Shouf shouf shuffle

Als de oortjes van mijn iPod kapot waren, had ik besloten een iPod Shuffle te kopen. Oortjes kosten 30 Euro en een Shuffle (mét oortjes erbij) 45. En dan was dat meteen een fijn ding om mee hard te lopen. M'n oortjes zijn nog niet kapot, maar toch heb ik vandaag al een shuffle gekocht. In de stad zag ik namelijk dat hij in de aanbieding was: 29,50! Dat heb ik maar meteen meegenomen. Minder dan oortjes alleen!

Er kunnen 240 nummers op, je kunt door- en terugspoelen en het volume aanpassen. That's it.

Ik vind het briljant. Het doet me denken aan de iPod Flea. Gelukkig is de Shuffle wel iets groter, zodat je er ook werkelijk iets aan hebt. Nu ik hem heb lijkt het me eigenlijk best handig voor op de fiets. Daar zet ik toch altijd mijn gewone iPod op Shuffle!
Wat wel echt grappig is is dat er ook voor deze mini variant van de iPod ware accesoires te koop zijn, z'n computer-connector is al groter dan hijzelf!

Eén ding is zeker: dit is mijn meest hilarische aankoop van 2008!

Extra vrij

Na het maken van de tentamens was het nog even spannend, zou ik ze echt allebei gehaald hebben?

Vanochtend stonden eindelijk ook de cijfers van Multidisciplinaire Economie op internet... en ja hoor, allebei de vakken gehaald! De eerste 15 ECTS zijn binnen. En dat geldt ook voor Arthur.
Voor wiskunde hebben we allebei een 7 als eindcijfer. Voor de midterm had ik een 8,7 gehaald en dat was maar goed ook, want ik heb een 4,5 gehaald voor de endterm!
Bij Multidisciplinaire Economie was ik vooral benieuwd naar het cijfer dat we hadden gekregen voor onze paper. En dat was toch wel veel hoger dan ik had verwacht... Zelf was ik bang dat het resultaat niet goed genoeg was, maar toch heb ik maar liefst een 9,5 als cijfer! WOW. En voor het tentamen een 7,9 waardoor ik op een afgerond eindcijfer van een 8,5 uitkom.

Ik ben natuurlijk erg blij (en opgelucht) met deze resultaten. Werkelijk fantastisch. En nu hebben we plotseling een extra weekje vakantie waarin we leuke dingen kunnen gaan doen! Ik heb er nu al zin in!

The sisterhood of the traveling book

Alle surprises

Gisteren vierde ik met mijn vriendinnetjes Sinterklaas. Ja, op 23 november al ja. Dat was de enige datum dat we allemaal konden én we wilden het sowieso vieren voordat Fien, nadat Maite en Mari haar zijn voorgegaan, het land verlaat.

Voor het derde jaar op rij was het een avond vol gezelligheid, lol en werkelijk waar prachtige surprises met fantastische cadeautjes. Echt, veel beter kan het niet zijn op een koude novemberavond met sneeuwbuien.
Het was een avond om heel gelukkig te zijn. Al die lieve vriendinnetjes, al die leuke surprises, al die mooie cadeaus en al die prachtige gedichten...


De grootste verrassing was een cadeautje met daarop: 'Voor alle meisjes'. Eerst een paar minuten door elkaar schreeuwend gediscusieerd van wie het nou kwam, de beschuldigingen vlogen heen en weer. Het leek wel weerwolven.
Toen hebben we het maar uitgepakt... En wat eruit tevoorschijn kwam had ik nooit verwacht. Eerst zagen we, toen het cadeaupapier eraf was, dat het een pakje van amazon was... Nee toch... Toch niet van Maite?
Maar jawel hoor. Helemaal aan de andere kant van de oceaan had ze aan ons gedacht en vierde ze toch Sinterklaas een beetje mee.


Het was een boek, Twilight. De eerste van een serie van vier boeken(Twilight, New Moon, Eclipse en Breaking Dawn). Ik ben de eerste die het mag gaan lezen en we hebben afgesproken dat iedereen nadat hij het gelezen heeft achterin kort zet wat 'ie ervan vond. Ik ben benieuwd, volgens Maite is het verslavend.

Bij deze, de Sisterhood of the traveling book is geboren!

