Explosieve Patent

Vanochtend zijn we nog even snel een rondje in het bos gaan rijden. Er werd al behoorlijk wat vuurwerk afgestoken en Patent werd er best zenuwachtig van. Het is duidelijk een verschil, normaal heeft hij gewoon heel erg zin om hard te lopen en nu vond hij het echt eng.

Maar hij mocht lekker achter Voltrack, die heel rustig bleef, lopen en merkte zo dat hij in ieder geval niet alleen was.

Het was wel een heel goede training voor hem, maar ook wel een beetje zielig. Want vuurwerk is duidelijk niet zijn ding. Vanavond zal ook wel leuk worden voor ze, maar gelukkig is het maar heel even. En met wat wortels en ander lekkers zijn ze nog best goed af te leiden!

Iedereen alvast een voorspoedig en gezond 2007 gewenst en tot volgend jaar!

Twee Handen

Met cellospelen begon ik met het oefenen van het strijken. Langzaam, met mijn tong uit mijn mond probeerde ik met de strijkstok een constante, gelijke toon uit de cello te krijgen. In het begin haperde en piepte de cello onder mijn aanrakingen, nu gaat dat al stukken beter. Ik heet nog steeds geen Pablo Casals hoor, maar ik kan nu tenminste een beetje normaal doen met mijn strijkhand!

Deze week heeft pappa me uitgelegd wat de basis van mijn linkerhand moet gaan vormen. Wat ik moet oefenen in het begin en hoe dat dan ongeveer klinkt. (ik: 'een octaaf?! Hoe hoor ik dat?!'). Nu is het dus zweten geblazen met twee handen tegelijk!
Het lijkt wel weer terug bij af, ik kan dan weliswaar nu meer tonen spelen met mijn cello maar het gehaper en gepiep is weer terug. En daarnaast kan ik nu ook verschrikkelijk valse noten eruit halen als ik mijn vingers niet helemaal op de juiste plek op de snaar gezet heb...

Mijn enthousiasme is nog niet afgenomen hoor! Aan opgeven doe ik niet, ik zaag dapper voort en houd een glimlach op mijn gezicht. Ik vind het cellospelen namelijk echt ontzettend leuk! Op een dag komt er een normale melodie uit dankzij mijn handen, daar ben ik van overtuigd! Nu nog even dapper doorzagen.

Nooit geweten dat een toonladder spelen zó moeilijk was!

Bredere rug en grotere passen

Gistermiddag heb ik met Laudine een heerlijk klein bosritje gemaakt. En voor het eerst sinds een hele tijd zat ik eindelijk in het bos weer op Voltrack. Oh wat heb ik mijn kleine rakkertje gemist besefte ik, heerlijk om weer eens op die andere boef te rijden!

Patent & Voltrack waren heel braaf en Laudine en ik hebben dan ook heerlijk gereden. Ook al was het behoorlijk druk met honden. De paarden schrokken eigenlijk geen enkele keer van de honden, kinderwagens etc. Alleen helemaal aan het begin schrok Patent toen we opeens twee paarden als tegenliggers hadden. Hij brieste keihard, wat ervoor zorgde dat Laudine en ik zaten te lachen. Hij was zich ook behoorlijk aan het aanstellen... Gekkie!

Gevoel

Woensdag had ik weer rijles, en elke keer gaat het weer beter. Zelfs nu ik best weinig kan rijden lopen de paarden toch elke keer behoorlijk goed.

Varuna gaf me het compliment dat ik nu echt het gevoel begin te krijgen. Hij zegt altijd dat hij me wel kan zeggen wat ik moet doen en wanneer, maar dat ik het uiteindelijk zelf moet gaan aanvoelen omdat je anders altijd net wat te laat bent. En nu begint dat echt te komen. Regelmatig als Varuna een aanwijzing geeft ben ik dat al aan het doen, waardoor ik dan precies op tijd ben. Zo vallen steeds meer puzzel stukjes op hun plek en gaat het rijden echt fantastisch!

Vandaag is de kerstvakantie voor mij begonnen, dus dat wordt weer twee weken heerlijk genieten. Genieten van de paarden, genieten van Kerst, genieten van Oud & Nieuw en genieten van nog zoveel meer. Gewoon genieten van het leven, zoals nooit tevoren!

