Heldere herinneringen

Patent is nog heel dichtbij. Hoe cliché het misschien ook is, voor mijn gevoel is hij er nog. In mijn beleving zijn er meerdere manieren van 'zijn'. En voor mijn gevoel is Patent op vele manieren geweest in de afgelopen weken.

Je kunt er zijn zoals jij en ik, fysiek aanwezig. Mijn lichaam is hier, op mijn bureaustoel. Mijn hart klopt en je kunt me aanraken. Op die manier is Patent er niet meer. Dat is hij al twee weken niet meer. Zodra zijn hart stopte met kloppen hield een deel van die manier van zijn voor hem op. Zijn lichaam was er nog wel, maar hij reageerde niet meer en zijn hart klopte niet meer.
In de uren na zijn dood voelde ik zijn aanwezigheid nog heel sterk, hoewel zijn lichaam roerloos op zijn stalbed lag leek de ware Patent nog te horen wat we zeiden. Het was alsof ik nog met hem kon praten, alsof hij toch nog echt hier was.

Langzaam vertrok hij uit die manier van zijn. Maar nog steeds is hij heel dichtbij. Hij is nog dicht bij mij, hij is nog dicht bij de stal en de weide. Toen ik vanochtend terug liep nadat ik de paarden in het bos had gezet, kon ik me nog heel helder inbeelden hoe hij in de wei stond, hoe hij door de bak draafde en hoe hij uit zijn stal keek. Ik kon nog bijna zijn hoefgetrappel horen op het plein. Ik weet nog hoe zijn vacht voelde, hoe hij uit zijn ogen keek en hoe hij naast me liep als ik de paarden naar achteren bracht. Ik weet nog hoe het voelde als hij aan mijn trui trok of me een zetje in mijn rug gaf. Ik weet nog hoe zijn zachte gehinnik klonk als hij 's ochtends honger had. Ik weet nog hoe hij onder mij voelde als hij fris was en hoe het voelde als hij onder mij ontspande. Ik weet nog hoe ik met hem praatte als ik hem longeerde. Ik zie hem nog naar me toe komen uit het bos en van me afstuiven, de vrijheid in. Zoals ik al zei, hij is er nog.

Ik denk -en ben denk ik ook wel een beetje bang - dat ook deze fase over zal gaan. Echt vergeten zal niet gebeuren, maar de herinneringen zullen wat minder tastbaar worden. Ik zal over een tijd een foto nodig hebben om hem weer voor me te zien. Voor sommige herinneringen geldt dat echter niet, daarvan weet ik zeker dat ze voor eens en voor altijd op mijn netvlies gebrand staan. Patent die uit de stal ontsnapt was en met zijn iceboots in de weide stond in het licht van de ondergaande zon. En ook zijn zachte gehinnik zal altijd dichtbij blijven.

De afgelopen weken zijn er duizenden prachtige herinneringen door mijn hoofd gevlogen. Galopperen over de Leusder Hei, stappen op straat, poetsen in de warme zon voor de stal, hem van kop tot staart afspuiten, hoe hij zijn eerste hap lekker woest uit zijn voerbak nam waardoor de helft over de rand vloog, zijn gebries als hij iets zogenaamd eng vond, bladeren eten in het bos als ik even niet oplette... Het zijn er ontelbare.

Het was een bijzonder paard, een allemans vriend. Hij heeft mijn leven verrijkt.

Voltrack's afscheid

Voltrack hebben we zaterdag natuurlijk ook afscheid laten nemen van Patent. Hij heeft aan Patent gesnuffeld, in zijn lip gebeten en zich verwonderd waarom zijn makker niet meer reageerde.

Zaterdagmiddag hadden we meteen een merrie van 26 opgehaald om hem gezelschap te houden, Verba heet ze. Aan één oog blind en een dik achterbeen, maar nog altijd oplettend en een ontzettend vriendelijk dier, bijna 20 veulens heeft ze in haar leven gebaard en nu is ze waarschijnlijk met pensioen.. Door het gezelschap van deze lieve dame was Voltrack niet meer helemaal alleen.

Zondagochtend nam mijn vader Voltrack mee naar het bos en toen bleek dat het voor Voltrack toch nog wel erg onbegrijpelijk was. Achter elke boom heeft hij gezocht, hij heeft gehinnikt en wilde op een gegeven moment niet meer verder. Met veel haast is hij weer naar huis gedraafd om daar te ontdekken dat Patent nog steeds niet terug was.