Broem Broem

Niet te missen

Alweer een tijdje geleden begon Arthur met autorijden. Ik vond dat het voor mij ook maar eens tijd werd om te gaan autorijden dus begon ik met me wat te oriënteren.

Inmiddels heeft hij alweer ruim vijftien lessen gehad...

Op vier november is de eerste van mijn tien vriendinnen geslaagd voor haar rijexamen. Het werd toch wel echt tijd om te gaan autorijden. Dus heb ik vorige week dan eindelijk maar eens een afspraak gemaakt. En vanmiddag zat ik achter het stuur!

Bij Arthur thuis zat ik zenuwachtig te wachten tot de lesauto voor de deur stond. Toen ik eenmaal in de auto achter het stuur zat vond ik het helemaal niet meer eng. Musa, mijn rij-instructeur legde het een en ander uit en vervolgens konden we vertrekken!

In het begin hoefde ik nog niet zo heel veel zelf te doen, alleen sturen en gasgeven. Maar dat veranderde natuurlijk wel. Op een verlaten weggetje mocht ik vanzelf gaan schakelen, waarbij de auto de eerste keer natuurlijk afsloeg.En we hebben ook nog bij een paar flats duizenden rondjes op de parkeerplaats gereden om goed te leren sturen (sorry als je in een van die flats woont).

Ik moet zeggen, het is me allemaal reuze meegevallen. Van tevoren dacht ik: dat kan ik noooooit! Maar dat hoefde ook helemaal niet! En eigenlijk kun je het best snel een beetje onder de knie krijgen.

Volgende week donderdag mag ik weer, dan weet je alvast wanneer je niet op de weg moet zijn.

Oorlogswinter in première

Van het boek zijn er in Nederland ruim een kwart miljoen exemplaren verkocht sinds in 1972 de eerste druk verscheen. En nu is er ook een verfilming.
Gisteravond was de première van Oorlogswinter in Tuschinski en ik was één van de gelukkigen die de film mocht zien. Ik mocht namelijk met Arthur mee.

Wat een beleving! Met Arthur's familie liepen we, nadat we uit eten waren geweest vlakbij, naar Tuschinski. Toen we de hoek om kwamen zagen we wat een beleving zo'n première eigenlijk inhield. Voor Tuschinski stond een legertruck geparkeerd en er stonden behoorlijk wat mensen te kijken. Echt bizar was de rode loper. Ontelbaar veel filmcamera's en fotocamera's. Overal werd geflitst en geïnterviewd. Arthur's opa konden we even niet begroeten, want die was een van de interview-slachtoffers. Binnen wachtte wel zijn oma ons enthousiast op.

Allemaal waren we uitermate benieuwd naar de film. Zou het net zo goed zijn als het boek? Zou het niet alles verpesten? Wat mij betreft kon de film niet snel genoeg beginnen!

Voor de film kwam nog even een deel van de cast, de regisseur, de producers en Jan Terlouw voor de zaal, waardoor het helemaal een bijzonder bioscoopbezoek werd. Daarna werd het donker in de zaal en werden we ondergedompeld in het spannende, heftige leven van Michiel van Beusekom.
Ongeveer anderhalf uur later kwam iedereen de zalen uit met een tevreden glimlach. Het was werkelijk een prachtige film. Het doet werkelijk niets af aan het boek. Doordat het boek nu verfilmd is, komt het onderwerp weer in de publiciteit. Wat mij een goede zaak lijkt. Wat er in de oorlog is gebeurd mogen we niet vergeten.

Ik vind het een zeer goede film. Spannend en ontroerend en ook zeer goed geacteerd.
En het was ook een hele beleving om een keer bij een première te zijn, camera's, acteurs en andere BN-ers zijn opeens overal. En na mijn evening of fame fietste ik vandaag weer gewoon met een glimlach door de regen.

Trailer - Site -

Geluk op zijn rug

Dansend de Veluwe over. - 24 Juni 2007 - Laag Soeren - Foto: Martijn Beurze

300 tafeltjes en stoeltjes

Een sporthal vol met tafeltjes, stoeltjes en papieren. Aan elk tafeltje een Economie student. Zo gaat het tentamen maken tegenwoordig.

Met z'n allen in bus zes gepropt erheen.

Als het goed is heb ik nu mijn eerste twee vakken afgesloten. Woensdag had ik mijn tweede wiskunde tentamen, waar ik maar een 2.3 hoefde te halen dankzij een belachelijk cijfer voor het eerste tentamen. En donderdag mocht ik weer plaatsnemen achter een tafeltje in de vechtse hallen, deze keer om Multidisciplinaire Economie af te sluiten.