Mist en laagstaande zon

De zon zakt al bijna achter de bomen, de mist wordt steeds dikker en dikker. Een gouden mantel ligt over de bak en de weide. In de bak is een paard hard aan het werk, zijn voeten maken zacht ritmisch geluid als een soort trommels. Om de pas ademt hij briesend uit, waardoor er grote stoomwolken uit zijn neus komen. Hij dampt van het zweet.
Hij doet ontzettend goed zijn best, en op zijn rug zit ik... Met een enorme, tevreden glimlach op mijn gezicht. Hij is mijn held!

Het dressuren van vandaag was absoluut geweldig, de mist maakte het heel bijzonder. Het was zoiets als op de vroege ochtend als eerste buiten komen en door de ongerepte sneeuw lopen, de mist dempte al het geluid waardoor Voltrack en ik alleen op de wereld waren. Het was heerlijk!

Twee keer een half jaar

De wedstrijdkalender van het seizoen 2007 is online gezet en we weten nu waar we naartoe trainen. Op 16 Juni 2007 is de Fasnatrail weer met de 125 km, precies over een halfjaar! Er is dit jaar echter ook in Zelhem (op 26 Mei) een 120 km, dus daar kan ik ook de klasse IV rijden. DIt scheelt aanzienlijk qua kosten en in Zelhem is het ook erg mooi rijden. Het enige verschil is eigenlijk dat het dus twee weken eerder is, en dat er geen nationaal kampioenschap is. Maarja, dat was vorig jaar ook per ongeluk voor de Young Riders niet uitgeschreven, dus of dat dit jaar wél gebeurt? En sowieso, de kans op de titel is natuurlijk voor mij nog altijd klein aangezien ik een van de minst ervaren klasse IV ruiters ben.

Verder heb ik vandaag voor het eerst van mijn leven cello gespeeld. Naja... Gespeeld is een erg groot woord. Mijn vader en mijn oudste zus hebben allebei cello gespeeld en ik heb het altijd al een heel erg mooi instrument gevonden. En gisteravond heb ik bij een concert van mijn oma besloten dat ik het wel een tijdje wil proberen. Hierthuis hebben we nog een cello en alle dingen die erbij horen en mijn vader kan mij het begin prima leren. Dus heb ik besloten een halfjaar cello te gaan 'spelen' om daarna te kunnen zeggen of ik het leuk vind of dat ik er dan toch niet mee door ga.
Hopelijk krijg ik er over een halfjaar een iets betere toon uit, wat ik net speelde was een beetje haperend gejammer met hier en daar een aardig stukje tussendoor =D

Hockey!

Eens per week hebben we een uurtje gym op school en in de winter mogen wij, 5V, naar een sporthal vlakbij school. Lekker binnen gymmen in een grote zaal waar we dan tegelijkertijd kunnen voetballen, hockeyen en veel meer.

De jongens gaan natuurlijk altijd voetballen, en met een paar vriendinnen enzo ga ik meestal hockeyen. Soms vind ik 't wel jammer, dat ik niet een paar jaar terug ben gaan hockeyen bij een club. Nu is 't een beetje raar om er nog mee te beginnen. Maar op school is het ook superleuk, heel gezellig en iedereen doet gewoon zijn best. Nu, na regelmatig hockeyen bij gym, kan ik het al best aardig, alleen door de echte hockeyers word ik natuurlijk nog steeds dik ingemaakt =D

De les ná de gymles zitten we meestal met zn allen een beetje slaperig voor ons uit te staren... Tja, een enthousiaste klas hè?!

Druk, pech, druk, geluk

Jaja, ookal is de peildatum voorbij, nog steeds heb ik het druk!

Vorige week was het dus peildatum, ik heb wat achterstand maar al een stuk minder dan vorige keer. Verder heb ik mijn betoog dat ik vorige week geschreven heb gisteren teruggekregen: een prachtige 8,8!

