Onmogelijke planning

Over iets minder dan 2 weken is het weer zover, de geliefde peildatum! Op vrijdag 8 december wordt ik geacht de tweede periode van dit schooljaar af te ronden en te zorgen voor een perfect verslag met 100%... Nou, ik zal mezelf en alle anderen uit de droom helpen: 100% gaat het dus echt niet worden, daar ben ik de afgelopen weken veel te lui voor geweest. Ja, ik ben niet meer die stresskip van vorig jaar. Wat is daarmee gebeurd?!

Ik weet het ook niet, ik weet alleen wel dat ik de komende twee weken weer zoals vorig jaar moet zijn, die gespannen, gestoorde stresskip die alles vergeet wat belangrijk is, keihard probeert te werken terwijl ze al veel te moe is en overal tijd voor vindt... Naja... Dat hoop ik dan maar.

Misschien word mijn verslag dan weer rooskleurig, mijn eerste verslag was niet echt geweldig en helemaal niet á la Guinni (Maar wel á la de 5e, waarin iedereen relaxt wordt en prioriteiten stelt =D). Ik moet maar weer hard aan het werk, mijn pauze heeft alweer veel te lang geduurd...

Wiskunde B dag : Een strijd tegen de tijd!

Op school moesten we vandaag in een groepje van 4 meedoen aan de 'wiskunde B dag'. Het kwam er op neer dat we allerlei wiskundige problemen moesten oplossen die te maken hadden met een klok en de tijd. En dit moesten we dan bij elkaar brengen in een mooi verslag.

Het bestond uit 4 onderdelen met allerlei problemen die we moesten oplossen. Van tevoren werd al gezegd dat het niet erg was als je onderdeel D niet afkreeg, dit was haast onmogelijk.

We begonnen vanochtend om 8.40 en mochten tot 16.00 doorwerken (met uitloop tot 16.30). Met ons groepje hebben we keihard gewerkt en zijn we uiteindelijk bijna tot het einde gekomen, alleen D3 hebben we niet meer kunnen maken. Eigenlijk niemand van de Wiskunde B was om 16.00 klaar (tegelijkertijd met ons werd de Wiskunde A-lympiade gedaan, daarvan waren de meesten al ruim voor 16.00 klaar...) en hebben wij ontzettend snel zitten typen om het nog allemaal af te krijgen voor 16.30.

Uiteindelijk is het gelukt en hebben we ons verslag de briljante naam 'Een strijd tegen de tijd' gegeven. Nu maar wachten op ons eindcijfer, ik denk dat dat wel aardig zal zijn.

Ik kan nu geen klok meer zien, vanacht droom ik denk ik over klokken, graden, wijzers en alles waar ik verder mee te maken heb gehad vandaag... Ik hoop maar op een goed eindcijfer, want 8 uur ploeteren moet wel goed beloond worden!

Bus lekke band?

Ik kan met trots vermelden dat Amersfoort en ik vandaag eindelijk een geslaagde combinatie waren! Natuurlijk heb ik nog steeds wat te klagen over Amersfoort, aangezien het niet een stad naar mijn hart is. Maar toch, binnen een uur heen en weer naar de tandarts is toch een geslaagde reis met het Openbaar Vervoer.

Het apparaat van de tandarts was gerepareerd en ze konden dan eindelijk de lang verwachtte foto maken om te zien waar mijn verstandskiezen zijn. Om te horen te krijgen wat ze er nu mee gaan doen mag ik weer terugkomen, maar ik heb zelf al gezien dat het erg waarschijnlijk is dat mijn verstandskiezen eruit moeten.

Maar om niet af te dwalen, mijn moeder en ik gingen weer vol goede moed naar Amersfoort. En zie daar, een rotte aansluiting op de heenweg tussen trein en bus. Maar dat wisten we al van te voren. Het leek nog wel even alsof de bus niet kwam, omdat hij vertraging had die elke minuut een minuut opliep. We waren al even bang voor een lekke band, maar toen kwam hij al aanrijden.
Op de terugweg echter haalden we nog nét de bus en hoefden we daardoor een uur, maar een halfuur te wachten op Amersfoort CS! Binnen een uur waren we weer in het vertrouwde Den Dolder om de AH te gaan plunderen.

