tandarts is toch een geslaagde reis met het Openbaar Vervoer.

Het apparaat van de tandarts was gerepareerd en ze konden dan eindelijk de lang verwachtte foto maken om te zien waar mijn verstandskiezen zijn. Om te horen te krijgen wat ze er nu mee gaan doen mag ik weer terugkomen, maar ik heb zelf al gezien dat het erg waarschijnlijk is dat mijn verstandskiezen eruit moeten.

Maar om niet af te dwalen, mijn moeder en ik gingen weer vol goede moed naar Amersfoort. En zie daar, een rotte aansluiting op de heenweg tussen trein en bus. Maar dat wisten we al van te voren. Het leek nog wel even alsof de bus niet kwam, omdat hij vertraging had die elke minuut een minuut opliep. We waren al even bang voor een lekke band, maar toen kwam hij al aanrijden.
Op de terugweg echter haalden we nog nét de bus en hoefden we daardoor een uur, maar een halfuur te wachten op Amersfoort CS! Binnen een uur waren we weer in het vertrouwde Den Dolder om de AH te gaan plunderen.

Op wat koude voeten na van het wachten in de kille en tochtende gangen op het station ben ik tevreden, ik heb niet hoeven zitten verkleumen in een bushokje, heb geen bussen of treinen gemist, ben niet zeiknat geregend en het allerbelangrijkste: ik kwam niet voor niks!

Zandhappen

Nou... Eigenlijk was het niet echt zandhappen, maar bladeren rollen. Maar aangezien het nu eenmaal bekend staat als zandhappen, noem ik 't dan maar zo.

Vandaag ben ik voor 't eerst sinds tijden (lees: ik heb geen idee wanneer de vorige keer was.) weer van mijn paard gevallen! Ja, je leest het goed. Ik heb weer eens even mogen stunten, valbreken, lachen en in de bladeren ploffen. We waren lekker aan het galoperen en vanuit het niets stopt Patent ineens en draait hij om, dáár was ik even niet op voorbereid.
En weetje, vallen is helemaal niet erg! Het is niet eng, het is zelfs leuk! En dat méén ik, ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen.

Niet dat ik nu expres tijdens het galoperen me opeens opzij laat vallen om in de bladeren te kunnen landen, maar ik heb vandaag weer ervaren dat het inderdaad helemaal niet eng is. Natuurlijk, als je hard valt is 't even wat zuur, maar dan nog! Het hoort erbij en zeker vandaag was het best grappig.

Ik denk dat ik er al zolang niet ben afgevallen doordat ik ergens begin dit jaar een knop heb omgezet. Eerst reed ik best afwachtend, ik was toch wel bang om eraf te vallen. En dat is begin dit jaar veranderd, ik wist dat ik goed kon blijven zitten en dat als ik viel ik 9 van de 10 keer zacht viel. Nou, dan moet je gewoon ervoor gáán en niet meer miepen.
Het gevolg: minder zandhappen en als je dan zandhapt zit je te lachen in 't zand (of in dit geval de bladeren.)

Toch jammer voor mijn instructeur, die zei woensdag nog: 'niet stiekem eraf vallen als ik er niet ben hè?!' Helaas geen traktatie voor hem, maar mijn vader daarintegen heeft geluk =D

Hoge hakken op de Utrechtse klinkertjes

Wellicht de frustratie van menig vrouw, wellicht ben ik nog te onervaren om zonder kleerscheuren aan te komen op de plaats van bestemming. Het volgende is namelijk het probleem: zelfverzekerd tikkend op hoge hakken door de stad lopen is in mijn ogen onmogelijk. Vandaag was Laudines Propedeuse uitreiking in de Pieterskerk in Utrecht. Middenin de stad en ik dacht daar wel op hoge hakken naar toe te kunnen...