Vandaag mocht ik uit school me snel naar de tandarts spoeden. In, jawel, Amersfoort! Met de nieuwe dienstregeling werkte het OV aardig mee, na wat chaos. Bij de tandarts kreeg ik te horen dat ik helaas toch boven ook verstandskiezen heb, en dat ze zowel onder als boven moeten worden verwijderd bij de kaakchirurg... En om mijn gebit dan weer mooi te maken moet ik daarna 18 - 20 maanden een beugel nemen... Hm, over dat laatste moet ik nog even nadenken.

Nu ga ik lekker eten bij mijn zus Laudine, nadat we bij de AH hier in het dorp zijn wezen moonlight shoppen!

Een glimlach

Het zijn de kleine dingen in het leven waar je van moet genieten. Als je zelf niet open staat voor al het moois zul je er ook geen plezier mee beleven.

De kunst is om elke dag wakker te worden met een goed humeur, en met een glimlach van en naar school te fietsen. Helaas moet ik toegeven dat het me niet altijd lukt (naja, met een goed humeur wakker worden wil meestal wel lukken, maar glimlachen op de fiets als ik het steenkoud heb door de regen is soms een beetje moeilijk...) maar gisteren lukte het me prima. Met een grote grijns zat ik op de fiets, zonder dat er een directe aanleiding voor was om blij te zijn.
En waar ik dan écht blij van word, is als er net zoals gisteren er een tegenligger komt die me eerst heel zuur aankijkt en dan na een korte blikwisseling mijn glimlach overneemt. Kijk, dát vind ik nou mooi! Als ik iemand anders een glimlach op zn gezicht kan toveren.

Carpe Diem!

Funeral Blues - 3 jaar later

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.
-- W.H. Auden

Vandaag is het alweer 3 jaar geleden dat Jopie van ons is heengegaan. Jopie was een bijzonder paard waar ik ontzettend veel van geleerd heb. Jopie was een paard waarmee je plezier kon hebben, waarmee je lief en leed kon delen en waar ik onder begeleiding van mijn zus op heb leren dressuren.

Ik kan me niet voorstellen dat het alweer 3 jaar geleden is, maar de tijd gaat snel. Jopie is er niet meer, maar tegenwoordig kan ik met een grote glimlach aan hem terugdenken. Mijn zus had een enorm sterke band met hem. Jopie & Laudine waren een eenheid, en toen dat opeens verdween was dat heel raar.

Het is goed om er weer aan terug te denken, vergeten zal ik hem nooit maar ik ben er ook niet meer verdrietig om. We hebben 9 prachtige jaren gehad met hem, en nu zijn er alweer 3 jaren met Voltrack & Patent verstreken zonder hem.

De enige echte held op sokken!

Ik heb de banden vol met wind

Pappa en ik zijn vanochtend met de mannen weer naar het Panbos geweest. Pappa voelde zich niet zo lekker en wil niet ziek worden, dus gingen we niet al te lang rijden.

Het was lekker stormachtig, dus wilden de mannen graag lopen. Patent was nog wel heel erg braaf hoor, alleen heel looplustig! Terwijl hij met zijn oren naar voren vrolijk door het bos ploeterde neuriede ik op zijn rug vrolijk Op fietse van Skik.

Het geeft altijd zo'n heerlijk gevoel, door de ritselende bladerbodem draven, de wind in je gezicht voelen blazen en de herfst rúiken.... Heerlijk! En vooral als je dan even goed gas geeft en er doorheen crosst met je paard. Wat een vrijheid, wat een ruimte en wat een ontspanning. Precies wat ik nodig had na een week hard werken aan school!

Eigenlijk moet ik nu weer aan mijn berg huiswerk, maar even nagenieten mag wel. Heerlijk!

Onmogelijke planning

Over iets minder dan 2 weken is het weer zover, de geliefde peildatum! Op vrijdag 8 december wordt ik geacht de tweede periode van dit schooljaar af te ronden en te zorgen voor een perfect verslag met 100%... Nou, ik zal mezelf en alle anderen uit de droom helpen: 100% gaat het dus echt niet worden, daar ben ik de afgelopen weken veel te lui voor geweest. Ja, ik ben niet meer die stresskip van vorig jaar. Wat is daarmee gebeurd?!