Op wat koude voeten na van het wachten in de kille en tochtende gangen op het station ben ik tevreden, ik heb niet hoeven zitten verkleumen in een bushokje, heb geen bussen of treinen gemist, ben niet zeiknat geregend en het allerbelangrijkste: ik kwam niet voor niks!

Zandhappen

Nou... Eigenlijk was het niet echt zandhappen, maar bladeren rollen. Maar aangezien het nu eenmaal bekend staat als zandhappen, noem ik 't dan maar zo.

Vandaag ben ik voor 't eerst sinds tijden (lees: ik heb geen idee wanneer de vorige keer was.) weer van mijn paard gevallen! Ja, je leest het goed. Ik heb weer eens even mogen stunten, valbreken, lachen en in de bladeren ploffen. We waren lekker aan het galoperen en vanuit het niets stopt Patent ineens en draait hij om, dáár was ik even niet op voorbereid.
En weetje, vallen is helemaal niet erg! Het is niet eng, het is zelfs leuk! En dat méén ik, ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen.

Niet dat ik nu expres tijdens het galoperen me opeens opzij laat vallen om in de bladeren te kunnen landen, maar ik heb vandaag weer ervaren dat het inderdaad helemaal niet eng is. Natuurlijk, als je hard valt is 't even wat zuur, maar dan nog! Het hoort erbij en zeker vandaag was het best grappig.

Ik denk dat ik er al zolang niet ben afgevallen doordat ik ergens begin dit jaar een knop heb omgezet. Eerst reed ik best afwachtend, ik was toch wel bang om eraf te vallen. En dat is begin dit jaar veranderd, ik wist dat ik goed kon blijven zitten en dat als ik viel ik 9 van de 10 keer zacht viel. Nou, dan moet je gewoon ervoor gáán en niet meer miepen.
Het gevolg: minder zandhappen en als je dan zandhapt zit je te lachen in 't zand (of in dit geval de bladeren.)

Toch jammer voor mijn instructeur, die zei woensdag nog: 'niet stiekem eraf vallen als ik er niet ben hè?!' Helaas geen traktatie voor hem, maar mijn vader daarintegen heeft geluk =D

Hoge hakken op de Utrechtse klinkertjes

Wellicht de frustratie van menig vrouw, wellicht ben ik nog te onervaren om zonder kleerscheuren aan te komen op de plaats van bestemming. Het volgende is namelijk het probleem: zelfverzekerd tikkend op hoge hakken door de stad lopen is in mijn ogen onmogelijk. Vandaag was Laudines Propedeuse uitreiking in de Pieterskerk in Utrecht. Middenin de stad en ik dacht daar wel op hoge hakken naar toe te kunnen...

Eenmaal ter plaatse moesten we nog een heel stuk lopen door de binnenstad van Utrecht, en je raadt het al: ik mocht over irritante 5 duimers me een weg banen richting die kerk. En zoals elke vrouw die weleens op hakken loopt (denk ik, maar zoals ik eerder al zei; misschien ben ik de enige kluns!) en geen enkele man weet, zitten er gáten tussen deze stenen. En die gaten zijn precies zo groot dat je er mooi tussen kunt zakken met je hak, en als je dan weer je voet wil optillen zorgt dat voor charmante momenten op straat... Jaja, ik ging al struikelend en op mijn tenen lopend door de stad. En terwijl ik dacht dat ik dit nog redelijk onopvallend deed (naja... Rennen op hakken zonder dat het echt tikt valt op...) sprak een man in het voorbijgaan me snel aan toen we bijna bij de kerk kwamen. Vol medelijden zei hij: "Lastig hè, op hakken lopen...'
And again: zoals elke vrouw weet en geen enkele man vermoed is dat een grote belediging. Zélfs voor een 16-jarige die de hoge hakken nog niet eens een jaar in de kast heeft staan! Een vrouw hoort parmantig op hakken door de stad te paraderen, en niet al hinkelend en hupsend de straat over te slingeren! En als je dan wel je charmante geparadeer op moet geven hoop je dat niemand het merkt en doet iedereen alsof ze het niet zien... Behalve een enkeling, die het je even meldt dat het er lachwekkend uitziet =D