Eenmaal ter plaatse moesten we nog een heel stuk lopen door de binnenstad van Utrecht, en je raadt het al: ik mocht over irritante 5 duimers me een weg banen richting die kerk. En zoals elke vrouw die weleens op hakken loopt (denk ik, maar zoals ik eerder al zei; misschien ben ik de enige kluns!) en geen enkele man weet, zitten er gáten tussen deze stenen. En die gaten zijn precies zo groot dat je er mooi tussen kunt zakken met je hak, en als je dan weer je voet wil optillen zorgt dat voor charmante momenten op straat... Jaja, ik ging al struikelend en op mijn tenen lopend door de stad. En terwijl ik dacht dat ik dit nog redelijk onopvallend deed (naja... Rennen op hakken zonder dat het echt tikt valt op...) sprak een man in het voorbijgaan me snel aan toen we bijna bij de kerk kwamen. Vol medelijden zei hij: "Lastig hè, op hakken lopen...'
And again: zoals elke vrouw weet en geen enkele man vermoed is dat een grote belediging. Zélfs voor een 16-jarige die de hoge hakken nog niet eens een jaar in de kast heeft staan! Een vrouw hoort parmantig op hakken door de stad te paraderen, en niet al hinkelend en hupsend de straat over te slingeren! En als je dan wel je charmante geparadeer op moet geven hoop je dat niemand het merkt en doet iedereen alsof ze het niet zien... Behalve een enkeling, die het je even meldt dat het er lachwekkend uitziet =D

Ach, ik heb na mijn zoveelste poging de stad op hakken te trotseren weer dezelfde conclusie getrokken: ik kan niet normaal door de stad paraderen en zal het dus voortaan maar op laarzen of onitsuka's doen... De stad is nog een niveau te hoog voor mij op hakken, maar wellicht kan ik het over een tijdje wél!

De Soesterduinen

De afgelopen tijd hebben we alleen in het Panbos gereden. Vandaag zijn we eindelijk weer naar de Soesterduinen vertrokken en hebben we daar de bossen weer onveilig gemaakt.
In de Soesterduinen doen we óf echt intervaltraining over de duinen, of we blijven voornamelijk in het bos en doen een 'gewone' training.

Vandaag hebben we gewoon getraind. Ruim een uur hebben de mannen flink tempo gelopen en eenmaal terug bij de spoorlijn waren ze dan ook zeiknat van het zweet. Maar aangezien we vanaf daar nog ruim een halfuur naar huis stappen, kwamen ze nagenoeg helemaal droog weer thuis aan.

De mannen waren braaf, liepen goed en we hebben er alle vier van genoten, een lekkere training!

Typisch Amersfoort!

Het is weer zover, ik ben vandaag weer naar Amersfoort gegaan! En natuurlijk zorgde dat weer voor chaos en vertraging...

Voorgaande belevenissen met Amersfoort:
Deel 1 is een ongeschreven verhaal over het nét mislopen van de bus bij de tandarts waardoor we heel lang moesten wachten.
Deel 2: 'Een dood spoor'

Nog vol goede moed stapten we in Den Dolder op de trein, ik moest even in Amersfoort een foto laten maken van mijn gebit.
De heenreis verliep geheel voorspoedig, eenmaal bij de praktijk begon de ellende...

Het apparaat waarmee de foto's gemaakt zouden worden had het net begeven, dus kon ik weer naar huis... Het ging nog wel even duren voor de volgende bus kwam dus besloten we naar de volgende halte te lopen, aangezien lopen leuker is dan in de middle of nowhere te gaan zitten wachten op de bus.
De volgende halte bleek echter tijdelijk opgeheven vanwege werkzaamheden, hier kwamen we echter niet meteen achter en bijna had ik er doodleuk zitten wachten. Onze wandeling werd dus verlengd tot de volgende halte, waar we eindelijk in konden stappen.

Eenmaal op het station kwamen we erachter dat hier ook wat dingen anders waren, elke dinsdag en woensdag (jaja, váák) zijn er op het station werkzaamheden werd er omgeroepen. En daarom vertrokken de treinen niet vanaf hun vaste perron, fíjn...
Onze trein zou op 6B komen. Amersfoort zou Amersfoort niet zijn als ook hier weer chaos zou zijn. Op 6A vertrok een rechtstreekse trein naar Utrecht CS. En vlák voor vertrek draaiden ze de plaatsen om en moesten we opeens instappen op 6A. Dit stond níet op de borden en werd alleen omgeroepen, chaos...
We stapten in de goede trein en we zijn aangekomen in ons vertrouwde Den Dolder!