Ik weet het ook niet, ik weet alleen wel dat ik de komende twee weken weer zoals vorig jaar moet zijn, die gespannen, gestoorde stresskip die alles vergeet wat belangrijk is, keihard probeert te werken terwijl ze al veel te moe is en overal tijd voor vindt... Naja... Dat hoop ik dan maar.

Misschien word mijn verslag dan weer rooskleurig, mijn eerste verslag was niet echt geweldig en helemaal niet á la Guinni (Maar wel á la de 5e, waarin iedereen relaxt wordt en prioriteiten stelt =D). Ik moet maar weer hard aan het werk, mijn pauze heeft alweer veel te lang geduurd...

Wiskunde B dag : Een strijd tegen de tijd!

Op school moesten we vandaag in een groepje van 4 meedoen aan de 'wiskunde B dag'. Het kwam er op neer dat we allerlei wiskundige problemen moesten oplossen die te maken hadden met een klok en de tijd. En dit moesten we dan bij elkaar brengen in een mooi verslag.

Het bestond uit 4 onderdelen met allerlei problemen die we moesten oplossen. Van tevoren werd al gezegd dat het niet erg was als je onderdeel D niet afkreeg, dit was haast onmogelijk.

We begonnen vanochtend om 8.40 en mochten tot 16.00 doorwerken (met uitloop tot 16.30). Met ons groepje hebben we keihard gewerkt en zijn we uiteindelijk bijna tot het einde gekomen, alleen D3 hebben we niet meer kunnen maken. Eigenlijk niemand van de Wiskunde B was om 16.00 klaar (tegelijkertijd met ons werd de Wiskunde A-lympiade gedaan, daarvan waren de meesten al ruim voor 16.00 klaar...) en hebben wij ontzettend snel zitten typen om het nog allemaal af te krijgen voor 16.30.

Uiteindelijk is het gelukt en hebben we ons verslag de briljante naam 'Een strijd tegen de tijd' gegeven. Nu maar wachten op ons eindcijfer, ik denk dat dat wel aardig zal zijn.

Ik kan nu geen klok meer zien, vanacht droom ik denk ik over klokken, graden, wijzers en alles waar ik verder mee te maken heb gehad vandaag... Ik hoop maar op een goed eindcijfer, want 8 uur ploeteren moet wel goed beloond worden!

Bus lekke band?

Ik kan met trots vermelden dat Amersfoort en ik vandaag eindelijk een geslaagde combinatie waren! Natuurlijk heb ik nog steeds wat te klagen over Amersfoort, aangezien het niet een stad naar mijn hart is. Maar toch, binnen een uur heen en weer naar de tandarts is toch een geslaagde reis met het Openbaar Vervoer.

Het apparaat van de tandarts was gerepareerd en ze konden dan eindelijk de lang verwachtte foto maken om te zien waar mijn verstandskiezen zijn. Om te horen te krijgen wat ze er nu mee gaan doen mag ik weer terugkomen, maar ik heb zelf al gezien dat het erg waarschijnlijk is dat mijn verstandskiezen eruit moeten.

Maar om niet af te dwalen, mijn moeder en ik gingen weer vol goede moed naar Amersfoort. En zie daar, een rotte aansluiting op de heenweg tussen trein en bus. Maar dat wisten we al van te voren. Het leek nog wel even alsof de bus niet kwam, omdat hij vertraging had die elke minuut een minuut opliep. We waren al even bang voor een lekke band, maar toen kwam hij al aanrijden.
Op de terugweg echter haalden we nog nét de bus en hoefden we daardoor een uur, maar een halfuur te wachten op Amersfoort CS! Binnen een uur waren we weer in het vertrouwde Den Dolder om de AH te gaan plunderen.

Op wat koude voeten na van het wachten in de kille en tochtende gangen op het station ben ik tevreden, ik heb niet hoeven zitten verkleumen in een bushokje, heb geen bussen of treinen gemist, ben niet zeiknat geregend en het allerbelangrijkste: ik kwam niet voor niks!

Zandhappen

Nou... Eigenlijk was het niet echt zandhappen, maar bladeren rollen. Maar aangezien het nu eenmaal bekend staat als zandhappen, noem ik 't dan maar zo.