Ach, ik heb na mijn zoveelste poging de stad op hakken te trotseren weer dezelfde conclusie getrokken: ik kan niet normaal door de stad paraderen en zal het dus voortaan maar op laarzen of onitsuka's doen... De stad is nog een niveau te hoog voor mij op hakken, maar wellicht kan ik het over een tijdje wél!

De Soesterduinen

De afgelopen tijd hebben we alleen in het Panbos gereden. Vandaag zijn we eindelijk weer naar de Soesterduinen vertrokken en hebben we daar de bossen weer onveilig gemaakt.
In de Soesterduinen doen we óf echt intervaltraining over de duinen, of we blijven voornamelijk in het bos en doen een 'gewone' training.

Vandaag hebben we gewoon getraind. Ruim een uur hebben de mannen flink tempo gelopen en eenmaal terug bij de spoorlijn waren ze dan ook zeiknat van het zweet. Maar aangezien we vanaf daar nog ruim een halfuur naar huis stappen, kwamen ze nagenoeg helemaal droog weer thuis aan.

De mannen waren braaf, liepen goed en we hebben er alle vier van genoten, een lekkere training!

Typisch Amersfoort!

Het is weer zover, ik ben vandaag weer naar Amersfoort gegaan! En natuurlijk zorgde dat weer voor chaos en vertraging...

Voorgaande belevenissen met Amersfoort:
Deel 1 is een ongeschreven verhaal over het nét mislopen van de bus bij de tandarts waardoor we heel lang moesten wachten.
Deel 2: 'Een dood spoor'

Nog vol goede moed stapten we in Den Dolder op de trein, ik moest even in Amersfoort een foto laten maken van mijn gebit.
De heenreis verliep geheel voorspoedig, eenmaal bij de praktijk begon de ellende...

Het apparaat waarmee de foto's gemaakt zouden worden had het net begeven, dus kon ik weer naar huis... Het ging nog wel even duren voor de volgende bus kwam dus besloten we naar de volgende halte te lopen, aangezien lopen leuker is dan in de middle of nowhere te gaan zitten wachten op de bus.
De volgende halte bleek echter tijdelijk opgeheven vanwege werkzaamheden, hier kwamen we echter niet meteen achter en bijna had ik er doodleuk zitten wachten. Onze wandeling werd dus verlengd tot de volgende halte, waar we eindelijk in konden stappen.

Eenmaal op het station kwamen we erachter dat hier ook wat dingen anders waren, elke dinsdag en woensdag (jaja, váák) zijn er op het station werkzaamheden werd er omgeroepen. En daarom vertrokken de treinen niet vanaf hun vaste perron, fíjn...
Onze trein zou op 6B komen. Amersfoort zou Amersfoort niet zijn als ook hier weer chaos zou zijn. Op 6A vertrok een rechtstreekse trein naar Utrecht CS. En vlák voor vertrek draaiden ze de plaatsen om en moesten we opeens instappen op 6A. Dit stond níet op de borden en werd alleen omgeroepen, chaos...
We stapten in de goede trein en we zijn aangekomen in ons vertrouwde Den Dolder!

Wéér een avontuur met Amersfoort erbij. Wat mij betreft is niet alleen het station van Amersfoort vaag, maar is gewoon heel Amersfoort (zeker qua openbaar vervoer) één grote chaos.
Deze reis was dus weer typisch Amersfoort!