Wéér een avontuur met Amersfoort erbij. Wat mij betreft is niet alleen het station van Amersfoort vaag, maar is gewoon heel Amersfoort (zeker qua openbaar vervoer) één grote chaos.
Deze reis was dus weer typisch Amersfoort!

Vliegen met mijn Binkie

Wat is het heerlijk om na een paar dagen weer thuis te komen! Laudine heeft in de tijd dat ik weg was de mannen bijgereden zodat ze niet weer opnieuw hoefden op te starten.

Nou, ze zijn nog prima in orde hoor! Gisteren ben ik met pappa naar het Panbos geweest en hebben we tussen de vele wandelaars, hardlopers, honden en kinderwagens door gereden. Patent was behoorlijk druk, maar toch nog best goed controleerbaar.

Vandaag mocht Patent weer zijn kunsten vertonen in de dressuur, en hij liep helemaal super!

Makkum, tha place to be!

Zoooo ik ben weer terug van weggeweest!

Ik heb vier dagen met acht vriendinnen doorgebracht in een heel lief, klein huisje in het Friese Makkum. We hebben heel veel gedaan en ons prima vermaakt.

Een paar dingen: Zwemmen in het IJselmeer, Strandwandeling gemaakt, kaas- en chocolade fonduen, Ezelen (kaartspel) en nog véél meer.

We hebben heel veel gelachen, weinig geslapen en lekker gek gedaan. Het was super!

Makkum Oktober 2006

Ik ben te moe om nu een heel verhaal te typen, kijk maar voor foto's op mijn picasa webalbum!

Tentamen na de vakantie...

Jaja, meteen na de vakantie mag ik samen met mijn medescholieren uit de bovenbouw lekker meteen tentamen gaan maken.
En heel 5V mag een maatschappijleertentamen maken op dinsdag wat voor 15% van je eindcijfer telt, serieuze koek dus.

En voor dat examen mag je een berg ingewikkelde stof gaan doorploeteren en in je hoofd proppen waar je U tegen zegt. Het is ook nog eens in hoogbegaafd, politici Nederlands geschreven, dus regelmatig snap je er als 5V leerling echt geen bal meer van (excusez moi)... En dat zorgt wel voor frustratie bij mij.

Opzich ben ik al best ver met leren en gaat 't ook wel goed, maar het is zóveel! Morgenmiddag vertrek ik richting Friesland, waar ik met 7 vriendinnen even 4 daagjes in een vakantiehuisje ga slapen om van daaruit Friesland op z'n kop te zetten. Dat is wel weer goed om even wat frustratie kwijt te raken.

Het wordt gezellig!! En dat tentamen, dat gaat vast wel lukken! In maart/april ergens heb ik een week waar ik 5 tentamens mag maken, da's helemaal erg!

Pas Ongeldig...

Pfff, wat een )(@*(%$&#(_@()#_(@*% pinpas heb ik zeg!

Vanmiddag heb ik weer even lekker geshopt in Utrecht met een vriendin, helaas was mijn pinpas het er niet echt mee eens... Opzich is de pas nog 1,5 jaar geldig, maar toch deed ie 't niet meer.

Vorige week had ik al een keer gehad dat ie zei 'Pas Ongeldig', maar na een tweede keer doorhalen wel gewoon deed. Vandaag begon hij daar ook mee in een winkel, nadat de verkoper er 'm nog een keer door had gehaald deed ie echter weer normaal en kon ik toch met een gevulde tas de winkel uitlopen.