In de loop van de week is het minder geworden. Maandagochtend riep Voltrack nog terwijl Verba naast hem in de wei stond, vandaag begon hij te hinniken toen Verba uit zicht verdween.

Voltrack en Patent waren dikke maatjes, altijd samen. Wat was het prachtig om te zien hoe goed die twee het met elkaar konden vinden. Helaas, Voltrack moet nu alleen verder, maar zijn eigenwijze vriend zal altijd hem bij blijven staan.

De autopsie

Gisteren was het dan zover. Zaterdag was Patent al meteen naar de kliniek in Utrecht gebracht, gisteren hebben ze hem onderzocht.

En de conclusie van de autopsie luidt als volgt: het was een hartstikke gezond paard.
Zijn hart zag er mooi uit, voor zijn hersenen geldt hetzelfde en met de rest van zijn organen was ook niets mis.

Natuurlijk is het wel wat onbevredigend, zo'n autopsie waaruit blijkt dat hij kerngezond was. Maar aan de andere kant... Het was dus echt zijn tijd. Hij heeft maar kort gestreden met de dood en wellicht echt maar heel kort. Hoogstwaarschijnlijk is het een hartstilstand geweest.
Het fijne van deze uitkomst is dat ik weet dat we ons niet schuldig hoeven te voelen, hij was gezond en gelukkig en we hadden het niet kunnen voorkomen.

Zaterdag was het gewoon écht zijn tijd, hij heeft de zon nog zien opkomen... En, hoe bizar dit misschien ook klinkt, het was een prachtige en vooral heel bijzondere dag.

Dankjewel Patent, voor de mooie jaren en het prachtige afscheid. Je had het niet mooier kunnen doen (alleen wel wat later kunnen gaan, maar ja... De dood komt altijd te vroeg).

Stilte

De zon kwam op en beloofde er een mooie dag van te maken.

Om ongeveer half 9 fietste ik het erf op en groette ik de paarden, die rustig aan hun hooi stonden te knabbelen in de stal. Een kwartier later ging ik alweer naar de stal, om ze buiten te zetten. Patent's deur stond al open en het strooisel lag tot drie meter ver op het plein.

Shit, die is uitgebroken

Ik versnelde mijn pas en dacht na waar hij kon zijn. Maar toen zag ik hem in zijn stal, er voor altijd vandoor. Op zijn rechterzij lag hij daar, zijn linkeroog glom als een diamant in de eerste zonnestralen van de opkomende zon. Zijn benen uitgestrekt, zijn hals nog bezweet van de korte strijd met de dood die hij heeft gevoerd.

Het was stil in de stal. Geen gebries, geen zacht gehinnik. Geen Patent meer.

Patent was een allemans vriend, een paard dat altijd zijn oren erop had en wilde lopen. Mensen die met hem gewerkt hadden toen hij nog op de renbaan liep, wisten nog wie hij was vele jaren later. Op de wedstrijden werd hij herkend als het vlekkenpaard, door zijn zeldzame pigmentstoornis White spot disease.
Vele blessures hebben we met hem overwonnen, altijd weer pech. Maar nooit gaf hij de moed op of liet hij het hoofd hangen, elke ochtend werd je met enthousiasme bij de stal ontvangen en liep hij als een lammetje achter je aan naar de weide. Zo nu en dan was het weer tijd voor een grapje, uitbreken uit de weide of mij laten zandhappen. Maar nooit was het kwaad bedoeld. Hij wist al zijn kattekwaad te maskeren met een onschuldig, aandoenlijk hoofd.

In plaats van om een uur of tien hem op te zadelen in de warmte van de zon, waren we aan het regelen hoe en wanneer hij opgehaald zou worden. Nooit meer zouden we samen over de bospaden vliegen terwijl de bladeren onder zijn voeten ritselden. Nooit meer zou ik de wind in mijn haren voelen en zijn oren voor mij zien. Nooit meer zouden we samen de buurt verkennen als we gingen uitstappen. Nooit meer...

De dierenarts denkt dat hij een hartaanval heeft gehad, maar misschien weten ze maandag meer. Dan wordt er namelijk sectie op hem verricht in de kliniek in Utrecht, waar hij heengebracht is.