Vliegen met mijn Binkie

Wat is het heerlijk om na een paar dagen weer thuis te komen! Laudine heeft in de tijd dat ik weg was de mannen bijgereden zodat ze niet weer opnieuw hoefden op te starten.

Nou, ze zijn nog prima in orde hoor! Gisteren ben ik met pappa naar het Panbos geweest en hebben we tussen de vele wandelaars, hardlopers, honden en kinderwagens door gereden. Patent was behoorlijk druk, maar toch nog best goed controleerbaar.

Vandaag mocht Patent weer zijn kunsten vertonen in de dressuur, en hij liep helemaal super!

Makkum, tha place to be!

Zoooo ik ben weer terug van weggeweest!

Ik heb vier dagen met acht vriendinnen doorgebracht in een heel lief, klein huisje in het Friese Makkum. We hebben heel veel gedaan en ons prima vermaakt.

Een paar dingen: Zwemmen in het IJselmeer, Strandwandeling gemaakt, kaas- en chocolade fonduen, Ezelen (kaartspel) en nog véél meer.

We hebben heel veel gelachen, weinig geslapen en lekker gek gedaan. Het was super!

Makkum Oktober 2006

Ik ben te moe om nu een heel verhaal te typen, kijk maar voor foto's op mijn picasa webalbum!

Tentamen na de vakantie...

Jaja, meteen na de vakantie mag ik samen met mijn medescholieren uit de bovenbouw lekker meteen tentamen gaan maken.
En heel 5V mag een maatschappijleertentamen maken op dinsdag wat voor 15% van je eindcijfer telt, serieuze koek dus.

En voor dat examen mag je een berg ingewikkelde stof gaan doorploeteren en in je hoofd proppen waar je U tegen zegt. Het is ook nog eens in hoogbegaafd, politici Nederlands geschreven, dus regelmatig snap je er als 5V leerling echt geen bal meer van (excusez moi)... En dat zorgt wel voor frustratie bij mij.

Opzich ben ik al best ver met leren en gaat 't ook wel goed, maar het is zóveel! Morgenmiddag vertrek ik richting Friesland, waar ik met 7 vriendinnen even 4 daagjes in een vakantiehuisje ga slapen om van daaruit Friesland op z'n kop te zetten. Dat is wel weer goed om even wat frustratie kwijt te raken.

Het wordt gezellig!! En dat tentamen, dat gaat vast wel lukken! In maart/april ergens heb ik een week waar ik 5 tentamens mag maken, da's helemaal erg!

Pas Ongeldig...

Pfff, wat een )(@*(%$&#(_@()#_(@*% pinpas heb ik zeg!

Vanmiddag heb ik weer even lekker geshopt in Utrecht met een vriendin, helaas was mijn pinpas het er niet echt mee eens... Opzich is de pas nog 1,5 jaar geldig, maar toch deed ie 't niet meer.

Vorige week had ik al een keer gehad dat ie zei 'Pas Ongeldig', maar na een tweede keer doorhalen wel gewoon deed. Vandaag begon hij daar ook mee in een winkel, nadat de verkoper er 'm nog een keer door had gehaald deed ie echter weer normaal en kon ik toch met een gevulde tas de winkel uitlopen.

Wat de pas bij de volgende winkel deed zal ik hem echter níet vergeven... Ik haalde met kloppend hart hem door het apparaat en wonder boven wonder piepte er niks en kon ik gewoon mijn pincode intoetsen. Na op *ja* gedrukt te hebben wachtte ik ongeduldig tot er in beeld verscheen 'u heeft betaald, tot ziens'. Aangezien ik ookal een keer mee heb gemaakt dat dat ding het op een gillen zette, omdat ik 1 Euro te weinig op mijn rekening had staan. Ik wíst nu dat er genoeg op stond, maar toch blijft het spannend.

En plots begon het apparaat weer te gillen! Met deze keer de boodschap 'geen saldo, betaal op andere wijze.' Excusez moi?! GEEN saldo? Ik kreeg een hartverzakking en probeerde het dapper nog een keer... En wéér begon het ding te gillen...