Ik denk dat ik het allebei wel gehaald heb, maar zeker weten doe ik het pas over anderhalve week als ik de cijfers krijg. Nu geniet ik even van een zeer korte vakantie van slechts drie dagen.

Maandag mag ik weer aan de slag. Nu met 'Micro economie en instituties' en 'Inleiding Bedrijfseconomie'. Ik ben benieuwd!

De tweede lente

Autumn is a second spring where every leaf is a flower - Albert Camus

(blogpost van vorig jaar)
(fotoalbum, klik hier)

Heldere herinneringen

Patent is nog heel dichtbij. Hoe cliché het misschien ook is, voor mijn gevoel is hij er nog. In mijn beleving zijn er meerdere manieren van 'zijn'. En voor mijn gevoel is Patent op vele manieren geweest in de afgelopen weken.

Je kunt er zijn zoals jij en ik, fysiek aanwezig. Mijn lichaam is hier, op mijn bureaustoel. Mijn hart klopt en je kunt me aanraken. Op die manier is Patent er niet meer. Dat is hij al twee weken niet meer. Zodra zijn hart stopte met kloppen hield een deel van die manier van zijn voor hem op. Zijn lichaam was er nog wel, maar hij reageerde niet meer en zijn hart klopte niet meer.
In de uren na zijn dood voelde ik zijn aanwezigheid nog heel sterk, hoewel zijn lichaam roerloos op zijn stalbed lag leek de ware Patent nog te horen wat we zeiden. Het was alsof ik nog met hem kon praten, alsof hij toch nog echt hier was.

Langzaam vertrok hij uit die manier van zijn. Maar nog steeds is hij heel dichtbij. Hij is nog dicht bij mij, hij is nog dicht bij de stal en de weide. Toen ik vanochtend terug liep nadat ik de paarden in het bos had gezet, kon ik me nog heel helder inbeelden hoe hij in de wei stond, hoe hij door de bak draafde en hoe hij uit zijn stal keek. Ik kon nog bijna zijn hoefgetrappel horen op het plein. Ik weet nog hoe zijn vacht voelde, hoe hij uit zijn ogen keek en hoe hij naast me liep als ik de paarden naar achteren bracht. Ik weet nog hoe het voelde als hij aan mijn trui trok of me een zetje in mijn rug gaf. Ik weet nog hoe zijn zachte gehinnik klonk als hij 's ochtends honger had. Ik weet nog hoe hij onder mij voelde als hij fris was en hoe het voelde als hij onder mij ontspande. Ik weet nog hoe ik met hem praatte als ik hem longeerde. Ik zie hem nog naar me toe komen uit het bos en van me afstuiven, de vrijheid in. Zoals ik al zei, hij is er nog.

Ik denk -en ben denk ik ook wel een beetje bang - dat ook deze fase over zal gaan. Echt vergeten zal niet gebeuren, maar de herinneringen zullen wat minder tastbaar worden. Ik zal over een tijd een foto nodig hebben om hem weer voor me te zien. Voor sommige herinneringen geldt dat echter niet, daarvan weet ik zeker dat ze voor eens en voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. Patent die uit de stal ontsnapt was en met zijn iceboots in de weide stond in het licht van de ondergaande zon. En ook zijn zachte gehinnik zal altijd dichtbij blijven.

De afgelopen weken zijn er duizenden prachtige herinneringen door mijn hoofd gevlogen. Galopperen over de Leusder Hei, stappen op straat, poetsen in de warme zon voor de stal, hem van kop tot staart afspuiten, hoe hij zijn eerste hap lekker woest uit zijn voerbak nam waardoor de helft over de rand vloog, zijn gebries als hij iets zogenaamd eng vond, bladeren eten in het bos als ik even niet oplette... Het zijn er ontelbare.

Het was een bijzonder paard, een allemans vriend. Hij heeft mijn leven verrijkt.

Voltrack's afscheid

Voltrack hebben we zaterdag natuurlijk ook afscheid laten nemen van Patent. Hij heeft aan Patent gesnuffeld, in zijn lip gebeten en zich verwonderd waarom zijn makker niet meer reageerde.