Het paard dat het meeste plezier had in het lopen, dat kon dansen over de bospaden, dat vele mensen geraakt heeft met zijn optimisme, dat een kinderlijke onschuld over zich had en je altijd weer vrolijk maakte is heengegaan. Hij heeft me gemaakt tot wie ik ben, hij heeft me geholpen angsten te overwinnen en stond altijd voor me klaar. Hij heeft z'n ontbijt nog opgegeten, nog gelukkig van zijn hooi geknabbeld en toen was zijn tijd gekomen.

Op een mooie dag in Oktober zag hij de zon nog opkomen, maar kon hij niet meer genieten van de mooie dag die daarop volgde.

3 Februari 1995 - Patent - 11 Oktober 2008

Friendship dinner

Al mijn vrienden van het Jordan hebben nu hun eigen leven. Opeens zien we elkaar neit meer elke dag en doen we totaal verschillende dingen. Arthur en ik vonden dat het dringend tijd was om weer eens bij te praten met z'n allen, dus heeft Arthur iedereen uitgenodigd om gisteren bij hem te komen eten en gezellig een avondje samen te zijn. Niet iedereen kon zijn drukke studentenleventje even aan de kant zetten, maar de meesten waren er (de harde kern!). En het was ontzettend gezellig!

Zodra de jongens er waren zetten ze de pannen op het vuur en veroverden ze de keuken. Wij meisjes begonnen meteen te kletsen en veranderden Arthur's huis in een kippenhok.
Eigenlijk zouden we na het eten misschien weer party animal doen, Fien had echter ook nog een ander spel meegenomen waar we eigenlijk veel meer zin in hadden: Weerwolven!

In Renesse had ik het al een paar keer gedaan, toch was het nu weer heel anders. De verdachtmakingen vlogen over tafel en binnen notime werden mensen weggestemd. Het was ontzettend grappig en gezellig. Ik ben ook werkelijk alle rollen geweest die er waren in het spel, van God tot weerwolf!

Ik ben vóór snel weer een gezellig avondje met z'n allen!

Shuffle

De shuffletafels van Ozebi

Vorige week vroeg Arthur of ik meeging eten bij twee vrienden van ons om dan daarna met hen te gaan poolen ofzo. Ik ging gezellig mee, maar zag dat poolen niet zo zitten. Gelukkig had Kirsten, de vriendin van onze vriend Andreas, daar een oplossing voor... We gingen niet poolen, maar shufflen!

Eerst wat over het poolcentrum waar we heengingen, Ozebi. Een oud zwembad, dus een heel hoog plafond en heel mooie betegeling. Het stamt uit 1916 en is een monumentaal pand. Wat zorgt voor sfeer en een mooie mix tussen de moderne inrichting en het verleden. Zie ook de site van Ozebi.

Nu over het shufflen... Shufflen is een soort mix van sjoelen en curling. Het wordt gespeeld op een lange, smalle tafel die een beetje lijkt op een sjoelbaan (zonder boogjes aan het einde). Je moet je stenen er overheen laten glijden en zo dicht mogelijk bij de rand laten stoppen. En dat is moeilijker dan je denkt! De eerste keer doe je het veel te hard: de tafel is lang dus lijkt het alsof je de steen een flinke zet moet geven. Maar de tafel is spekglad, dus vliegt je steen de eerste keer met een flinke vaart over de achterkant van de tafel eraf.

Samen met Arthur ging ik een keer tegen Kirsten en Andreas, en natuurlijk wonnen we! Samen met Kirsten heb ik vervolgens ook vrolijk de twee jongens op een prachtige wijze ingemaakt. We stonden 13-0 voor (en bij 15 punten is het spel afgelopen), lieten ze terugkomen tot 13-13 en toen wonnen we met de allerlaatste steen die Kirsten over de tafel schoof! De jongens dachten de overwinning al in de pocket te hebben, maar daar staken wij natuurlijk nog even een stokje voor!

Hollandse haringen

foto: Joey Bruijntjes

Het regende en stormde, dus besloot ik dat ik maar eens een keer met het openbaar vervoer naar de Universiteit zou gaan. Dat duurt ongeveer even lang en ik zou lekker droog zitten. Al met al een prima plan vond ik zelf.

Tot ik op het station stond...