Wat de pas bij de volgende winkel deed zal ik hem echter níet vergeven... Ik haalde met kloppend hart hem door het apparaat en wonder boven wonder piepte er niks en kon ik gewoon mijn pincode intoetsen. Na op *ja* gedrukt te hebben wachtte ik ongeduldig tot er in beeld verscheen 'u heeft betaald, tot ziens'. Aangezien ik ookal een keer mee heb gemaakt dat dat ding het op een gillen zette, omdat ik 1 Euro te weinig op mijn rekening had staan. Ik wíst nu dat er genoeg op stond, maar toch blijft het spannend.

En plots begon het apparaat weer te gillen! Met deze keer de boodschap 'geen saldo, betaal op andere wijze.' Excusez moi?! GEEN saldo? Ik kreeg een hartverzakking en probeerde het dapper nog een keer... En wéér begon het ding te gillen...

Even later bij de ABN zeiden ze dat mijn pas gewoon in orde was en het gewoon zou moeten doen. Toch heb ik maar een nieuwe besteld, een beetje mij laten schrikken door te zeggen dat ik geen saldo heb... Ik dacht op zn minst dat iemand mijn magneetstrip gekopieerd had, mijn pincode afgekeken en ergens in Takki-Takki land mijn rekening aan het leeghalen was!

Longeren

Zoo, gisteren heb ik weer heerlijk gelongeerd met de mannen. Laudine wilde foto's maken, dus heb ik alle manieren van longeren die ik onder de knie heb (ahum) eventjes weer uitgeoefend. Ik begon met Patent, eerst even aan de enkele longe zodat Laudine dat op de foto had en daarna mocht hij los. Patent luistert namelijk ontzettend goed naar mijn stemhulpen, en dan vind ik de longe een beetje overbodig. Zo loopt hij ook veel meer op zijn eigen benen en bereik ik volgens mij meer. Echt supergaaf om te doen!

('hele bossen longes in je hand')

Voltrack mocht erna aan de dubbele longe zijn kunsten zien. Ik had dit al een tijdje niet meer gedaan dus was 't wel weer even lastig. Je hebt hele bossen longes in je hand, en dat is best zwaar om vast te houden.
Het leukste met de dubbele longe is een trucje, van hand veranderen! Gisteren dus ook regelmatig gedaan met Vollie, die 't allemaal best vindt zolang ie niet te hard hoeft te werken...
Uiteindelijk liep hij best mooi:

(Voltrack mooi aan het werk)

Het verleden, het nu en de toekomst

Oh wat ontzettend gaaf! Vanochtend vond ik een ontzettend leuke verrassing in mijn mailbox...

Op www.futureme.org kun je jezelf (of anderen) een mailtje in de toekomst sturen. De datum waar je het heenstuurt moet minimaal een maand verder zijn en als je eenmaal het mailtje verzonden hebt kun je het niet meer teruglezen.
Als je een geregistreerd gebruiker bent kun je wel zien welke titel het mailtje heeft, wanneer je het geschreven hebt en wanneer het verstuurd wordt. Sinds begin dit jaar ben ik een geregistreerd gebruiker en heb ik een stuk of 6 mailtjes gestuurd.
En een ervan heb ik in het engels geschreven en toegestaan dat iedereen 'm op Futureme.org kan lezen. Je kunt namelijk tussen de mailtjes die als 'public' zijn gemarkt door hun schrijvers random mailtjes lezen. Op die manier is het erg moeilijk om je eigen brief weer terug te vinden, maar kun je wel iemand anders' verhalen lezen.

Momenteel zijn ze bezig om een boek samen te stellen van deze publieke mailtjes, ze hebben gekeken naar welke de hoogste rating heeft en zoals het mailtje zei minder dan 1 % van de publieke mailtjes geselecteerd. De schrijvers van deze mailtjes hebben ze een mailtje gestuurd om te vragen of ze het goedvinden of het in het boek komt.

En je raadt het al: I'm one of them! Met veel moeite heb ik mijn eigen verhaal net teruggevonden en eerst twijfelde ik zelfs nog of het wel van mij was... Het engels was wel behoorlijk vloeiend? Maar het is werkelijk waar, het was de mijne! Tussen allemaal brieven van mensen die Engels als eerste taal hebben, brieven van mensen die veel ouder zijn dan ik (en dus beter in engels?), de mijne zit erbij! Ik vind het echt ontzettend leuk en hoop dat mijn brief ook daadwerkelijk in het boek komt.
Het is voor mijzelf ook weer een teken dat ik niet helemaal gek ben als ik erover denk om misschien Journalistiek te gaan studeren of in ieder geval een poging te doen tot het schrijven van een boek. Blijkbaar kan ik zelfs met mijn engelse woordenschat een mooie brief/verhaal schrijven!