Zaterdagmiddag hadden we meteen een merrie van 26 opgehaald om hem gezelschap te houden, Verba heet ze. Aan één oog blind en een dik achterbeen, maar nog altijd oplettend en een ontzettend vriendelijk dier, bijna 20 veulens heeft ze in haar leven gebaard en nu is ze waarschijnlijk met pensioen.. Door het gezelschap van deze lieve dame was Voltrack niet meer helemaal alleen.

Zondagochtend nam mijn vader Voltrack mee naar het bos en toen bleek dat het voor Voltrack toch nog wel erg onbegrijpelijk was. Achter elke boom heeft hij gezocht, hij heeft gehinnikt en wilde op een gegeven moment niet meer verder. Met veel haast is hij weer naar huis gedraafd om daar te ontdekken dat Patent nog steeds niet terug was.

In de loop van de week is het minder geworden. Maandagochtend riep Voltrack nog terwijl Verba naast hem in de wei stond, vandaag begon hij te hinniken toen Verba uit zicht verdween.

Voltrack en Patent waren dikke maatjes, altijd samen. Wat was het prachtig om te zien hoe goed die twee het met elkaar konden vinden. Helaas, Voltrack moet nu alleen verder, maar zijn eigenwijze vriend zal altijd hem bij blijven staan.

De autopsie

Gisteren was het dan zover. Zaterdag was Patent al meteen naar de kliniek in Utrecht gebracht, gisteren hebben ze hem onderzocht.

En de conclusie van de autopsie luidt als volgt: het was een hartstikke gezond paard.
Zijn hart zag er mooi uit, voor zijn hersenen geldt hetzelfde en met de rest van zijn organen was ook niets mis.

Natuurlijk is het wel wat onbevredigend, zo'n autopsie waaruit blijkt dat hij kerngezond was. Maar aan de andere kant... Het was dus echt zijn tijd. Hij heeft maar kort gestreden met de dood en wellicht echt maar heel kort. Hoogstwaarschijnlijk is het een hartstilstand geweest.
Het fijne van deze uitkomst is dat ik weet dat we ons niet schuldig hoeven te voelen, hij was gezond en gelukkig en we hadden het niet kunnen voorkomen.

Zaterdag was het gewoon écht zijn tijd, hij heeft de zon nog zien opkomen... En, hoe bizar dit misschien ook klinkt, het was een prachtige en vooral heel bijzondere dag.

Dankjewel Patent, voor de mooie jaren en het prachtige afscheid. Je had het niet mooier kunnen doen (alleen wel wat later kunnen gaan, maar ja... De dood komt altijd te vroeg).

Stilte

De zon kwam op en beloofde er een mooie dag van te maken.

Om ongeveer half 9 fietste ik het erf op en groette ik de paarden, die rustig aan hun hooi stonden te knabbelen in de stal. Een kwartier later ging ik alweer naar de stal, om ze buiten te zetten. Patent's deur stond al open en het strooisel lag tot drie meter ver op het plein.

Shit, die is uitgebroken

Ik versnelde mijn pas en dacht na waar hij kon zijn. Maar toen zag ik hem in zijn stal, er voor altijd vandoor. Op zijn rechterzij lag hij daar, zijn linkeroog glom als een diamant in de eerste zonnestralen van de opkomende zon. Zijn benen uitgestrekt, zijn hals nog bezweet van de korte strijd met de dood die hij heeft gevoerd.

Het was stil in de stal. Geen gebries, geen zacht gehinnik. Geen Patent meer.

Patent was een allemans vriend, een paard dat altijd zijn oren erop had en wilde lopen. Mensen die met hem gewerkt hadden toen hij nog op de renbaan liep, wisten nog wie hij was vele jaren later. Op de wedstrijden werd hij herkend als het vlekkenpaard, door zijn zeldzame pigmentstoornis White spot disease.
Vele blessures hebben we met hem overwonnen, altijd weer pech. Maar nooit gaf hij de moed op of liet hij het hoofd hangen, elke ochtend werd je met enthousiasme bij de stal ontvangen en liep hij als een lammetje achter je aan naar de weide. Zo nu en dan was het weer tijd voor een grapje, uitbreken uit de weide of mij laten zandhappen. Maar nooit was het kwaad bedoeld. Hij wist al zijn kattekwaad te maskeren met een onschuldig, aandoenlijk hoofd.