De trein bleek maar liefst een kwartier vertraging te hebben. Op tijd komen was dus niet meer mogelijk... Ongeduldig wachtte ik op het winderige perron op de trein, die uiteindelijk ruim een kwartier na de geplande tijd het station in kwam rollen.
De deuren van de trein schoven open en toonden een halletje gevuld met treinreizigers die als haringen in een ton tegen elkaar aan stonden. En geen van de haringen stapte uit! Zo erg had ik het nog nooit gezien, er was gewoon geen plekje meer voor mij! Het zag eruit als een trein in Azië, tot de nok gevuld.
De conducteur zei dat ik maar verder naar achteren moest lopen, achterin de trein was waarschijnlijk nog wel wat ruimte. En daar was het inderdaad iets minder druk en paste ik er nog precies bij.

Op Utrecht Centraal liep ik net de bus mis die ik moest hebben, dus mocht ik nog fijn tien minuten wachten. Met als gevolg dat ik uiteindelijk twintig minuten te laat bij mijn werkgroep aankwam. Ik zal nog wel twee keer nadenken voor ik weer het openbaar vervoer neem, de fiets biedt meer zekerheid en ruimte.

Aanmoedigen @ Sporting '70

Arthur en ik hebben nu al bijna een jaar, en toch was ik nog helemaal nooit bij een voetbalwedstrijd komen kijken... Wel bij heel veel tenniswedstrijden hoor! Zelfs toen we nog niet eens wat hadden. Maar dat maakt het gebrek aan voetbal-aanmoediging natuurlijk niet helemaal goed.
Het ergste is nog dat ik eerder bij de 'vijand' ben geweest, bij Hercules - wat naast Sporting zit - ben ik al een keer wezen kijken bij een cricketwedstrijd.

Zaterdagmiddag ben ik eindelijk maar eens langs de zijlijn bij een van de kunstgrasvelden van Sporting '70 gaan zitten om Arthur's team aan te moedigen. Om me heen schreeuwden de vaders net als de coaches allerlei aanwijzingen het veld op, terwijl ik simpelweg de bal volgde met mijn ogen. Ik zat gezellig met wat vrienden en Arthur's familie te kijken, maar helaas heeft onze aanmoediging in ieder geval geen succes gebracht voor Sporting.

Ze hebben genadeloos verloren met 5-0... Dus aan het einde van de wedstrijd was het meer een kwestie van uitspelen, wachten tot er afgefloten werd. De zon zakte en het begon koud te worden, terwijl de jongens de laatste minuten nog heen en weer renden terwijl er al niets meer aan te doen was. Toch was het best leuk om een keer te komen kijken, ook al ben ik geen diehard voetbalfan en weet ik er eigenlijk niets van (behalve de basisregels die 99% van de bevolking weet).

Helaas ben ik vergeten foto's te maken, dus kan ik niet aan jullie tonen hoe Arthur over het veld heen en weer rende... De volgende keer beter!

Apart en toch samen

Alweer bijna een maand studeren Arthur en ik Economie. Tijd voor een kleine evaluatie. Hoe is dat nou, samen met je vriend 'hetzelfde' doen?

Arthur en ik hebben de afgelopen 3 jaar ook bij elkaar op school, in de klas, gezeten. We hadden zelfs exact hetzelfde vakkenpakket, dus ook exact hetzelfde rooster. Ik zat meer met Arthur in één lokaal dan met mijn vriendinnen. Eerst werden we goede vrienden en in het laatste jaar werden we meer dan alleen vrienden.

We waren er dus al aan gewend om 'de hele dag' bij elkaar te zijn. En ik vind het zoals het nu is ook heerlijk! We zitten niet bij elkaar in werkgroepen en zaten ook bij de introductie niet bij elkaar. We maken dus genoeg vrienden en doordat we elkaar hebben zelfs een dubbel aantal vrienden. Want ik leer ook alle mensen die hij nu kent kennen!
Bij hoorcolleges zitten we gezellig samen en thuis maken we ook sommige opdrachten samen. Als de een iets niet begrijpt kan de ander het meestal uitleggen en samen werken we ook een stuk sneller.

Er is iemand die me helemaal begrijpt, nog steeds. Samen doorstaan we de drukte die veroorzaakt wordt door deadlines en samen genieten we nog altijd van het leven.

Heerlijk dus!

Nog 125 wachtenden voor me

Hoe graag ik het ook wilde en hoe ontzettend perfect het was geweest, ik moet nog een jaartje wachten voor ik onbeperkt de banen van ULTC Iduna mag betreden.