Even later bij de ABN zeiden ze dat mijn pas gewoon in orde was en het gewoon zou moeten doen. Toch heb ik maar een nieuwe besteld, een beetje mij laten schrikken door te zeggen dat ik geen saldo heb... Ik dacht op zn minst dat iemand mijn magneetstrip gekopieerd had, mijn pincode afgekeken en ergens in Takki-Takki land mijn rekening aan het leeghalen was!

Longeren

Zoo, gisteren heb ik weer heerlijk gelongeerd met de mannen. Laudine wilde foto's maken, dus heb ik alle manieren van longeren die ik onder de knie heb (ahum) eventjes weer uitgeoefend. Ik begon met Patent, eerst even aan de enkele longe zodat Laudine dat op de foto had en daarna mocht hij los. Patent luistert namelijk ontzettend goed naar mijn stemhulpen, en dan vind ik de longe een beetje overbodig. Zo loopt hij ook veel meer op zijn eigen benen en bereik ik volgens mij meer. Echt supergaaf om te doen!

('hele bossen longes in je hand')

Voltrack mocht erna aan de dubbele longe zijn kunsten zien. Ik had dit al een tijdje niet meer gedaan dus was 't wel weer even lastig. Je hebt hele bossen longes in je hand, en dat is best zwaar om vast te houden.
Het leukste met de dubbele longe is een trucje, van hand veranderen! Gisteren dus ook regelmatig gedaan met Vollie, die 't allemaal best vindt zolang ie niet te hard hoeft te werken...
Uiteindelijk liep hij best mooi:

(Voltrack mooi aan het werk)

Het verleden, het nu en de toekomst

Oh wat ontzettend gaaf! Vanochtend vond ik een ontzettend leuke verrassing in mijn mailbox...

Op www.futureme.org kun je jezelf (of anderen) een mailtje in de toekomst sturen. De datum waar je het heenstuurt moet minimaal een maand verder zijn en als je eenmaal het mailtje verzonden hebt kun je het niet meer teruglezen.
Als je een geregistreerd gebruiker bent kun je wel zien welke titel het mailtje heeft, wanneer je het geschreven hebt en wanneer het verstuurd wordt. Sinds begin dit jaar ben ik een geregistreerd gebruiker en heb ik een stuk of 6 mailtjes gestuurd.
En een ervan heb ik in het engels geschreven en toegestaan dat iedereen 'm op Futureme.org kan lezen. Je kunt namelijk tussen de mailtjes die als 'public' zijn gemarkt door hun schrijvers random mailtjes lezen. Op die manier is het erg moeilijk om je eigen brief weer terug te vinden, maar kun je wel iemand anders' verhalen lezen.

Momenteel zijn ze bezig om een boek samen te stellen van deze publieke mailtjes, ze hebben gekeken naar welke de hoogste rating heeft en zoals het mailtje zei minder dan 1 % van de publieke mailtjes geselecteerd. De schrijvers van deze mailtjes hebben ze een mailtje gestuurd om te vragen of ze het goedvinden of het in het boek komt.

En je raadt het al: I'm one of them! Met veel moeite heb ik mijn eigen verhaal net teruggevonden en eerst twijfelde ik zelfs nog of het wel van mij was... Het engels was wel behoorlijk vloeiend? Maar het is werkelijk waar, het was de mijne! Tussen allemaal brieven van mensen die Engels als eerste taal hebben, brieven van mensen die veel ouder zijn dan ik (en dus beter in engels?), de mijne zit erbij! Ik vind het echt ontzettend leuk en hoop dat mijn brief ook daadwerkelijk in het boek komt.
Het is voor mijzelf ook weer een teken dat ik niet helemaal gek ben als ik erover denk om misschien Journalistiek te gaan studeren of in ieder geval een poging te doen tot het schrijven van een boek. Blijkbaar kan ik zelfs met mijn engelse woordenschat een mooie brief/verhaal schrijven!