In plaats van om een uur of tien hem op te zadelen in de warmte van de zon, waren we aan het regelen hoe en wanneer hij opgehaald zou worden. Nooit meer zouden we samen over de bospaden vliegen terwijl de bladeren onder zijn voeten ritselden. Nooit meer zou ik de wind in mijn haren voelen en zijn oren voor mij zien. Nooit meer zouden we samen de buurt verkennen als we gingen uitstappen. Nooit meer...

De dierenarts denkt dat hij een hartaanval heeft gehad, maar misschien weten ze maandag meer. Dan wordt er namelijk sectie op hem verricht in de kliniek in Utrecht, waar hij heengebracht is.

Het paard dat het meeste plezier had in het lopen, dat kon dansen over de bospaden, dat vele mensen geraakt heeft met zijn optimisme, dat een kinderlijke onschuld over zich had en je altijd weer vrolijk maakte is heengegaan. Hij heeft me gemaakt tot wie ik ben, hij heeft me geholpen angsten te overwinnen en stond altijd voor me klaar. Hij heeft z'n ontbijt nog opgegeten, nog gelukkig van zijn hooi geknabbeld en toen was zijn tijd gekomen.

Op een mooie dag in Oktober zag hij de zon nog opkomen, maar kon hij niet meer genieten van de mooie dag die daarop volgde.

3 Februari 1995 - Patent - 11 Oktober 2008

Friendship dinner

Al mijn vrienden van het Jordan hebben nu hun eigen leven. Opeens zien we elkaar neit meer elke dag en doen we totaal verschillende dingen. Arthur en ik vonden dat het dringend tijd was om weer eens bij te praten met z'n allen, dus heeft Arthur iedereen uitgenodigd om gisteren bij hem te komen eten en gezellig een avondje samen te zijn. Niet iedereen kon zijn drukke studentenleventje even aan de kant zetten, maar de meesten waren er (de harde kern!). En het was ontzettend gezellig!

Zodra de jongens er waren zetten ze de pannen op het vuur en veroverden ze de keuken. Wij meisjes begonnen meteen te kletsen en veranderden Arthur's huis in een kippenhok.
Eigenlijk zouden we na het eten misschien weer party animal doen, Fien had echter ook nog een ander spel meegenomen waar we eigenlijk veel meer zin in hadden: Weerwolven!

In Renesse had ik het al een paar keer gedaan, toch was het nu weer heel anders. De verdachtmakingen vlogen over tafel en binnen notime werden mensen weggestemd. Het was ontzettend grappig en gezellig. Ik ben ook werkelijk alle rollen geweest die er waren in het spel, van God tot weerwolf!

Ik ben vóór snel weer een gezellig avondje met z'n allen!

Shuffle

De shuffletafels van Ozebi

Vorige week vroeg Arthur of ik meeging eten bij twee vrienden van ons om dan daarna met hen te gaan poolen ofzo. Ik ging gezellig mee, maar zag dat poolen niet zo zitten. Gelukkig had Kirsten, de vriendin van onze vriend Andreas, daar een oplossing voor... We gingen niet poolen, maar shufflen!

Eerst wat over het poolcentrum waar we heengingen, Ozebi. Een oud zwembad, dus een heel hoog plafond en heel mooie betegeling. Het stamt uit 1916 en is een monumentaal pand. Wat zorgt voor sfeer en een mooie mix tussen de moderne inrichting en het verleden. Zie ook de site van Ozebi.

Nu over het shufflen... Shufflen is een soort mix van sjoelen en curling. Het wordt gespeeld op een lange, smalle tafel die een beetje lijkt op een sjoelbaan (zonder boogjes aan het einde). Je moet je stenen er overheen laten glijden en zo dicht mogelijk bij de rand laten stoppen. En dat is moeilijker dan je denkt! De eerste keer doe je het veel te hard: de tafel is lang dus lijkt het alsof je de steen een flinke zet moet geven. Maar de tafel is spekglad, dus vliegt je steen de eerste keer met een flinke vaart over de achterkant van de tafel eraf.

Samen met Arthur ging ik een keer tegen Kirsten en Andreas, en natuurlijk wonnen we! Samen met Kirsten heb ik vervolgens ook vrolijk de twee jongens op een prachtige wijze ingemaakt. We stonden 13-0 voor (en bij 15 punten is het spel afgelopen), lieten ze terugkomen tot 13-13 en toen wonnen we met de allerlaatste steen die Kirsten over de tafel schoof! De jongens dachten de overwinning al in de pocket te hebben, maar daar staken wij natuurlijk nog even een stokje voor!