Begin Juni had ik me ingeschreven en sindsdien heb ik alleen maar kunnen hopen dat ik volgend seizoen mezelf een lid van Iduna kon noemen. Dat zou namelijk betekenen dat ik met Arthur, en ook de rest van zijn familie, voortaan heerlijk zou kunnen tennissen op het gezellige tennispark van Iduna. Een ideale situatie dus, die helaas in 2009 nog niet werkelijkheid wordt.
Nu de datum naderde waarvoor ik mijn lidmaatschap bij mijn huidige tennisvereniging moet opzeggen besloot ik maar eens te informeren hoe ik ervoor stond. En het is wel duidelijk: ik heb geen schijn van kans.

Er zijn namelijk nog ruim 125 wachtenden voor mij...

Dus ga ik maar een jaartje bij TC de Uithof tennissen en hoop ik dan in 2010 eindelijk onbeperkt de gravelbanen van Iduna te mogen betreden!

Schrijven zonder plagiaat te plegen...

Zo, the pressure is on.

Vanaf volgende week heb ik nóg een werkgroep, dus dat betekent: meer werk! Het is een extra werkgroep van MDE (Multidisciplinaire Economie), omdat ik daarvoor over een paar weken een paper moet schrijven. In deze extra werkgroep focussen we hierop, we gaan onze writingskills oefenen. En voor volgende week betekent dat dat we allemaal een essay van 600 woorden moeten schrijven over milieuwetgeving vs. economische groei.

En bij het schrijven van een essay komt meteen weer een leuke uitdaging de hoek om, zorgen dat je geen plagiaat pleegt! Afgelopen dinsdag kregen we er alles over de horen in een hoorcollege. Het kwam er uiteindelijk op neer dat je het echt niet moet doen, dat het een doodzonde is. Maar wow, hoe je die bronvermelding moet doen! Best ingewikkeld allemaal.

Nog altijd vind ik schrijven leuk hoor, maar ik denk toch dat ik het voornamelijk ga houden bij de teksten die ik schrijf voor mijn plezier. Ik zie maar even af van publicatie in een wetenschappelijk tijdschrift...

Hoorcolleges en werkgroepen

En dan opeens is het zover, je bent student. Afgelopen maandag werden we meteen het diepe ingegooid. We begonnen met twee hoorcolleges en kwamen erachter dat we eigenlijk al heel veel moesten doen/gedaan moesten hebben. Als je nog geen idee hebt hoe het is om te studeren, lijkt het de eerste paar dagen heel veel en heel chaotisch.

Met bijna 300 man zitten we bij hoorcolleges, Dinsdag paste het eigenlijk niet eens goed in zaal 004 op Drift 13 vond ik. Mensen die te laat waren moesten verplicht ook nog gaan zitten, dus moest íedereen weer gaan staan zodat ze ergens in 't midden nog op een plekje konden gaan zitten... Niet zo tof van dat universiteitsmannetje vond ik. En verder bleek ook dat vrolijk alles in het engels is... Vragen die je moet maken voor de werkgroepen, m'n wiskundeboek én de hoorcolleges. Fijn. Vooral aangezien ik nu al die begrippen in 't engels niet ken... Maar dat went vast snel.

Na één weekje studeren kan ik zeggen dat het me best bevalt. Door de introductieweek ken ik al best wat mensen, dus is het ook al meteen gezellig. Verder is het nu allemaal wat duidelijker wat ik voor welk vak moet doen. Alleen heb ik nog géén idee hoe de tentamens zijn en hoe ik die ga maken. Hopelijk lukt het allemaal prima.

In ieder geval vind ik het studeren een hele leuke nieuwe wending in mijn leven!

Introweek van Economie

Na drie maanden vakantie gevierd te hebben begon maandag weer (voorzichtig) het ware leventje. Om 10 uur zat ik bij het Janskerkhof in Utrecht samen met de andere eerstejaars Economie studenten van de Universiteit Utrecht in de collegebankjes. Onze introductie week begon!

Ik heb de afgelopen vijf dagen heel veel leuke dingen gedaan en ook heel veel leuke mensen leren kennen. We hebben in groepjes tegen elkaar gestreden om uiteindelijk er met een appeltaart vandoor te gaan. Helaas greep ik met mijn groepje nét naast de trofee: we zijn tweede geworden.
Verder zijn we bij bedrijven langsgeweest (KPMG, van Lanschot, FGH bank etc), hebben we een wiskundetest gemaakt en hadden we donderdag een heel leuk eindfeest in 'The Jam'.