Leukste stuk van de hele brief (ja, de rest verklap ik niet, eerst even hopen dat het gepubliceerd wordt in dat boek!):

From the one who knows you better than anybody in the entire world,

You!

Verzamelen en middendraf

Patentje liep vandaag weer geweldig! In het begin was hij wat kijkerig, maar de laatste tijd rijd ik hier steeds makkelijker aan voorbij?!

Na zo'n 10 minuten was hij geconcentreerd aan het werk en uiteindelijk heb ik hem ongeveer een kwartier echt hard laten werken. En hij gedroeg zich werkelijk perfect. Ik kon hem zonder al te veel problemen heel erg terugnemen waardoor hij flink moest verzamelen en werken. Dit deed hij nagenoeg zonder protest! En als ik hem daarna flink liet strekken schoot hij als een pijl uit een boog over de lange zijdes, terwijl ik nog steeds voelde dat zijn kont het werk deed en hij dus niet uit elkaar viel.

Ik ben helemaal blij, de paarden lopen allebei werkelijk fantastisch en het wordt alleen maar beter!

Presenteren

Zo, de stressvolle schoolweek zit erop. Ik heb nog even hard gewerkt, maar aan het eind van de week heb ik besloten dat ik me niet meer echt ging haasten. De kwaliteit van het werk vond ik belangrijker, en ik had gisteren een presentatie die voor mijn eindcijfer meetelde. Dát is natuurlijk helemaal belangrijk!

Hierdoor heb ik waarschijnlijk best veel achterstand op mijn verslag, maar ach. Het geeft niet zo volgens mijn mentor, en ik weet ook dat het volgende week alweer véél minder is.

Deze presentatie waar ik het net al over had heeft vooral veel tijd gekost. Samen met een klasgenootje moest ik het nieuws van 5 Oktober tot 10 Oktober volgen en over een van de nieuwsonderwerpen die voorbij kwam achtergrond informatie zoeken en het presenteren voor de klas. Wij besloten het over de olietanker 'Probo Koala' te doen.

Donderdag heb ik mijn deel van de presentatie nog een paar keer aan mezelf verteld en uiteindelijk had ik het idee dat ik het behoorlijk goed kende. Toch is het altijd nog spannend om het dan in 't echie te doen. Het moment dat we voor de klas zouden staan en zouden beginnen met praten naderde, en toen het eenmaal daar was vond ik het nog leuk ook! Voor het eerst was ik niet zenuwachtig en ging het me best goed af. Nog wel zo nu en dan het bekende ge-euhhh, maar ook dat viel me nog reuze mee. Ik kon het bijna zonder mijn papiertje en stond daardoor ook vol vertrouwen te praten.

Ik had het idee dat de klas het nog best boeiend vond, of ze zijn gewoon aardig geweest natuurlijk hè ;) De leraar moet het cijfer nog even berekenen, maar zei al wel dat het waarschijnlijk een best hoog cijfer was. TJAKKA!

Coming up: stressvolle schoolweek!

Jaja, ook ik moet eraan geloven. Vijf keer per jaar krijg ik een rapport van school, er wordt dan een bepaalde peildatum tot de stressvolle peildatum gebombardeerd en alles wat je vóór en op die dag nog inlevert of doet op school telt nog mee voor je verslag. Kortom: dat levert vijf keer per jaar een week vol met proeven, stress en werken aan school tot 's avonds laat op.

Natuurlijk hebben we daarnaast ook nog weken waarin we tentamens krijgen, deze zijn zo nodig nog erger omdat je weet dat die gegevens uiteindelijk op je eindlijst belanden. Die heb ik over 2 weken, als ik ben uitgerust van deze stressvolle laatste week van het 'eerste pensum'...