Hollandse haringen

foto: Joey Bruijntjes

Het regende en stormde, dus besloot ik dat ik maar eens een keer met het openbaar vervoer naar de Universiteit zou gaan. Dat duurt ongeveer even lang en ik zou lekker droog zitten. Al met al een prima plan vond ik zelf.

Tot ik op het station stond...

De trein bleek maar liefst een kwartier vertraging te hebben. Op tijd komen was dus niet meer mogelijk... Ongeduldig wachtte ik op het winderige perron op de trein, die uiteindelijk ruim een kwartier na de geplande tijd het station in kwam rollen.
De deuren van de trein schoven open en toonden een halletje gevuld met treinreizigers die als haringen in een ton tegen elkaar aan stonden. En geen van de haringen stapte uit! Zo erg had ik het nog nooit gezien, er was gewoon geen plekje meer voor mij! Het zag eruit als een trein in Azië, tot de nok gevuld.
De conducteur zei dat ik maar verder naar achteren moest lopen, achterin de trein was waarschijnlijk nog wel wat ruimte. En daar was het inderdaad iets minder druk en paste ik er nog precies bij.

Op Utrecht Centraal liep ik net de bus mis die ik moest hebben, dus mocht ik nog fijn tien minuten wachten. Met als gevolg dat ik uiteindelijk twintig minuten te laat bij mijn werkgroep aankwam. Ik zal nog wel twee keer nadenken voor ik weer het openbaar vervoer neem, de fiets biedt meer zekerheid en ruimte.

Aanmoedigen @ Sporting '70

Arthur en ik hebben nu al bijna een jaar, en toch was ik nog helemaal nooit bij een voetbalwedstrijd komen kijken... Wel bij heel veel tenniswedstrijden hoor! Zelfs toen we nog niet eens wat hadden. Maar dat maakt het gebrek aan voetbal-aanmoediging natuurlijk niet helemaal goed.
Het ergste is nog dat ik eerder bij de 'vijand' ben geweest, bij Hercules - wat naast Sporting zit - ben ik al een keer wezen kijken bij een cricketwedstrijd.

Zaterdagmiddag ben ik eindelijk maar eens langs de zijlijn bij een van de kunstgrasvelden van Sporting '70 gaan zitten om Arthur's team aan te moedigen. Om me heen schreeuwden de vaders net als de coaches allerlei aanwijzingen het veld op, terwijl ik simpelweg de bal volgde met mijn ogen. Ik zat gezellig met wat vrienden en Arthur's familie te kijken, maar helaas heeft onze aanmoediging in ieder geval geen succes gebracht voor Sporting.

Ze hebben genadeloos verloren met 5-0... Dus aan het einde van de wedstrijd was het meer een kwestie van uitspelen, wachten tot er afgefloten werd. De zon zakte en het begon koud te worden, terwijl de jongens de laatste minuten nog heen en weer renden terwijl er al niets meer aan te doen was. Toch was het best leuk om een keer te komen kijken, ook al ben ik geen diehard voetbalfan en weet ik er eigenlijk niets van (behalve de basisregels die 99% van de bevolking weet).

Helaas ben ik vergeten foto's te maken, dus kan ik niet aan jullie tonen hoe Arthur over het veld heen en weer rende... De volgende keer beter!

Apart en toch samen

Alweer bijna een maand studeren Arthur en ik Economie. Tijd voor een kleine evaluatie. Hoe is dat nou, samen met je vriend 'hetzelfde' doen?

Arthur en ik hebben de afgelopen 3 jaar ook bij elkaar op school, in de klas, gezeten. We hadden zelfs exact hetzelfde vakkenpakket, dus ook exact hetzelfde rooster. Ik zat meer met Arthur in één lokaal dan met mijn vriendinnen. Eerst werden we goede vrienden en in het laatste jaar werden we meer dan alleen vrienden.

We waren er dus al aan gewend om 'de hele dag' bij elkaar te zijn. En ik vind het zoals het nu is ook heerlijk! We zitten niet bij elkaar in werkgroepen en zaten ook bij de introductie niet bij elkaar. We maken dus genoeg vrienden en doordat we elkaar hebben zelfs een dubbel aantal vrienden. Want ik leer ook alle mensen die hij nu kent kennen!
Bij hoorcolleges zitten we gezellig samen en thuis maken we ook sommige opdrachten samen. Als de een iets niet begrijpt kan de ander het meestal uitleggen en samen werken we ook een stuk sneller.