Overmorgen begint het dan werkelijk. Dan zal ik de boeken die ik gisteren aangeschaft heb moeten open slaan en mijn hersens weer moeten inschakelen. Per blok (ongeveer 8 weken) hebben we twee vakken, in het eerste blok zijn dat 'Multidisciplinair-economische benadering van Economische groei' (een hele mond vol) en een gouwe ouwe: Wiskunde.

Nu ik in de afgelopen dagen veel leuke mensen heb leren kennen heb ik nog meer zin het komende jaar. Ik weet zeker dat het een gezellige, spannende tijd gaat worden. Jammer dat we ook nog eens hard moeten leren, maar er blijft vast nog wel genoeg tijd voor gezelligheid!

OV

Nu 1 September nadert voel ik me steeds meer een studente. Zondag lag er een brief van de Universiteit op mijn te wachten met daarin mijn studentenpas en gisteren heb ik mijn OV opgehaald bij het postkantoor.

Voor de man achter de balie was het routine, ik vond het geweldig. Hij vroeg mij om een ID of paspoort, 2 pasfoto's en de 'afhaalbrief'. De ene pasfoto knutselde hij 'in' mijn OV en de andere plakte hij op een aanvraag voor een OV-chipkaart.
Ik moest nog een paar dingen tekenen en toen kon ik wat hem betreft alweer vertrekken. Mét mijn Week-OV!

Dus, je kunt je beter doordeweeks niet meer vertonen in het openbaar vervoer rondom Utrecht. Dat kan ik vanaf nu kosteloos onveilig maken!

Thuisleventje inhalen

Zo, ik heb eens even een grote inhaalslag gemaakt met mijn leven @home. Want in die twee weken zijn er natuurlijk nog meer brieven van de Universiteit gekomen, hebben de paarden een mooie grasbuik gekweekt, hebben Laudine&ik niet getennist en heb ik héél veel gemist van wat mijn lieve vriendinnetjes uitgespookt hebben. Mijn mailbox puilde uit, een enorme lading aan gezellige mailtjes van die lieve meisjes.

In Renesse was het heerlijk rustig en hoefde ik niets. Vandaag heb ik even het tegenovergestelde gedaan: lekker chaotisch een heleboel gedaan... Paardgereden, mailtjes gestuurd, getennist, koffer uitgepakt...

Mijn gewone leventje is toch ook heerlijk. Lekker chaotisch en lekker vol. Ik kan niet wachten tot ik ook ben begonnen met studeren!

Uitwaaien in Renesse

Voor Arthur is het traditie, al vele zomers achter elkaar verblijft hij twee weken met wat familie in een vakantiehuisje in Renesse. Voor mij was het de eerste keer.

Op Zondag 10 Augustus vertrok ik met Arthur en een goede vriend van hem, Joeri, naar Renesse vanaf Utrecht CS. Pauline (Arthur's moeder), Leo (z'n stiefvader), Heleen (z'n zus) en Rogier (z'n broertje) gingen met twee volgepakte auto's erheen.
Vanaf het treinstation Goes zijn we met z'n drieën naar Renesse gefietst, waar we Zondagavond aankwamen.

En toen was het écht vakantie.

We zijn vaak naar het strand geweest. Het strand van Renesse is heerlijk, het loopt heel vlak af waardoor je de zee 'in' kunt wandelen. Ook hebben we er heerlijk gezwommen, warme Chocolademelk gedronken bij strandpaviljoen 'De Zwaluw', hebben we liggen luieren op strandlakens in de zon, zandkastelen gebouwd die zo groot waren dat het 'Strandbeheer' zich ermee bemoeide, hebben we gevoetbald en zijn we heerlijk uitgewaaid.


De allerregenachtigste dag besloten we Renesse te ontvluchten en zijn we met z'n allen naar Middelburg gegaan. Daar hebben we een beetje gewinkeld en eindigden we met z'n allen in de meest briljante boekhandel die ik ooit gezien heb. De Drvkkerij. Als ze daar het boek wat je zoekt niet hebben, bestaat het niet. Een enorme boekhandel met vrolijke inrichting waar je je dagen lang zou kunnen vermaken.

We hebben spelletjes gespeeld. Van duizenden tot 'Union Pacific'. Opeens waren we allemaal spoorwegbarronnen van Amerika. De een bouwde wanhopig voor rood en de ander probeerde met groene treintjes de gehele VS te doorkruisen.