Vandaag begon het meteen goed, overdag hadden we geen gewone school omdat ze het nodig vonden ons cultureel een beetje bij te spijkeren. In Zeist moesten we bij allerlei culturele instellingen op bezoek en daar verschillende workshops volgen. De eerste paar dingen die ik deed met mijn klas waren behoorlijk lachwekkend, zelfs onze begeleidende leraar zag het nut er niet echt van in.
Gelukkig sloten ze de dag leuk af met een leuke voorstelling in Figi, van de cabaretgroep 'Op sterk water'.

Helaas werd mijn redelijk rustige schooldag verpest bij thuiskomst, ik moest nog een enorme berg werk doen voor een natuurkundeproef die ik morgen heb. Het was dus de hoogste tijd om mijn eerste huiswerkbui van het jaar te krijgen en als een echte nerd me niet te laten afleiden door de leuke dingen om mij heen. WERKEN moest ik! Nou, dat heb ik gedaan. Ik heb het af!

De prijs die ik hiervoor betaalde was de paarden een dag vrij geven, iets wat ik helemaal niet graag doe maar helaas is het soms noodzaak. Nu maar hopen dat ik morgen wel gewoon kan rijden en niet als een bezetene aan mijn schoolwerk moet...

Studeren

De laatste tijd ben ik heel veel aan het kijken naar wat ik eigenlijk wil gaan doen na 6Vwo (even voor de duidelijkheid: ik zit pas in 5Vwo hoor). Vorig jaar wist ik nog zeker dat het diergeneeskunde zou worden, ik zou wel even de gemiddelde 8 halen en dan zonder problemen diergeneeskunde gaan studeren hier in Utrecht.

Nu denk ik er echter heel anders over. Door een ontzettend gave stage in April dit jaar ben ik er anders over gaan denken. Samen met een vriendin heb ik een weekje mogen meelopen met onze eigen dierenartsen van de Universiteits Kliniek paard (en vooral de Ambulante afdeling, die ook hierthuis komt!).

Momenteel staan Architectuur en Marketing Communicatie bovenaan mijn lijstje, maar Journalistiek volgt op de voet. Behalve de vraag wat? vraag ik me ook steeds meer af waar?
Doordat je nu je beurs (gedeeltelijk?) mag houden als je naar het buitenland vertrekt zie ik dat ook wel zitten. Maarja, dan natuurlijk wel meteen bij een van de beste universiteiten van de wereld! En kort geleden bleek uit een onderzoek dat de Nederlandse Universiteiten ook hoog scoren, dus waarom zou je nog weggaan? Zeker omdat bij de echte toppers het goud kost en het ontzettend moeilijk is om binnen te komen.
Maar wellicht ga ik na de 6e nog wel een poging doen om bij Cambridge binnen te komen!

Dan is een gemiddelde 8 voor mijn VWO eigenlijk nog steeds wel erg handig...

Een dood spoor

Na een crematie vlakbij IJmuiden moesten mamma en ik met de trein naar huis. Pappa had een afspraak en moest daar snel met de auto heen. Nou, het was opzich prima te doen, overstappen met goede aansluitingen etc, dus leek het geen enkel probleem!

Aangezien de paarden 'alleen' thuis waren wilde ik snel naar huis. Dus besloten we in plaats van via Baarn te gaan (daar heb je álle tijd om over te stappen) via Amersfoort te gaan. Dit was ook op 9292ov.nl aangegeven als een mogelijke verbinding, maar dan had je maar heel kort de tijd om over te stappen. Mamma had al weleens iets dergelijks gedaan via Amersfoort en zei dat het te halen was. En aangezien we 20 minuten eerder thuis zouden zijn besloten we het te doen.

Op station Amersfoort kwamen we er echter achter dat dat het meest vage station van Nederland bleek te zijn. Alleen geschikt voor als je naar Groningen wil, verder moet je er gewoon niet heengaan. De trein die we moesten hebben ging namelijk wég toen wij aankwamen, exact dezelfde tijd. Een onhaalbare overstap voor een normaal mens dus.