Er is iemand die me helemaal begrijpt, nog steeds. Samen doorstaan we de drukte die veroorzaakt wordt door deadlines en samen genieten we nog altijd van het leven.

Heerlijk dus!

Nog 125 wachtenden voor me

Hoe graag ik het ook wilde en hoe ontzettend perfect het was geweest, ik moet nog een jaartje wachten voor ik onbeperkt de banen van ULTC Iduna mag betreden.

Begin Juni had ik me ingeschreven en sindsdien heb ik alleen maar kunnen hopen dat ik volgend seizoen mezelf een lid van Iduna kon noemen. Dat zou namelijk betekenen dat ik met Arthur, en ook de rest van zijn familie, voortaan heerlijk zou kunnen tennissen op het gezellige tennispark van Iduna. Een ideale situatie dus, die helaas in 2009 nog niet werkelijkheid wordt.
Nu de datum naderde waarvoor ik mijn lidmaatschap bij mijn huidige tennisvereniging moet opzeggen besloot ik maar eens te informeren hoe ik ervoor stond. En het is wel duidelijk: ik heb geen schijn van kans.

Er zijn namelijk nog ruim 125 wachtenden voor mij...

Dus ga ik maar een jaartje bij TC de Uithof tennissen en hoop ik dan in 2010 eindelijk onbeperkt de gravelbanen van Iduna te mogen betreden!

Schrijven zonder plagiaat te plegen...

Zo, the pressure is on.

Vanaf volgende week heb ik nóg een werkgroep, dus dat betekent: meer werk! Het is een extra werkgroep van MDE (Multidisciplinaire Economie), omdat ik daarvoor over een paar weken een paper moet schrijven. In deze extra werkgroep focussen we hierop, we gaan onze writingskills oefenen. En voor volgende week betekent dat dat we allemaal een essay van 600 woorden moeten schrijven over milieuwetgeving vs. economische groei.

En bij het schrijven van een essay komt meteen weer een leuke uitdaging de hoek om, zorgen dat je geen plagiaat pleegt! Afgelopen dinsdag kregen we er alles over de horen in een hoorcollege. Het kwam er uiteindelijk op neer dat je het echt niet moet doen, dat het een doodzonde is. Maar wow, hoe je die bronvermelding moet doen! Best ingewikkeld allemaal.

Nog altijd vind ik schrijven leuk hoor, maar ik denk toch dat ik het voornamelijk ga houden bij de teksten die ik schrijf voor mijn plezier. Ik zie maar even af van publicatie in een wetenschappelijk tijdschrift...

Hoorcolleges en werkgroepen

En dan opeens is het zover, je bent student. Afgelopen maandag werden we meteen het diepe ingegooid. We begonnen met twee hoorcolleges en kwamen erachter dat we eigenlijk al heel veel moesten doen/gedaan moesten hebben. Als je nog geen idee hebt hoe het is om te studeren, lijkt het de eerste paar dagen heel veel en heel chaotisch.

Met bijna 300 man zitten we bij hoorcolleges, Dinsdag paste het eigenlijk niet eens goed in zaal 004 op Drift 13 vond ik. Mensen die te laat waren moesten verplicht ook nog gaan zitten, dus moest íedereen weer gaan staan zodat ze ergens in 't midden nog op een plekje konden gaan zitten... Niet zo tof van dat universiteitsmannetje vond ik. En verder bleek ook dat vrolijk alles in het engels is... Vragen die je moet maken voor de werkgroepen, m'n wiskundeboek én de hoorcolleges. Fijn. Vooral aangezien ik nu al die begrippen in 't engels niet ken... Maar dat went vast snel.

Na één weekje studeren kan ik zeggen dat het me best bevalt. Door de introductieweek ken ik al best wat mensen, dus is het ook al meteen gezellig. Verder is het nu allemaal wat duidelijker wat ik voor welk vak moet doen. Alleen heb ik nog géén idee hoe de tentamens zijn en hoe ik die ga maken. Hopelijk lukt het allemaal prima.

In ieder geval vind ik het studeren een hele leuke nieuwe wending in mijn leven!