En verder zijn er hele boekenplanken af gelezen. Op regenachtige dagen doezelden we weg achter ons boek in een luie stoel in het huisje en op zonnige dagen zaten we buiten in tuinstoelen te genieten van de literatuur die we meegenomen hadden.

Het was gezellig, relaxt en leuk, ik ga graag nog een keer terug!

- foto album -

Feelgood en mooie kleren

Natuurlijk behoor ik ook tot de generatie vrouwen die Sex and the City aanbidt. Ik heb ook (bijna) alle afleveringen gezien en altijd vol meegeleefd met Samantha, Charlotte, Miranda en Carrie. Dus er bestond ook geen twijfel over of ik de film zou gaan kijken.

Een hele tijd kon ik telkens niet, dus gingen mijn zus en ik pas gisteravond erheen. En het was heerlijk. Prachtige kleren en heerlijke teksten. Het blijft gewoon een top serie - die nu vervolgd is met een topfilm.

Een klein detail wat ik ontzettend leuk vond - en volgens mij niet zoveel mensen opgevallen is - Carrie draagt één riem een aantal keer bij verschillende outfits. Voor mij een kleine opluchting, ze hadden wel geprobeerd een echt mens van haar te maken die dingen opnieuw en opnieuw combineert.

Een heerlijke film met een geweldig detail dat het allemaal nog veel leuker maakt!

Kanoën

Een paar dagen geleden kreeg ik van Maite een smsje. Of Arthur en ik samen met haar en Mirjam gingen Kanoën op de Kromme Rijn.

Nu moet je eerst even iets weten, een paar jaar geleden ben ik met school op een kano-kamp geweest waar we ongeveer 14 km per dag moesten kanoën. Mét al onze bagage. Je kunt je voorstellen dat je het kanoën dan na een paar dagen wel écht gezien hebt en wel leukere dingen weet om te doen. Dus sinds dat kamp heb ik een soort 'afkeer' van kanoën.

Maar ach, dit was maar een middagje en het zou sowieso gezellig zijn. Dus vertrokken we vrijdag gezellig met z'n allen naar het kanoverhuurplekje. De kano's gingen te water en wij stapten in in de wiebelige bootjes. De volgende paar uur hebben we heel veel gelachen en was het ook ontzettend gezellig. Een béétje vermoeiend, maar dat is juist wel leuk toch?

Conclusie: kanoën is best leuk, zolang het maar voor een dagje is!

Open Toernooi

Arthur tijdens zijn eerste wedstrijd

Deze week is het Open Toernooi van mijn tennisvereniging. Ikzelf doe - als echte beginneling - nog niet mee, uit angst voor een ware afslachting. Arthur deed wel mee. Zowel in de Heren enkel 5 als de Gemengd dubbel 5. Maandag moest hij in de hal zijn eerste enkelpartij spelen aangezien het hard regende. Hoewel hij vantevoren de hal vreesde vanwege de bodem die veel sneller speelt dan de normale banen, heeft hij toch netjes gewonnen.

Gisteren kon er wel op de banen gespeeld worden en kwam Arthur twee keer aan bod. Eerst in de dubbel en 's middags mocht hij in zijn eentje. In allebei de partijen zou hij een sterke tegenstander treffen, dus hoopte hij in ieder geval één van de twee partijen te winnen. Helaas is dat niet gelukt. In de dubbel was de eerste set al snel voor de tegenstander. In de tweede set werd het nog heel spannend en kwamen ze tot 7-5 voor de tegenstander. De laatste game duurde een eeuwigheid en hebben de tegenstanders wel tien matchpoints gehad. Helaas konden ze het dan uiteindelijk ook werkelijk afmaken en moest Arthur samen met zijn dubbelpartner Willemijn na de eerste ronde het toernooi al verlaten.

Arthur 's middags tijdens zijn enkel-partij

Slechts een halfuur later moest Arthur alweer op de baan verschijnen. Nog wat moe van de vorige wedstrijd mocht hij gaan spelen tegen iemand die een heel stuk sterker was dan hij (voor de tennissers onder ons: een 4.4 terwijl Arthur 5.2 is). Weer een mooie wedstrijd. Helaas had Arthur niet genoeg energie meer om er nog een drie setter van te maken.