Vandaag ben ik voor 't eerst sinds tijden (lees: ik heb geen idee wanneer de vorige keer was.) weer van mijn paard gevallen! Ja, je leest het goed. Ik heb weer eens even mogen stunten, valbreken, lachen en in de bladeren ploffen. We waren lekker aan het galoperen en vanuit het niets stopt Patent ineens en draait hij om, dáár was ik even niet op voorbereid.
En weetje, vallen is helemaal niet erg! Het is niet eng, het is zelfs leuk! En dat méén ik, ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen.

Niet dat ik nu expres tijdens het galoperen me opeens opzij laat vallen om in de bladeren te kunnen landen, maar ik heb vandaag weer ervaren dat het inderdaad helemaal niet eng is. Natuurlijk, als je hard valt is 't even wat zuur, maar dan nog! Het hoort erbij en zeker vandaag was het best grappig.

Ik denk dat ik er al zolang niet ben afgevallen doordat ik ergens begin dit jaar een knop heb omgezet. Eerst reed ik best afwachtend, ik was toch wel bang om eraf te vallen. En dat is begin dit jaar veranderd, ik wist dat ik goed kon blijven zitten en dat als ik viel ik 9 van de 10 keer zacht viel. Nou, dan moet je gewoon ervoor gáán en niet meer miepen.
Het gevolg: minder zandhappen en als je dan zandhapt zit je te lachen in 't zand (of in dit geval de bladeren.)

Toch jammer voor mijn instructeur, die zei woensdag nog: 'niet stiekem eraf vallen als ik er niet ben hè?!' Helaas geen traktatie voor hem, maar mijn vader daarintegen heeft geluk =D

Hoge hakken op de Utrechtse klinkertjes

Wellicht de frustratie van menig vrouw, wellicht ben ik nog te onervaren om zonder kleerscheuren aan te komen op de plaats van bestemming. Het volgende is namelijk het probleem: zelfverzekerd tikkend op hoge hakken door de stad lopen is in mijn ogen onmogelijk. Vandaag was Laudines Propedeuse uitreiking in de Pieterskerk in Utrecht. Middenin de stad en ik dacht daar wel op hoge hakken naar toe te kunnen...

Eenmaal ter plaatse moesten we nog een heel stuk lopen door de binnenstad van Utrecht, en je raadt het al: ik mocht over irritante 5 duimers me een weg banen richting die kerk. En zoals elke vrouw die weleens op hakken loopt (denk ik, maar zoals ik eerder al zei; misschien ben ik de enige kluns!) en geen enkele man weet, zitten er gáten tussen deze stenen. En die gaten zijn precies zo groot dat je er mooi tussen kunt zakken met je hak, en als je dan weer je voet wil optillen zorgt dat voor charmante momenten op straat... Jaja, ik ging al struikelend en op mijn tenen lopend door de stad. En terwijl ik dacht dat ik dit nog redelijk onopvallend deed (naja... Rennen op hakken zonder dat het echt tikt valt op...) sprak een man in het voorbijgaan me snel aan toen we bijna bij de kerk kwamen. Vol medelijden zei hij: "Lastig hè, op hakken lopen...'
And again: zoals elke vrouw weet en geen enkele man vermoed is dat een grote belediging. Zélfs voor een 16-jarige die de hoge hakken nog niet eens een jaar in de kast heeft staan! Een vrouw hoort parmantig op hakken door de stad te paraderen, en niet al hinkelend en hupsend de straat over te slingeren! En als je dan wel je charmante geparadeer op moet geven hoop je dat niemand het merkt en doet iedereen alsof ze het niet zien... Behalve een enkeling, die het je even meldt dat het er lachwekkend uitziet =D

Ach, ik heb na mijn zoveelste poging de stad op hakken te trotseren weer dezelfde conclusie getrokken: ik kan niet normaal door de stad paraderen en zal het dus voortaan maar op laarzen of onitsuka's doen... De stad is nog een niveau te hoog voor mij op hakken, maar wellicht kan ik het over een tijdje wél!