Leukste stuk van de hele brief (ja, de rest verklap ik niet, eerst even hopen dat het gepubliceerd wordt in dat boek!):

From the one who knows you better than anybody in the entire world,

You!

Verzamelen en middendraf

Patentje liep vandaag weer geweldig! In het begin was hij wat kijkerig, maar de laatste tijd rijd ik hier steeds makkelijker aan voorbij?!

Na zo'n 10 minuten was hij geconcentreerd aan het werk en uiteindelijk heb ik hem ongeveer een kwartier echt hard laten werken. En hij gedroeg zich werkelijk perfect. Ik kon hem zonder al te veel problemen heel erg terugnemen waardoor hij flink moest verzamelen en werken. Dit deed hij nagenoeg zonder protest! En als ik hem daarna flink liet strekken schoot hij als een pijl uit een boog over de lange zijdes, terwijl ik nog steeds voelde dat zijn kont het werk deed en hij dus niet uit elkaar viel.

Ik ben helemaal blij, de paarden lopen allebei werkelijk fantastisch en het wordt alleen maar beter!

Presenteren

Zo, de stressvolle schoolweek zit erop. Ik heb nog even hard gewerkt, maar aan het eind van de week heb ik besloten dat ik me niet meer echt ging haasten. De kwaliteit van het werk vond ik belangrijker, en ik had gisteren een presentatie die voor mijn eindcijfer meetelde. Dát is natuurlijk helemaal belangrijk!

Hierdoor heb ik waarschijnlijk best veel achterstand op mijn verslag, maar ach. Het geeft niet zo volgens mijn mentor, en ik weet ook dat het volgende week alweer véél minder is.

Deze presentatie waar ik het net al over had heeft vooral veel tijd gekost. Samen met een klasgenootje moest ik het nieuws van 5 Oktober tot 10 Oktober volgen en over een van de nieuwsonderwerpen die voorbij kwam achtergrond informatie zoeken en het presenteren voor de klas. Wij besloten het over de olietanker 'Probo Koala' te doen.

Donderdag heb ik mijn deel van de presentatie nog een paar keer aan mezelf verteld en uiteindelijk had ik het idee dat ik het behoorlijk goed kende. Toch is het altijd nog spannend om het dan in 't echie te doen. Het moment dat we voor de klas zouden staan en zouden beginnen met praten naderde, en toen het eenmaal daar was vond ik het nog leuk ook! Voor het eerst was ik niet zenuwachtig en ging het me best goed af. Nog wel zo nu en dan het bekende ge-euhhh, maar ook dat viel me nog reuze mee. Ik kon het bijna zonder mijn papiertje en stond daardoor ook vol vertrouwen te praten.

Ik had het idee dat de klas het nog best boeiend vond, of ze zijn gewoon aardig geweest natuurlijk hè ;) De leraar moet het cijfer nog even berekenen, maar zei al wel dat het waarschijnlijk een best hoog cijfer was. TJAKKA!

Coming up: stressvolle schoolweek!

Jaja, ook ik moet eraan geloven. Vijf keer per jaar krijg ik een rapport van school, er wordt dan een bepaalde peildatum tot de stressvolle peildatum gebombardeerd en alles wat je vóór en op die dag nog inlevert of doet op school telt nog mee voor je verslag. Kortom: dat levert vijf keer per jaar een week vol met proeven, stress en werken aan school tot 's avonds laat op.

Natuurlijk hebben we daarnaast ook nog weken waarin we tentamens krijgen, deze zijn zo nodig nog erger omdat je weet dat die gegevens uiteindelijk op je eindlijst belanden. Die heb ik over 2 weken, als ik ben uitgerust van deze stressvolle laatste week van het 'eerste pensum'...