Ondanks dat hij niet gewonnen heeft, de partijen waren heel leuk om naar te kijken - bij de dubbel werden Arthur en Willemijn veel aangemoedigd en werd er op nagels gebeten langs de kant - en heeft hij ook best lekker gespeeld.

Woorden, zinnen, boeken.

Zelf schrijven vind ik heerlijk. Ik vind het ook heerlijk om andermans schrijfresultaten te lezen. Ik ben een echte boekenfanaat en nu het vakantie is komt dat weer helemaal tot uiting. Van de week heb ik mijn boekenplank opnieuw geordend, op alfabet van de auteurs. Eerst stond het een beetje soort bij soort. Het was heerlijk om al die boeken er even uit te halen en te bekijken, al die boeken met een ander verhaal. Hardback, paperback, oud en nieuw... Ooit las ik ergens een prachtig citaat, de naam van de geciteerde man is mij helaas alweer ontglipt, 'Aan een boekenplank kun je het karakter van de eigenaar ontlezen'.

De boeken op mijn boekenplank die mij het meest 'dierbaar' zijn:

1. Isabell Allende - Zorro
Een dik boek, hardcover. Aan de binnenkant van de kaft een mooie kaart van de reizen van Diego de la Vega, Zorro. En het verhaal, prachtig! Echt een spannend, meeslepend levensverhaal. Over Zorro was al zoveel geschreven en verteld, toch krijgt Isabell Allende het voor elkaar om een geweldig, adembenemend verhaal te schrijven. Ik weet zeker dat ik het nog een keer ga lezen en dan net zo erin op zal gaan als de eerste keer.

2. Astrid Lindgren - Michiel van de Hazelhoeve
Een kinderboek ja. Een geweldig kinderboek. Ik ben opgegroeid met dit boek. Avonden lang las mijn moeder me voor uit dit boek, sommige verhalen heeft ze misschien wel vijf keer voorgelezen. En 's ochtends las ik zelf ook nog even erin. Het verrijkte mijn fantasie en opende mijn ogen voor avontuur. Een boek dat ik nooit weg zal doen.

3. Elizabeth Gilbert - Eten Bidden Beminnen
Ik ben pas op 1/3 van het boek en vind het nu al helemaal geweldig. Ik had het te leen van een vriendin, maar heb vanochtend ook maar een eigen exemplaar gekocht. Ik vind sommige stukken, sommige woordkeuzes, perfect. Ik vind het ongelooflijk knap hoe Gilbert haar lezer enorm dichtbij haarzelf heeft laten komen. Het getuigt van lef, van zelfkennis en van geweldige schrijfkunst.

4. Arthur Japin - Een schitterend Gebrek
Een prachtig verhaal vond ik het. Een sprookje voor volwassenen. Je merkt dat Japin elk woord zorgvuldig heeft gekozen, gewogen op een gouden schaaltje. Niet dat ik altijd zulke 'precieze' boeken wil lezen hoor, maar in dit boek is het perfect. Trouwens, 'De Zwarte met het Witte Hart' - ook van zijn hand - vind ik mogelijk nog een beter, mooier boek. Maar die mag ik hier niet noemen want die staat (nog) niet op mijn eigen boekenplank.
5. Louis Couperus - De Stille Kracht
Dit boek heeft voor mij bijzondere waarde omdat het mijn ogen heeft geopend voor een aantal dingen. Allereerst heeft het verhaal mijn ogen geopend voor het leven ten tijde van het Kolonialisme. Maar ten tweede heeft dit boek 'de volwassenwording' van mijn literaire smaak in gang gezet. Toen ik het las zei ik tegen iedereen die het horen wilde dat het 'een verschrikking van een boek' was. Een maand later besefte ik me dat het toch een knap staaltje schrijfkunst was...

Verder zijn er nog een paar boeken die mij ook zeer waardevol lijken, maar ik nog niet gelezen heb. Zo staat 'Duizend Schitterende Zonnen' van Khaled Hosseini nog te wachten tot ik het lees en heb ik vandaag uit de boekenkast van Jongerius 'Alle namen' van José Saramago meegenomen terwijl ik terugdacht aan het prachtige 'Stad der Blinden' van hem.

Zoals je al hoort, ik wordt enthousiast van boeken en kan niet ophouden erover te praten. Vandaag liep ik nadat ik mijn trotse aankoop had gedaan ook niet meteen Jongerius uit, maar bleef ik nog even praten met de verkoopster... Over al die o zo heerlijke boeken.