Ach, jammer als je de trein niet haalt, dan maar nog een halfuurtje wachten dachten wij... Maar wat bleek? Buiten de spits gaat er maar 1 keer per uur een stoptrein naar Utrecht CS! Tja... Het enige wat we nog konden doen was wat te eten kopen, snuffelen in de boekenwinkel, in het zonnetje zitten en Cappuccino drinken.

Na een uur wachten kwam eindelijk de juiste boemeltrein weer, en na 6 minuten in de trein zitten waren we dan eindelijk weer op ons eigen station Den Dolder. Alleen nog maar een stukje lopen. Uiteindelijk hebben we er maar liefst 3 uur over gedaan... Mijn conclusie: Amersfoort is het vaagste station van Nederland en wij zijn de blondste treinreizigers van vandaag!

Freestyle Patent

Ja, Patent is een geweldig paard. Soms denk ik even dat ik misschien maar beter een getalenteerd endurancepaard moet gaan zoeken om voor de sport te gaan, maar op dagen als vandaag weet ik weer waarom ik dat niet doe en absoluut niet wil.

Patent is mijn maatje, mijn partner in crime, mijn held op sokken en nog veel meer wat ik niet kan beschrijven. Er zijn dagen dat hij het bloed onder mijn nagels vandaan haalt, dat ik wanhopig me afvraag of ik ooit wel zal doordringen tot Patent. Soms krijg ik het idee dat ik eigenlijk nog niet echt kan rijden en dat ik dat pas kan als ik alles kan met Patent.

En op dagen als vandaag ben ik iedereen dankbaar die me aan Patent geholpen heeft. Mijn ouders, Robbie Den Hartog die zei dat hij echt een paard voor mij was en alle mensen die dachten dat hij ringworm had en hem daarom niet kochten.

Ondanks als zijn pech is hij mijn geluk. Voltrack is mijn wedstrijdpaard die ongelofelijke dingen doet, maar Patent is op dagen als deze zo open tegenover mij. Hij vertrouwt me dan helemaal en ik hem. En dat heeft prachtige dingen tot gevolg.

En dit soort dagen zorgt ervoor dat ik doorrijdt op dagen dat het minder gaat, dat ik dan niet meteen mijn geduld verlies. En zo leer ik nog eens veel meer! Patent en Voltrack zijn mijn helden!

Zeilen in Wijk

Zo, gisteren gingen wij als superbrave meisjes eens een dagje wat eerder naar huis... Het was zulk lekker weer en we wilden graag nog een keer gaan zeilen.

Met z'n allen naar Wijk bij Duurstede en vanaf daar met het bootje van Mari gaan zeilen.

Samen met Mari en Marleen, die-hard fietsers en inwoners van Wijk bij Duurstede =P, besloten Maite en ik ook erheen te gaan fietsen... Dat is dus zo'n 20 km...

Daarna de hele middag gezwommen, gezeild en gezond op een strandje. Veel gelachen en genoten van 't weer, en daarna weer het hele eind terug fietsen met z'n tweeën. De heenweg hadden we allebei best lang gevonden, en we hadden ons al voorbereid op een echte bikkeltocht... Maar doordat we de hele tijd heel serieus aan het praten waren, waren we in no-time weer in ons 'eigen gebied'! Zonder dat we het eerst door hadden passeerden we alweer een bordje 'Driebergen Rijsenburg' om iets later te bedenken dat dat betekende dat we er alweer bíjna waren (ja, ik moest nog een halfuur ofzo, maar we waren iig over de helft =D).

Het was echt ontzettend gezellig en we hebben veel gelachen. Zo nu en dan een dagje zónder paarden is ook niet geheel onbelangrijk!

Zometeen mag ik weer hard aan de bak, met nog wat spierpijn van gisteren (achterover uit de boot hangen en 4x zoveel fietsen als normaal zorgt wel voor wat spierpijn!). Varuna komt zometeen en we gaan eventjes een uurtje zwaar dressuren!