Vandaag begon het meteen goed, overdag hadden we geen gewone school omdat ze het nodig vonden ons cultureel een beetje bij te spijkeren. In Zeist moesten we bij allerlei culturele instellingen op bezoek en daar verschillende workshops volgen. De eerste paar dingen die ik deed met mijn klas waren behoorlijk lachwekkend, zelfs onze begeleidende leraar zag het nut er niet echt van in.
Gelukkig sloten ze de dag leuk af met een leuke voorstelling in Figi, van de cabaretgroep 'Op sterk water'.

Helaas werd mijn redelijk rustige schooldag verpest bij thuiskomst, ik moest nog een enorme berg werk doen voor een natuurkundeproef die ik morgen heb. Het was dus de hoogste tijd om mijn eerste huiswerkbui van het jaar te krijgen en als een echte nerd me niet te laten afleiden door de leuke dingen om mij heen. WERKEN moest ik! Nou, dat heb ik gedaan. Ik heb het af!

De prijs die ik hiervoor betaalde was de paarden een dag vrij geven, iets wat ik helemaal niet graag doe maar helaas is het soms noodzaak. Nu maar hopen dat ik morgen wel gewoon kan rijden en niet als een bezetene aan mijn schoolwerk moet...

Studeren

De laatste tijd ben ik heel veel aan het kijken naar wat ik eigenlijk wil gaan doen na 6Vwo (even voor de duidelijkheid: ik zit pas in 5Vwo hoor). Vorig jaar wist ik nog zeker dat het diergeneeskunde zou worden, ik zou wel even de gemiddelde 8 halen en dan zonder problemen diergeneeskunde gaan studeren hier in Utrecht.

Nu denk ik er echter heel anders over. Door een ontzettend gave stage in April dit jaar ben ik er anders over gaan denken. Samen met een vriendin heb ik een weekje mogen meelopen met onze eigen dierenartsen van de Universiteits Kliniek paard (en vooral de Ambulante afdeling, die ook hierthuis komt!).

Momenteel staan Architectuur en Marketing Communicatie bovenaan mijn lijstje, maar Journalistiek volgt op de voet. Behalve de vraag wat? vraag ik me ook steeds meer af waar?
Doordat je nu je beurs (gedeeltelijk?) mag houden als je naar het buitenland vertrekt zie ik dat ook wel zitten. Maarja, dan natuurlijk wel meteen bij een van de beste universiteiten van de wereld! En kort geleden bleek uit een onderzoek dat de Nederlandse Universiteiten ook hoog scoren, dus waarom zou je nog weggaan? Zeker omdat bij de echte toppers het goud kost en het ontzettend moeilijk is om binnen te komen.
Maar wellicht ga ik na de 6e nog wel een poging doen om bij Cambridge binnen te komen!

Dan is een gemiddelde 8 voor mijn VWO eigenlijk nog steeds wel erg handig...

Een dood spoor

Na een crematie vlakbij IJmuiden moesten mamma en ik met de trein naar huis. Pappa had een afspraak en moest daar snel met de auto heen. Nou, het was opzich prima te doen, overstappen met goede aansluitingen etc, dus leek het geen enkel probleem!

Aangezien de paarden 'alleen' thuis waren wilde ik snel naar huis. Dus besloten we in plaats van via Baarn te gaan (daar heb je álle tijd om over te stappen) via Amersfoort te gaan. Dit was ook op 9292ov.nl aangegeven als een mogelijke verbinding, maar dan had je maar heel kort de tijd om over te stappen. Mamma had al weleens iets dergelijks gedaan via Amersfoort en zei dat het te halen was. En aangezien we 20 minuten eerder thuis zouden zijn besloten we het te doen.

Op station Amersfoort kwamen we er echter achter dat dat het meest vage station van Nederland bleek te zijn. Alleen geschikt voor als je naar Groningen wil, verder moet je er gewoon niet heengaan. De trein die we moesten hebben ging namelijk wég toen wij aankwamen, exact dezelfde tijd. Een onhaalbare overstap voor een normaal mens dus.