De Soesterduinen

De afgelopen tijd hebben we alleen in het Panbos gereden. Vandaag zijn we eindelijk weer naar de Soesterduinen vertrokken en hebben we daar de bossen weer onveilig gemaakt.
In de Soesterduinen doen we óf echt intervaltraining over de duinen, of we blijven voornamelijk in het bos en doen een 'gewone' training.

Vandaag hebben we gewoon getraind. Ruim een uur hebben de mannen flink tempo gelopen en eenmaal terug bij de spoorlijn waren ze dan ook zeiknat van het zweet. Maar aangezien we vanaf daar nog ruim een halfuur naar huis stappen, kwamen ze nagenoeg helemaal droog weer thuis aan.

De mannen waren braaf, liepen goed en we hebben er alle vier van genoten, een lekkere training!

Typisch Amersfoort!

Het is weer zover, ik ben vandaag weer naar Amersfoort gegaan! En natuurlijk zorgde dat weer voor chaos en vertraging...

Voorgaande belevenissen met Amersfoort:
Deel 1 is een ongeschreven verhaal over het nét mislopen van de bus bij de tandarts waardoor we heel lang moesten wachten.
Deel 2: 'Een dood spoor'

Nog vol goede moed stapten we in Den Dolder op de trein, ik moest even in Amersfoort een foto laten maken van mijn gebit.
De heenreis verliep geheel voorspoedig, eenmaal bij de praktijk begon de ellende...

Het apparaat waarmee de foto's gemaakt zouden worden had het net begeven, dus kon ik weer naar huis... Het ging nog wel even duren voor de volgende bus kwam dus besloten we naar de volgende halte te lopen, aangezien lopen leuker is dan in de middle of nowhere te gaan zitten wachten op de bus.
De volgende halte bleek echter tijdelijk opgeheven vanwege werkzaamheden, hier kwamen we echter niet meteen achter en bijna had ik er doodleuk zitten wachten. Onze wandeling werd dus verlengd tot de volgende halte, waar we eindelijk in konden stappen.

Eenmaal op het station kwamen we erachter dat hier ook wat dingen anders waren, elke dinsdag en woensdag (jaja, váák) zijn er op het station werkzaamheden werd er omgeroepen. En daarom vertrokken de treinen niet vanaf hun vaste perron, fíjn...
Onze trein zou op 6B komen. Amersfoort zou Amersfoort niet zijn als ook hier weer chaos zou zijn. Op 6A vertrok een rechtstreekse trein naar Utrecht CS. En vlák voor vertrek draaiden ze de plaatsen om en moesten we opeens instappen op 6A. Dit stond níet op de borden en werd alleen omgeroepen, chaos...
We stapten in de goede trein en we zijn aangekomen in ons vertrouwde Den Dolder!

Wéér een avontuur met Amersfoort erbij. Wat mij betreft is niet alleen het station van Amersfoort vaag, maar is gewoon heel Amersfoort (zeker qua openbaar vervoer) één grote chaos.
Deze reis was dus weer typisch Amersfoort!

Vliegen met mijn Binkie

Wat is het heerlijk om na een paar dagen weer thuis te komen! Laudine heeft in de tijd dat ik weg was de mannen bijgereden zodat ze niet weer opnieuw hoefden op te starten.

Nou, ze zijn nog prima in orde hoor! Gisteren ben ik met pappa naar het Panbos geweest en hebben we tussen de vele wandelaars, hardlopers, honden en kinderwagens door gereden. Patent was behoorlijk druk, maar toch nog best goed controleerbaar.

Vandaag mocht Patent weer zijn kunsten vertonen in de dressuur, en hij liep helemaal super!

Makkum, tha place to be!

Zoooo ik ben weer terug van weggeweest!

Ik heb vier dagen met acht vriendinnen doorgebracht in een heel lief, klein huisje in het Friese Makkum. We hebben heel veel gedaan en ons prima vermaakt.

Een paar dingen: Zwemmen in het IJselmeer, Strandwandeling gemaakt, kaas- en chocolade fonduen, Ezelen (kaartspel) en nog véél meer.

We hebben heel veel gelachen, weinig geslapen en lekker gek gedaan. Het was super!

Makkum Oktober 2006

Ik ben te moe om nu een heel verhaal te typen, kijk maar voor foto's op mijn picasa webalbum!