Ach, jammer als je de trein niet haalt, dan maar nog een halfuurtje wachten dachten wij... Maar wat bleek? Buiten de spits gaat er maar 1 keer per uur een stoptrein naar Utrecht CS! Tja... Het enige wat we nog konden doen was wat te eten kopen, snuffelen in de boekenwinkel, in het zonnetje zitten en Cappuccino drinken.

Na een uur wachten kwam eindelijk de juiste boemeltrein weer, en na 6 minuten in de trein zitten waren we dan eindelijk weer op ons eigen station Den Dolder. Alleen nog maar een stukje lopen. Uiteindelijk hebben we er maar liefst 3 uur over gedaan... Mijn conclusie: Amersfoort is het vaagste station van Nederland en wij zijn de blondste treinreizigers van vandaag!

Freestyle Patent

Ja, Patent is een geweldig paard. Soms denk ik even dat ik misschien maar beter een getalenteerd endurancepaard moet gaan zoeken om voor de sport te gaan, maar op dagen als vandaag weet ik weer waarom ik dat niet doe en absoluut niet wil.

Patent is mijn maatje, mijn partner in crime, mijn held op sokken en nog veel meer wat ik niet kan beschrijven. Er zijn dagen dat hij het bloed onder mijn nagels vandaan haalt, dat ik wanhopig me afvraag of ik ooit wel zal doordringen tot Patent. Soms krijg ik het idee dat ik eigenlijk nog niet echt kan rijden en dat ik dat pas kan als ik alles kan met Patent.

En op dagen als vandaag ben ik iedereen dankbaar die me aan Patent geholpen heeft. Mijn ouders, Robbie Den Hartog die zei dat hij echt een paard voor mij was en alle mensen die dachten dat hij ringworm had en hem daarom niet kochten.

Ondanks als zijn pech is hij mijn geluk. Voltrack is mijn wedstrijdpaard die ongelofelijke dingen doet, maar Patent is op dagen als deze zo open tegenover mij. Hij vertrouwt me dan helemaal en ik hem. En dat heeft prachtige dingen tot gevolg.

En dit soort dagen zorgt ervoor dat ik doorrijdt op dagen dat het minder gaat, dat ik dan niet meteen mijn geduld verlies. En zo leer ik nog eens veel meer! Patent en Voltrack zijn mijn helden!

Zeilen in Wijk

Zo, gisteren gingen wij als superbrave meisjes eens een dagje wat eerder naar huis... Het was zulk lekker weer en we wilden graag nog een keer gaan zeilen.

Met z'n allen naar Wijk bij Duurstede en vanaf daar met het bootje van Mari gaan zeilen.

Samen met Mari en Marleen, die-hard fietsers en inwoners van Wijk bij Duurstede =P, besloten Maite en ik ook erheen te gaan fietsen... Dat is dus zo'n 20 km...

Daarna de hele middag gezwommen, gezeild en gezond op een strandje. Veel gelachen en genoten van 't weer, en daarna weer het hele eind terug fietsen met z'n tweeën. De heenweg hadden we allebei best lang gevonden, en we hadden ons al voorbereid op een echte bikkeltocht... Maar doordat we de hele tijd heel serieus aan het praten waren, waren we in no-time weer in ons 'eigen gebied'! Zonder dat we het eerst door hadden passeerden we alweer een bordje 'Driebergen Rijsenburg' om iets later te bedenken dat dat betekende dat we er alweer bíjna waren (ja, ik moest nog een halfuur ofzo, maar we waren iig over de helft =D).

Het was echt ontzettend gezellig en we hebben veel gelachen. Zo nu en dan een dagje zónder paarden is ook niet geheel onbelangrijk!

Zometeen mag ik weer hard aan de bak, met nog wat spierpijn van gisteren (achterover uit de boot hangen en 4x zoveel fietsen als normaal zorgt wel voor wat spierpijn!). Varuna komt zometeen en we gaan eventjes een uurtje zwaar dressuren!